Η Μαρία Καρυστιανού είχε όλες τις επιλογές μπροστά της.
Είχε αναδειχθεί ως η μάνα-σύμβολο μιας τραγωδίας που συγκλόνισε την Ελλάδα. Είχε εντυπωσιάσει με την τεκμηριωμένη, μαχητική και ανυποχώρητη στάση της στον αγώνα ενάντια στη συγκάλυψη των αιτιών του εγκλήματος στα Τέμπη. Σε κάθε ομιλία της ανά την Ελλάδα συγκέντρωνε εκατοντάδες ως και χιλιάδες ανθρώπους. Η πανελλαδική απεργία για τα Τέμπη στις 28 Φλεβάρη του 2025 παρέλυσε όλη τη χώρα και ήταν μια από τις μαζικότερες απεργιακές συγκεντρώσεις μεταπολιτευτικά. Ως πρόεδρος του Συλλόγου συγγενών θυμάτων Τεμπών είχε αναπτύξει μια κοινωνική δυναμική που στρίμωχνε την κυβέρνηση και ταυτόχρονα ενέπνεε την κοινωνία. Και όλα αυτά με τη στήριξη κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς και συλλογικοτήτων του ευρύτερου λαϊκού κινήματος.
Σήμερα τίποτα δεν είναι ίδιο με εκείνη την περίοδο.
Η διακήρυξη
Στις 21 Μαίου στη Θεσσαλονίκη ανακοίνωσε την ίδρυση ενός πολιτικού κόμματος με μια διακήρυξη-ορισμό της «τιποτολογίας» και του ευχολόγιου, έχοντας στο πλάι της στελέχη βγαλμένα από τα βάθη της Ακροδεξιάς και του παρακράτους. Η ιδρυτική διακήρυξη περιλαμβάνει διατυπώσεις που θα μπορούσε κανείς να τις βρει σε όλα τα συστημικά κοινοβουλευτικά πολιτικά κόμματα.
«Εδραίωση ενός αληθούς κράτους δικαίου, με νόμους σαφείς, που εφαρμόζονται και υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.»
«Κεντρικό μέλημά μας είναι η ορθή δημοσιονομική διαχείριση, ο σχεδιασμός, ο διαρκής έλεγχος και η δίκαιη κατανομή των πόρων, η διαφάνεια στα έξοδα και έσοδα του δημόσιου ταμείου, ώστε να εξαλειφθούν φαινόμενα διαφθοράς.»
«Κινητοποιούμε όλες τις υγιείς δυνάμεις της χώρας με σκοπό την απτή οικονομική ανάπτυξη, τη δημιουργία οικονομίας ευκαιριών, την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, της καινοτομίας και της ψηφιακής μετάβασης, την εξάλειψη της γραφειοκρατίας και την απλοποίηση των διαδικασιών, που συνθλίβουν το επιχειρείν και αποτρέπουν τις επενδύσεις»
«Αυστηρός έλεγχος της δεσπόζουσας θέσης μονοπωλίων και ολιγοπωλίων. Υποστήριξη του υγιούς ανταγωνισμού…»
«Η Πατρίδα μας αξίζει και μπορεί να αναγνωριστεί ως χώρα που σέβεται τις διεθνείς της υποχρεώσεις, αλλά δεν λειτουργεί ως ακολούθημα κανενός ξένου εταίρου και πρέπει να είναι πάντα μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος.»
Τι σημαίνουν πρακτικά όλα αυτά; Ποια μέτρα ακριβώς θα εφαρμοστούν; Που θα βρεθούν οι αναγκαίοι πόροι; Ποιες κοινωνικές δυνάμεις θα τα επιβάλλουν;
Δεν υπάρχει καμία σαφής απάντηση. Η διακήρυξη περιγράφει έναν καλά ρυθμισμένο καπιταλισμό, όπου όλα λειτουργούν ρολόι. Μόνο που κάτι τέτοιο, ειδικά στη σημερινή εποχή της παγκόσμιας πολύπλευρης κρίσης του συστήματος, είναι απλά αδύνατο να υπάρξει.
