«Εγκληματίες» που …αριστεύουν;;

Ξεκίνησαν ως εισβολείς, συνέχισαν ως εγκληματίες και τώρα συνεχίζουν την καριέρα τους ως αριστούχοι μαθητές. Ο λόγος φυσικά για τους μετανάστες μαθητές που φοιτούν στα ελληνικά σχολεία. Όλοι θυμόμαστε την ιστορία του Οδυσσέα Τσενάι όπου έγινε βορά στα θηρία των ΜΜΕ και των απανταχού «Ελληναράδων» για αυτό το «παράδοξο» του Αλβανού που αρίστευσε. Ήταν απλά ένα παράδοξο της ελληνικής εκπαίδευσης ή μήπως ήταν η κορυφή του παγόβουνου;

Και μόνο από τα πρόχειρα ρεπορτάζ που συνόδευσαν αυτήν την ιστορία φάνηκε το παγόβουνο. Και όλα ξεκινάνε με πρόσχημα την σημαία καθώς με αυτόν τον τρόπο ένα αρκετά μεγάλο, δυστυχώς, ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας δείχνει την δυσφορία του για το αυτονόητο δικαίωμα των αλλοδαπών μαθητών στην μόρφωση.

Ένα άλλο πολύ καλό παράδειγμα είναι η περίπτωση της Σονίλα Μετούσι όπου βγήκε πρώτη στο σχολείο της, τον περσινό Οκτώβρη, στον Λάπα της Αχαΐας. Μεγάλο μέρος των συμμαθητών της ξεσηκώθηκε ενάντια στη πιθανότητα να είναι σημαιοφόρος. Μοίραζαν μάλιστα φυλλάδιο με απόσπασμα από το διάγγελμα του Μεταξά («Νυν υπέρ πάντων ο αγών. Αγωνισθείτε δια τας ιεράς παραδόσεις μας»), για να δηλώσουν τη διαφωνία τους. Και όταν η μαθήτρια «έκανε πίσω» οι συμμαθητές της δήλωσαν «Δεν είμαστε ρατσιστές. Είμαστε Έλληνες(!)».

Επίσης θυμόμαστε όλοι το «σκάνδαλο» της στάσης της καθηγήτριας Φραντζέσκας Ρωμανού, όπου τα τελευταία χρόνια αρνείται να «προετοιμάσει» τους μαθητές της για την παρέλαση αλλά απεναντίας βρίσκει εναλλακτικούς, πιο παιδαγωγικούς τρόπους, εορτασμού μιας επετείου και όταν ζήτησε να συζητηθεί το θέμα της παρέλασης και της κατάργησης της, της επιβλήθηκε πειθαρχική δίωξη. Φυσικά η κα. Ρωμανού δεν είναι η πρώτη που τονίζει την επικινδυνότητα των παρελάσεων, ως θεσμού.

Σε σειρά άρθρων του από το 1917 ο Ιωάννης Ιωαννίδης διευθυντής στο διδασκαλείο Κοζάνης υποστήριξε ότι το σχολείο έχει ευθύνες για τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς καλλιέργησε το «προς τους αδελφούς μίσος» και «υπεβοήθησε την στρατοκρατίαν, τον μιλιταρισμόν λεγόμενον».

Ακολούθησαν και άλλοι καθηγητές την περίοδο του μεσοπολέμου όπου προσπάθησαν να φανταστούν μια διδασκαλία της ιστορίας με τρόπο ώστε να μην υποδαυλίζει την έχθρα μεταξύ γειτονικών, κυρίως, λαών. Και κυρίως να μην χειραγωγεί τους νέους ανθρώπους.

Οι παρελάσεις και οι σημαιοφορίες αποτελούν κατάλοιπο των φασιστοειδών τελετουργιών της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου. Γίνονται ενώπιον των πολιτικών, στρατιωτικών, εκκλησιαστικών και σχολικών (με αυτήν τη σειρά) αρχών. Και προβάλλουν ως υπέρτατη αρχή τη νομιμοφροσύνη απέναντι στην ηγεσία. Όσο για την συμπαγή και ομοιόμορφη εμφάνιση των μαθητών αποσκοπεί στην κατάργηση της ατομικότητας για χάρη της υποταγής στις αρχές -με την σειρά που ήταν πιο πάνω.

Καθαρά παιδαγωγικά δεν θα βρεθεί ούτε ένας να υποστηρίξει τέτοιου είδους εορτασμούς, αλλά παρ’ όλ’ αυτά επαναλαμβάνονται αδιαλείπτως, μιας και η «μεταρρύθμιση» από πλευράς υπουργείου παιδείας εκκρεμεί… από την σύσταση του ελληνικού κράτους.

Η συνειδητή διαστρέβλωση του παρελθόντος οδηγεί σε κοινωνικοπολιτική ακρισία, σακατεύει την αυτογνωσία της κοινωνίας και οι μετανάστες σ’ όλη αυτή την ιστορία παίζουν τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου σε όλες τις κοινωνικές κρίσεις που ακολουθούν τον καπιταλισμό.

Αυτό που θα έπρεπε σε πρώτο στάδιο να γίνει θα ήταν να γραφτούν νέα βιβλία ιστορίας, απαλλαγμένα από εθνικιστικά στερεότυπα και μίση. Ακόμα να στηριχθεί και να επεκταθεί ο θεσμός του πολυπολιτισμικού σχολείου με μαθήματα στην γλώσσα των μεταναστών για την ομαλή τους ένταξη στην ελληνική κοινωνία. Να καταργηθούν η προσευχή και τα θρησκευτικά σύμβολα στις σχολικές αίθουσες. Και πάνω από όλα οι παρελάσεις ως επιδείξεις εθνικής ανωτερότητας, να μετατραπούν σε παρελθόν.

Αζαμπί Ηλίας

7,137ΥποστηρικτέςΚάντε Like
593ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
1,107ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
406ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής