Το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (πριν 70 χρόνια)
Η σταλινική αποσταλινοποίηση
Η προσωπολατρεία ήταν συνέπεια…. Και είχε συνέπειες
Αντί προλόγου
«Η Σοβιετική Ένωση γεννήθηκε από την Επανάσταση του Οκτώβρη σαν εργατικό κράτος. (…) Αλλά ταυτόχρονα ο μηχανισμός του κράτους υποβλήθηκε σε έναν πλήρη εκφυλισμό, μεταμορφώθηκε από όπλο της εργατικής τάξης σε όπλο της γραφειοκρατικής βίας ενάντια στην εργατική τάξη και, ολοένα και περισσότερο, σε όπλο για σαμποτάζ της οικονομίας της χώρας. Η γραφειοκρατικοποίηση του καθυστερημένου και απομονωμένου εργατικού κράτους και η μεταμόρφωση της γραφειοκρατίας σε μια παντοδύναμη προνομιούχα κάστα (ΣΣ και όχι άρχουσας τάξης) αποτελεί την πιο πειστική αναίρεση – όχι μονάχα θεωρητική, αλλά, αυτή τη στιγμή, και πρακτική- της θεωρίας του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα.
Έτσι η ΕΣΣΔ ενσωματώνει τρομακτικές αντιφάσεις. Αλλά παραμένει ακόμα ένα εκφυλισμένο εργατικό κράτος ( ΣΣ και όχι κρατικός καπιταλισμός). Αυτή είναι η κοινωνική διάγνωση. Η πολιτική πρόγνωση έχει ένα διαζευκτικό χαρακτήρα: ή η γραφειοκρατία που θα γίνεται ολοένα και περισσότερο το όργανο της παγκόσμιας μπουρζουαζίας μέσα στο εργατικό κράτος, θα ανατρέψει τις νέες μορφές ιδιοκτησίας και θα ξαναρίξει τη χώρα πίσω στον καπιταλισμό ή η εργατική τάξη θα συντρίψει τη γραφειοκρατία και θα ανοίξει το δρόμο προς το σοσιαλισμό.
Τα επαναστατικά στοιχεία μέσα στη γραφειοκρατία που αποτελούν μια ελάχιστη μειοψηφία, αντανακλούν, παθητικά είναι αλήθεια τα σοσιαλιστικά συμφέροντα του προλεταριάτου. Τα αντεπαναστατικά στοιχεία, που ο αριθμός τους αυξάνει ασταμάτητα, εκφράζουν με ακόμα μεγαλύτερη συνέπεια τα συμφέροντα του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού….το νέο κυρίαρχο στρώμα (ΣΣ όχι άρχουσα τάξη. Για να γνωρίζετε σύντροφοι του ΚΚΕ την άποψη του Τρότσκι) μπορεί να εξασφαλίσει τις προνομιούχες θέσεις του, μόνο διαμέσου της απόρριψης της εθνικοποίησης, της κολλεχτιβοποίησης και του μονοπωλίου του εξωτερικού εμπορίου, στο όνομα της αφομοίωσης του “δυτικού πολιτισμού” δηλαδή του καπιταλισμού».
(Μεταβατικό Πρόγραμμα σελ 48-49 εκδ. «Αλλαγή» υπογρ. δική μας)
Αυτά τα απίστευτα προφητικά έγραφε το 1938 ο Τρότσκι πολύ πριν του σημείου καμπής και της οπορτουνιστικής στροφής του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, – λίγο πριν η σκαπάνη του «σύντροφου» Στάλιν καρφωθεί στο κεφάλι του!! Σύντροφοι του ΚΚΕ για να μη βασανίζεστε ψάχνοντας ακόμη και σήμερα μετά από 35 χρόνια – όπως και να το κάνουμε νομοτελειακά; είναι πολλά- για να ολοκληρώσετε την αναζήτηση σας για τις αιτίες, «τα λάθη»!! και «τις αδυναμίες»!! της «ανώριμης» – μετά από 74 χρόνια,!! στα πόσα νομοτελειακά ωριμάζει; – σοσιαλιστικής οικοδόμησης, που οδήγησαν στη κατάρρευση ή κατ’ εσάς στην ανατροπή του α(ν) ύπαρκτου σοσιαλισμού, διαβάστε και λίγο Τρότσκι!! Μήπως και τελικά «το κόμμα παντός καιρού» γίνει «έτοιμο για το κάλεσμα της ιστορίας για το σοσιαλισμό»!! Δείτε με τη απίστευτη σαφήνεια περιέγραψε το 1938, αυτό που θα συνέβαινε το 1991!!
