Σοφία Χατζηφούντα
Αρχιτεκτόνισσα, μέλος του ΣΜΤ
Με απεργιακή συγκέντρωση στην πλατεία Κάνιγγος πραγματοποιήθηκε στις 24 Ιούνη η κλαδική απεργία των εργαζομένων στις κατασκευές. Οικοδόμοι, μισθωτοί τεχνικοί και εργαζόμενοι σε τεχνικά έργα διεκδίκησαν αυξήσεις στους μισθούς, Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και συνολικά καλύτερους όρους δουλειάς.
Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών έθεσε στο επίκεντρο την ανάγκη υπογραφής νέας Συλλογικής Σύμβασης με ουσιαστικές αυξήσεις στους βασικούς μισθούς, κατοχύρωση ωραρίων, αδειών και επιδομάτων, προστασία της μητρότητας και πλήρη κάλυψη των εργαζομένων με «μπλοκάκι». Πρόκειται για αιτήματα που απαντούν σε μια πραγματικότητα εντατικοποίησης, απλήρωτων υπερωριών και διαρκούς συμπίεσης των εργασιακών δικαιωμάτων, παρά τη συνεχιζόμενη ανάπτυξη του κατασκευαστικού κλάδου.
Την ίδια στιγμή, οι εργοδοτικές οργανώσεις των κατασκευών εμφανίζονται να εκπέμπουν σήμα κινδύνου για την πορεία των δημόσιων έργων. Με κοινές παρεμβάσεις τόσο οι οργανώσεις των μικρομεσαίων εργοληπτών όσο και οι μεγάλοι κατασκευαστικοί όμιλοι ζητούν νέες ανατιμολογήσεις και πρόσθετη κρατική στήριξη, υποστηρίζοντας ότι οι αυξήσεις του κόστους έχουν οδηγήσει «πέρα από τα όρια του επιχειρηματικού ρίσκου».
Η επιχειρηματολογία αυτή αποτυπώνει μια γνώριμη αντίφαση: όταν τα έργα αποφέρουν κέρδη, αυτά ιδιωτικοποιούνται, ενώ όταν οι συνθήκες δυσκολεύουν, οι ζημιές διεκδικείται να κοινωνικοποιηθούν μέσω κρατικών ενισχύσεων. Με άλλα λόγια, το επιχειρηματικό ρίσκο γίνεται αποδεκτό μόνο όταν αποδίδει κέρδη.
Από την πλευρά τους, οι εργαζόμενοι καλούνται διαρκώς να αποδεχθούν ότι «δεν υπάρχουν περιθώρια» για αυξήσεις. Το επιχείρημα αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ίδια την εικόνα του κλάδου, όπου τα τελευταία χρόνια οι μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες έχουν εξασφαλίσει τεράστιο ανεκτέλεστο υπόλοιπο έργων, τροφοδοτούμενο από δημόσιες επενδύσεις, ευρωπαϊκά κονδύλια και ιδιωτικά projects.
Παράλληλα, οι πρόσφατες απολύσεις στην Power Factors αναδεικνύουν μια ευρύτερη τάση που ξεπερνά τον στενό χώρο των κατασκευών. Εταιρείες που αναπτύσσονται, εξαγοράζονται από επενδυτικά funds και εμφανίζουν θετικές οικονομικές επιδόσεις προχωρούν σε απολύσεις όταν αλλάζουν οι επιχειρηματικοί σχεδιασμοί ή οι προβλέψεις κερδοφορίας. Η «προσαρμογή» αυτή μεταφέρει ξανά το κόστος στους εργαζόμενους.
Η απεργία της 24ης Ιούνη ανέδειξε ακριβώς αυτή την αντίφαση. Από τη μία πλευρά, οι εργαζόμενοι που διεκδικούν ένα μεγαλύτερο μερίδιο από τον πλούτο που παράγουν και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Από την άλλη, οι εργοδοτικές οργανώσεις που ζητούν συνεχώς νέες ενισχύσεις και διευκολύνσεις. Το ερώτημα παραμένει: αν υπάρχουν πόροι για να καλύπτονται τα επιχειρηματικά ρίσκα των ομίλων, γιατί δεν υπάρχουν για τις μισθολογικές και εργασιακές ανάγκες των εργαζομένων;
Σε αυτό το πλαίσιο, η απεργία δεν ήταν απλώς μια κλαδική κινητοποίηση, αλλά μια προσπάθεια να τεθεί στο προσκήνιο η ανάγκη συλλογικής απάντησης σε ένα σύστημα που παράγει ταυτόχρονα υπερκερδοφορία και επισφάλεια.
Αιτήματα του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών
- Υπογραφή κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς
- Κατοχύρωση ωραρίων, αδειών και επιδομάτων (συμπεριλαμβανομένων μεταπτυχιακών σπουδών)
- Πλήρης ένταξη των εργαζομένων με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών στη ΣΣΕ
- Μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους εργασίας και ουσιαστική προστασία της μητρότητας