Από τη διακήρυξη λείπει έστω και ακροθιγώς οποιαδήποτε απόπειρα ανάλυσης της διεθνούς κατάστασης ή της εγχώριας κοινωνικοοικονομικής πραγματικότητας. Σε δηλώσεις της η Μαρία Καρυστιανού είπε:
«Δεν ξέρω γιατί όλοι περιμένουν ότι κάπου θα πρέπει να τοποθετηθούμε. Φαντάζομαι ότι, αν έπρεπε να τοποθετηθούμε κάπου, θα είχαμε ήδη τοποθετηθεί και δεν θα χρειαζόταν να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο. Αυτά που ακουμπάμε τα βρίσκουμε σε διάφορες ιδεολογικές παρατάξεις. Είναι σαν να έχουμε πάρει από την κάθε μία παράταξη αυτό που θεωρούμε πιο καλό και να έχουμε κάνει μια σύνθεση. Γιατί πιστεύουμε ότι αυτό μας ενώνει, και αυτή τη στιγμή η ένωση των πολιτών είναι αυτή που θα κάνει τη διαφορά…. Στόχος η είσοδος στη Βουλή με αυτοδυναμία για να αλλάξει τα πράγματα»
Καθόλου καινούργια αυτή η τοποθέτηση. Αποιδεολογικοποίηση, παραγνώριση των ταξικών ανισοτήτων, πολυσυλλεκτικός αχταρμάς ψήφων, τελικά ένα κόμμα που δεν έχει τίποτα καινούργιο και ουσιαστικό να προσφέρει.
Στελέχη
Όσον αφορά τα πολιτικά στελέχη που απαρτίζουν το εγχείρημα μέχρι στιγμής, είναι απολύτως συμβατά με την φυσιογνωμία της κίνησης:
- Μαρία Γρατσία: πρώην υποψήφια βουλευτής με την ακροδεξιά ΝΙΚΗ που βαδίζει προς την εξαύλωση και συζητάει την συνεργασία της με το κόμμα της Καρυστιανού.
- Θανάσης Αυγερινός: από το 1986 στην ΕΣΣΔ και από το 1992 δημοσιογράφος στην Μόσχα, διάστημα (34 χρόνια) στο οποίο δεν άρθρωσε καμία λέξη κριτικής στο ρωσικό καθεστώς, αντίθετα πρόσφερε άκριτη υποστήριξη στον Πούτιν.
- Σάββας Καλεντερίδης: παρουσιάζεται ως διεθνολόγος. Σύμφωνα με τον Οτσαλάν αυτός, ως πρώην πράκτορας της ΕΥΠ, τον παρέδωσε στην τουρκική ΜΙΤ το 1999. Έκτοτε έχει ιστοσελίδες με συνωμοσιολογικό εθνικιστικό περιεχόμενο και αρθρογραφεί στην ακροδεξιά εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.[1]
Αν σε αυτούς προσθέσουμε τον γνωστό και μη εξαιρετέο πρώην νομάρχη Θεσσαλονίκης Παναγιώτη Ψωμιάδη, ο οποίος πήγε στη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης και δήλωσε την υποστήριξή του στο εγχείρημα Καρυστιανού, έχουμε μια εικόνα του τι είδους «νέο» κόμμα είναι αυτό.
Η Καρυστιανού μιλάει για αυτοδυναμία. Ο Αυγερινός άφησε ανοιχτό το θέμα των μετεκλογικών συνεργασιών για να το μαζέψει μία ημέρα μετά. Όμως το θέμα υπάρχει. Αυτοδυναμία δεν προκύπτει από πουθενά. Επομένως το θέμα των συνεργασιών υπάρχει αντικειμενικά. Ανεξάρτητα από το τι θα επιλεγεί τελικά, αυτό που έχει σημασία είναι ότι η Μαρία Καρυστιανού έχει χάσει τη δυναμική που είχε. Δεν αποτελεί λύση για το κίνημα και την κοινωνία. Διόλου τυχαία στη συγκέντρωση στο Ολύμπιον δεν υπήρχε κανένας από τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών.
Στο ελληνικό αλλά και στο διεθνές σκηνικό είναι μόδα τα εντελώς συστημικά κόμματα, εξαρτημένα από μεγαλοκεφαλαιούχους χρηματοδότες, να παριστάνουν τα αντισυστημικά και ανεξάρτητα προκειμένου να αλιευσουν ψήφους.
Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα αληθινά αντισυστημικό μαζικό κόμμα, στηριγμένο στα κοινωνικά κινήματα και αφοσιωμένο στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των εργαζομένων. Και σε αυτό τον στόχο πρέπει να ρίξουμε όλες μας τις δυνάμεις.