Και για του λόγου το αληθές αντιγράφουμε τη συνοπτική θέση του ΚΚΕ για το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, από το Ριζοσπάστη, στη στήλη «Σαν σήμερα» στις 14/2 2026:
«1956 Αρχίζουν οι εργασίες του 20ού Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης – ΚΚΣΕ (14-25/2/1956), που αποτέλεσε κομβικό σημείο στην κυριαρχία των οπορτουνιστικών – αναθεωρητικών δυνάμεων, τόσο στο ΚΚΣΕ όσο και στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα γενικότερα». (υπογρ. δική μας)
Για περισσότερα σε σχέση με τις θέσεις του ΚΚΕ για το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, θα γράψουμε πιο αναλυτικά στην επόμενη ενότητα. Ωστόσο επιγραμματικά θα αναφέρουμε ότι το 20ο ήταν οπορτουνισμού συνέχεια γι αυτό όχι κομβικό σημείο, στην ουσία επισημοποίησε την πολιτική της εποχής των περίπου 30 χρόνων εξουσίας του Στάλιν, και αυτό θα το αποδείξουμε. Άλλωστε και τα πιο πάνω αποσπάσματα του Τρότσκι μας δίνουν μια πρώτη επιβεβαίωση. Ότι οι προϋποθέσεις της καπιταλιστικής παλινόρθωσης υπήρχαν από εποχής Στάλιν.
Να σας συστήσουμε τον Χρουστσόφ
Το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ έμεινε στην ιστορία βασικά για τη κλειστή συνεδρία της 25ης του Φλεβάρη του 1956, με θέμα: «Για την προσωπολατρεία και τις συνέπειές της» με εισηγητή το Α’ Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΣΕ Ν. Σ. Χρουστσόφ ( 1894-1971).
Μέλος του κόμματος από το 1918. Συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο, ενώ από το 1920 απασχολήθηκε σε κομματικές θέσεις και στη λαϊκή οικονομία. Το διάστημα 1935-1938 ήταν Α’ γραμματέας της Επιτροπής Πόλης της Μόσχας του Πανρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι). Από το 1938 έως το 1949 ήταν Α’ γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας και από τα χρόνια 1944 – 1947 Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου της Ουκρανίας. Κατά τα χρόνια του 2ου ΠΠ ήταν μέλος των Πολεμικών Συμβουλίων σε μια σειρά μέτωπα. Είναι μέσα στα11 τακτικά μέλη του Πολιτικού Γραφείου παραμονές του 19ου Συνεδρίου (σ.σ. το οποίο πραγματοποιήθηκε εντελώς δημοκρατικά 13 χρόνια μετά το 18ο με βάση το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό στη σταλινική του εκδοχή, δηλαδή από το 1939 στο 1952 όταν δεν υπήρχε τουλάχιστον μετά το 1945 κανένας σοβαρός λόγος για να αναβληθεί). Στο 19ο Συνέδριο είναι ο εισηγητής για το καταστατικό του Κόμματος. Στη συνέχεια είναι μέλος της Γραμματείας στο στενό περιβάλλον του Στάλιν μέχρι το θάνατο του τελευταίου. Στελεχάρα ανερχόμενη που επέζησε κατά την σταλινική περίοδο.
Υμνητής, ομοτράπεζος και σφουγκοκολάριος του Στάλιν. Είναι αυτός που Με δάκρυα στα μάτια υποδέχεται τη κόρη του Στάλιν για να της ανακοινώσει το θάνατό του. Είναι αυτός που σαν πρόεδρος της επιτροπής της κηδείας προτείνει τη ταρίχευση του Στάλιν με τη στολή του στρατάρχη.
Και στο σημείο αυτό σας παρουσιάζουμε τη τοποθέτηση, ύμνο προς το Στάλιν, από το Χρουστσόφ στο 18ο Συνέδριο του Κόμματος το 1939, έτσι όπως το αλιεύσαμε από τον Ελλενστέιν τομος 1ος σελ. 385 «Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης». Από τα στενογραφημένα πρακτικά του 18ου Συνεδρίου:
«Στο 18ο Συνέδριο, ακούσαμε, τον απολογισμό της πάλης για το κομμουνισμό, της πάλης των εργατών, των αγροτών, της ιντελιγκέντσιας, όλων των εργαζομένων της σοβιετικής μας χώρας, που καθοδηγεί ο μεγαλοφυής αρχηγός μας, οδηγητής μας, ο μεγάλος μας Στάλιν. (Δυνατά και παρατεταμένα χειροκροτήματα, που καταλήγουν σε επευφημίες, όλοι σηκώνονται) Η αγάπη των μπολσεβίκων της Ουκρανίας προς το σύντροφο Στάλιν, αντανακλά την απεριόριστη εμπιστοσύνη και αγάπη του ουκρανικού λαού προς το μεγάλο Στάλιν.
Το τέλος του λόγου ήταν το εξής:
Ζήτω η πιο εξαίρετη μεγαλοφυΐα της ανθρωπότητας, ο δάσκαλος κι οδηγητής που μας οδηγεί νικηφόρα στον κομμουνισμό ο αρχηγός μας Στάλιν! (Δυνατά και παρατεταμένα χειροκροτήματα που καταλήγουν σε επευφημίες. Όλοι σηκώνονται εκρήξεις θαυμασμού: Ουρά! Ζήτω ο μεγάλος μας Στάλιν, Ουρά! Σύντροφε Στάλιν)». ( υπογρ δική μας)
Νομίζουμε ότι το καταλάβατε, βέρος και με πατέντα σταλινικός γραφειοκράτης!! Μάλιστα ήταν αυτός που παρασημοφόρησε το δολοφόνο του Τρότσκι, όταν κατέφυγε στην ΕΣΣΔ!
Τι ειπώθηκε στην εισήγηση
Τίτλος της εισήγησης: «Για την προσωπολατρία και τις συνέπειές της».
Και ο Ριζοσπάστης της 14 Φλεβάρη 2016, καθώς και η ΚΟΜΕΠ τεύχος 3 του 2016- έργα του ίδιου συγγραφέα προλαβαίνει να μας ενημερώσει ότι:
«Η εισήγηση αυτή αποτελούσε μια συρραφή συκοφαντικών και ψεύτικων κατηγοριών ενάντια στον Ι. Β. Στάλιν… Στόχος αυτής της επίθεσης δεν ήταν το πρόσωπο, αλλά οι πολιτικές επιλογές στις οποίες πρωτοστάτησε…»!! (υπογρ. δική μας) Η αλήθεια είναι ότι αυτά είναι τα μοναδικά άρθρα από όσα μπορέσαμε να αλιεύσουμε από τα γραπτά του ΚΚΕ όπου να γίνεται λόγος για «συκοφαντίες» και «ψέματα». Κατάλαβαν ίσως ότι παρά ήτανε τραβηγμένη αυτή η εκδοχή να «αθωώσουν» εντελώς τα πεπραγμένα του Στάλιν θεωρώντας ως συκοφαντίες! Μπορεί και να κάνουμε λάθος…
Τέλος πάντων ας δούμε τα κύρια σημεία της εισήγησης για να δούμε που είναι η αλήθεια και που είναι το ψέμα! Αν και εν έτη 2026 δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για να αμφιβάλουμε,έχουν τα πάντα επιβεβαιωθεί με αδιάσειστα στοιχεία σε σχέση με τα εγκλήματα φυσικά και πολιτικά του Στάλιν.
Στο θέμα λοιπόν με τις υπογραμμίσεις δικές μας, κάνοντας γνωστό ότι την εισήγηση την πήραμε από τις «ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΎΚΤΙΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ»:
«Μετά το θάνατο του Στάλιν η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος άρχισε να εφαρμόζει με επιμονή και συνέπεια την πολιτική ερμηνείας για την ανεπίτρεπτη και ξένη ως προς το πνεύμα του Μαρξισμού- Λενινισμού εξύμνηση μιας προσωπικότητας…. (που) διαθέτει υπερφυσικές ιδιότητες … Ο άνθρωπος αυτός παρουσιαζόταν ως τα πάντα ορών και γνωρίζων, ως εκείνος που σκέπτεται για λογαριασμό όλων και ως ικανός να κάνει τα πάντα, επί πλέον δε αναμάρτητος για τις πράξεις του». Αλήθεια η ψέμα; Αλήθεια!
Και για να μη ξεχνιόμαστε, ο βέρος σταλινικός και η συν αυτό που έφτιαξαν την εισήγηση – συλλογική από τούδε και στο εξής η πολιτική δουλειά! Μας λέει ότι:
«Είναι πανθομολογούμενος ο ρόλος του Στάλιν στην προετοιμασία και διεξαγωγή της σοσιαλιστικής επανάστασης, στον εμφύλιο πόλεμο…»
Αλήθεια ή ψέμα; Μάλλον ψέμα! Η ιστορική αποδεδειγμένη αλήθεια είναι ότι: Ο ρόλος του υπήρξε δεύτερος για να μη πούμε όχι ιδιαίτερα σημαντικός. Αλλά για το Χρουστσόφ το αίμα νερό δεν γίνεται, ή αλλιώς πώς θα μηδενιστεί ο ρόλος του Τρότσκι!
Αλλά αμέσως μετά καταγγέλλει ότι:
« (…) η λατρεία της προσωπικότητας του Στάλιν…μετατράπηκε… σε πηγή μιας ολόκληρης σειράς σοβαρότατων και εξαιρετικά σκληρών στρεβλώσεων των αρχών του κόμματος, της κομματικής δημοκρατίας, της επαναστατικής νομιμότητας».
Αν και η πηγή για αυτά που καταγγέλλει δεν ήταν «η λατρεία της προσωπικότητας», ωστόσο τα καταγγελλόμενα ισχύουν δεν είναι συκοφαντία!
« (…) τεράστια η ζημιά που έκανε η παραβίαση της αρχής της συλλογικής καθοδήγησης του κόμματος και συγκέντρωση μιας απεριόριστης και δίχως όρια, εξουσίας στα χέρια ενός προσώπου…» Αλήθεια αναμφισβήτητη.
Το παράδειγμα του Μαρξ – Ένγκελς:
«…Εξ αιτίας της αποστροφής μου προς κάθε προσωπολατρία …ποτέ δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να λάβει υπόψη του τις πολυάριθμες αναφορές στις οποίες αναγνωρίζονταν η συνεισφορά μου… ποτέ δεν απάντησα σ’ αυτές… »
Ένγκελς:
«Τόσο ο Μαρξ όσο και εγώ ήμασταν εναντίον εκείνων των δηλώσεων, οι οποίες αφορούσαν εμάς προσωπικά». Αλήθεια.
« (…) ο Λένιν ασκούσε .. ανελέητη κριτική στις εκδηλώσεις προσωπολατρίας…
…ήταν κατηγορηματικά αντίθετος σε κάθε απόπειρα υποτίμησης ή αποδυνάμωσης του καθοδηγητικού ρόλου του κόμματος …»
(…) ποτέ δεν επέβαλε με τη βία τις απόψεις του στους συντρόφους του. Έπειθε υπομονετικά…»
Ο Λένιν για το Στάλιν:
(…) η διορατικότητα του εκδηλώθηκε και με το ότι είχε διαγνώσει στο Στάλιν εγκαίρως όλες εκείνες τις αρνητικές ιδιότητες».
(…) υποδεικνύοντας ταυτόχρονα ότι θα πρέπει να εξεταστεί το ζήτημα για την προαγωγή του Στάλιν στη θέση του γενικού γραμματέα…ήταν πολύ αγροίκος, ανεπαρκής και απρόσεκτος στις σχέσεις του με τους συντρόφους, ιδιότροπος και επιρρεπής στην κατάχρηση εξουσίας.»
Και ακολουθεί η ανάγνωση της γνωστής πλέον διαθήκης του Λένιν της οποίας η ουσία είναι ότι:
«Γι αυτό προτείνω στους συντρόφους να σκεφτούν έναν τρόπο μετάθεσης του Στάλιν από αυτή τη θέση (ΣΣ γενικού γραμματέα)…».
Αλήθεια η συκοφαντία; Αλήθεια, που υπάρχει στα Άπαντα τόμος 45 στις σελίδες 345-346 εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», με ελαφρώς ρετουσαρισμένη μετάφραση για τις ανάγκες της σταλινικής διαπαιδαγώγησης του παντός καιρού κόμματος!
Ακολουθεί η επιστολή καταγγελία της Κρούπσκαγια για τον απαράδεκτο τρόπο που ο Στάλιν της μίλησε σε Κάμενεφ και Ζηνόβιεφ:
«Λεβ Μπόρισιτς
(…) ο Στάλιν εχθές φέρθηκε απέναντί μου με μεγάλη αγένεια. Δεν είμαι χθεσινή στο κόμμα. (…) Απευθύνομαι σε Σας και στο Γκριγόρι ως τους πλέον κοντινούς συντρόφους του Β. Ι και Σας παρακαλώ να με προστατεύσετε από τη βάρβαρη ανάμιξη στην προσωπική μου ζωή, τις ύβρεις και τις απειλές….» Αλήθεια ή συκοφαντία; Δυστυχώς αλήθεια!
Η επιστολή γράφτηκε στις 23 Δεκέμβρη του 1922. Δυόμιση μήνες μετά και αφού το είχε πληροφορηθεί ο Λένιν, το Μάρτη του 1923 γράφει στο Στάλιν τα ακόλουθα:
«Ήσασταν άξεστος και επιτρέψατε στον εαυτό σας να βρίσει στο τηλέφωνο την σύζυγό μου. (…) Γι αυτό Σας παρακαλώ να μου γνωρίσετε αν είστε Σύμφωνος να ανακαλέσετε και να ζητήσετε συγνώμη ή αν θα προτιμήσετε να χαλάσουν οι μεταξύ μας σχέσεις».
Αλήθεια η συκοφαντία; Αλήθεια! (οπ τ. 54 σελ. 329-330)
Και συμπεραίνει η εισήγηση και με το δίκιο της:
«( Εάν ο Στάλιν μπορούσε να φερθεί έτσι ενώ ο Λένιν ήταν εν ζωή… τότε μπορείτε να φανταστείτε (ΣΣ νομοτελειακά!)πως φερόταν ο Στάλιν σε άλλους συνεργάτες….και τα τελευταία χρόνια έγιναν εντελώς ανυπόφορα.
(…) μετατράπηκαν τα τελευταία χρόνια σε κατάχρηση της εξουσίας…πράγμα που επέφερε ανυπολόγιστη ζημιά στο κόμμα μας…. εκδήλωνε πλήρη απέχθεια προς τη συλλογικότητα…αγροίκος… δεν ανεχόταν καμιά αντίρρηση προς τις αποφάσεις του
(…) όποιος έφερνε αντίρρηση ήταν καταδικασμένος…. σε ηθική και φυσική εξόντωση. (….) Αυτό εκδηλώθηκε ιδιαίτερα την περίοδο μετά το 17ο Συνέδριο του κόμματος». (!!!) Αλήθεια ή ψέματα; Ασφαλώς και είναι αλήθεια!
Αλλά σημειώστε το, ο πονηρός ο σταλίνας γραφειοκράτης μας λέει για τα τελευταία χρόνια γιατί στα προηγούμενα, όπως παρακάτω θα ομολογήσει ο δήθεν αποσταλινοποιητής, καλώς ο Στάλιν έπραξε! Όταν:
«(….) το κόμμα έδωσε μεγάλη μάχη εναντίον των τροτσκιστών, των δεξιών…. Εξόντωσε ιδεολογικά ( ΣΣ ιδεολογικά όχι φυσικά ναι! Γιατί η νίκη του σταλινισμού έβαλε τις βάσεις της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ και της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, όπως θα αποδείξουμε σε επόενο άρθρο μας )όλους τους εχθρούς του λενινισμού…..Και εδώ ο Στάλιν διαδραμάτισε τον δικό του θετικό ρόλο». Αλήθεια!!
Κύριε Χρουστσόφ οι τροτσκιστές πάλεψαν ενάντια στα γραφειοκρατικά προνόμια σου, γι αυτό και τους αφορίζεις, πάλεψαν ενάντια σ’ όλα αυτά που εν έτη 1956 κατηγορείς το Στάλιν, με λίγα λόγια για τη δημοκρατία στο κόμμα και για άλλα για τα οποία θα αναφερθούμε εκτενέστερα σε επόμενη ενότητα.
Και η τραγική, για την διαπίστωση της εισήγησης, ειρωνεία:
«Ήταν μια δύσκολη αλλά αναγκαία μάχη, γιατί η πολιτική γραμμή του συνασπισμού των τροτσκιστών, των οπαδών του Ζινόβιεφ και του Μπουχάριν, οδηγούσε ουσιαστικά στην αναγέννηση του καπιταλισμού και στην συνθηκολόγηση με τη διεθνή μπουρζουαζία».
Αλήθεια ή συκοφαντία; Συκοφαντία, όχι σε βάρος του Στάλιν, αλλά σε βάρος των τροτσκιστών και της αριστερής αντιπολίτευσης, -για τις θέσεις του Μπουχάριν δεν ήμαστε σίγουροι – γιατί η νίκη του Στάλιν έβαλε τις βάσεις ( ΣΣ νομοτελειακά!!)της καπιταλιστικής αναγέννησης, την οποία γνωρίζουμε!!
Και η εισήγηση συνεχίζει με ψεύδη όχι σε βάρος του Στάλιν:
«(…) στην αποκορύφωση της σκληρής ιδεολογικής μάχης κατά των τροτσκιστών… και άλλων δεν είχαν ληφθεί εναντίον τους ακραία κατασταλτικά μέτρα. Η μάχη γινόταν σε ιδεολογικό επίπεδο…»!!!
Ας το πιστεύσομεν…!! Βάναυση παραποίηση της ιστορικής αλήθειας!
Αν το καταλάβατε καλά, σύντροφοι του ΚΚΕ, μέχρις εδώ,είστε σύμφωνοι με το Χρουστσόφ, όσον αφορά την πολιτική του Στάλιν κατά την πρώτη περίοδο! Βέβαια εσείς ομνύετε σε ολόκληρη την σταλινική πολιτική, με κάποιες (νομοτελειακές!!) υπερβολές, αδυναμίες, λαθάκια και παραλείψεις της ανώριμης φάσης.
«(…) όταν ο σοσιαλισμός είχε ολοκληρώσει τα πρώτα στάδια της οικοδόμησις του στη χώρα μας, όταν βασικά είχαν εξοντωθεί οι εκμεταλλεύτριες τάξεις,…. όταν οι ιδεολογικοί εχθροί του κόμματος είχαν διαλυθεί πολιτικά εδώ και καιρό, άρχισαν οι διωγμοί.
«Ειδικά αυτή τη περίοδο ( 1935 – 1937 – 1938) διαμορφώθηκε η πρακτική μαζικών διώξεων… αρχικά εναντίον των εχθρών του λενινισμού – των τροτσκιστών, των οπαδών του Ζινόβιεφ, του Μπουχάριν… και στη συνέχεια εναντίον πολλών έντιμων κομμουνιστών».
Η αλήθεια είναι μόνο στο ότι: «οι ιδεολογικοί εχθροί» της σταλινικής γραφειοκρατίας «είχαν διαλυθεί». Κατά τ’ άλλα η σταλινική γραφειοκρατία είχε ολοκληρώσει το πολιτικό του εκφυλισμό του κόμματος και είχε απαλλοτριώσει από την εργατική τάξη το κράτος! Είχε ξεκινήσει η «σοσιαλιστική» αποδόμηση και όχι η οικοδόμηση! Η αντεπανάσταση δεν έγινε το 1991 έγινε τη δεκαετία του ‘30 με την εξόντωση της ηγεσίας των μπολσεβίκων και των οπαδών τόσο της Αριστερής Αντιπολίτευσης, όσο και αυτών του Ζινόβιεφ και Μπουχάριν.
Όπως αντιλαμβάνεσθε η εισήγηση δεν συκοφαντεί το Στάλιν για τις περίφημες στημένες δίκες – αν όπως μας πληροφορεί παρακάτω, πρώτο για τις αμφιβολίες για το ποιος σκότωσε το Κίροφ και κατά δεύτερο για τους βασανισμούς και εκβιασμούς με τους οποίους απέσπασαν τις ομολογίες – με εισαγγελέα τον περίφημο μενσεβίκο Βυσίνσκυ, ο οποίος παρεμπιπτόντως στα Ιουλιανά το 1917 είχε εκδώσει το ένταλμα σύλληψης του Λένιν, αντίθετα τις θεωρεί καλώς γενόμενες!!
Στεναχωριέται για τους «έντιμους» σταλινικούς που από κεκτημένη ταχύτητα εκτέλεσε ο Στάλιν!!
Συνεχίζεται με την ολοκλήρωση της εισήγησης,
Τι δεν είπε η εισήγηση
Η μάχη του Λένιν και της Α. Α ενάντια στη γραφειοκρατία και την πολιτική της
Γιατί η αποσταλινοποίηση
Οι θέσεις του ΚΚΕ για το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ
