Παρέλυσε η Ιταλία: 1,5 εκ. διαδηλωτές υπερασπίζονται τις συντάξεις τους

Του Χένρι Σίλκε, Lotta per il socialismo (CWI – Ιταλία) 

Την Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου, μια Γενική Απεργία, την οποία κάλεσαν και οι τρεις εργατικές Συνομοσπονδίες – CGIL, CISL και UIL – παρέλυσε ολόκληρη την Ιταλία. Η 4ωρη στάση εργασίας έγινε ενάντια στα αντεργατικά σχέδια του Μπερλουσκόνι για το συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας.

Μέχρι σήμερα, η τεράστια πλειοψηφία των ιταλών εργαζομένων ανήκουν σ’ ένα δημόσιο ασφαλιστικό ταμείο, στο οποίο πληρώνουν τις εισφορές τους για 35 χρόνια εργασίας και μόλις τα συμπληρώσουν παίρνουν σύνταξη. Με το νέο σύστημα του Μπερλουσκόνι θα πρέπει να δουλεύουν και να πληρώνουν για 40 χρόνια για να πάρουν σύνταξη. Δηλαδή να δουλεύουν 5 χρόνια περισσότερα για να πάρουν την ίδια σύνταξη. Η όλη κατάσταση θυμίζει ξανά το 1994, όταν 1 εκ. διαδηλωτές ανάτρεψαν την τότε κυβέρνηση συνασπισμού του Μπερλουσκόνι για το ίδιο θέμα των συντάξεων.

Η απεργία ξαπλώθηκε σ’ όλους τους τομείς της οικονομίας. Έγιναν πάνω από 100 διαδηλώσεις σε διάφορες πόλεις και υπολογίζεται ότι βγήκαν στους δρόμους περίπου 1.5 εκ. εργαζόμενοι, παρά τις καταρρακτώδεις βροχές. Πήραν μέρος το 95% των εργαζομένων στις δημόσιες μεταφορές, το 90% στον ηλεκτρισμό, το 85% των καθηγητών, το 80% των δημοσίων υπαλλήλων και τραπεζοϋπαλλήλων και το 70% των ταχυδρομικών.

Ακυρώθηκαν εκατοντάδες πτήσεις, το 95% των τραίνων και το 100% των λεωφορείων, των τραμ και των μετρό δεν λειτούργησαν.

Κατά περιοχή, η Βενετία, η Τοσκάνη και η Πούγκλια, στην φτέρνα της Ιταλίας, είχαν 90% συμμετοχή στην απεργία. Όλες οι άλλες περιοχές είχαν 80%, εκτός από την Καλαμπρία, που είχε 70%. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η επιτυχία της απεργίας ήτανε καθολική.

Οι βιομηχανικοί εργάτες πρωτοστάτησαν επίσης στην απεργία και στις διαδηλώσεις. Απέργησαν το 70% των εργατών της FIAT στο Μιαφιόρι και το 90% στο Τερμίνι Ιμερέσε. Σ’ όλη την Ιταλία τα εργοστάσια παράλυσαν και οι εργάτες βγήκαν στους δρόμους. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 70% των εργαζομένων στα McDonalds (ανοργάνωτοι νέοι και μετανάστες) πήραν μέρος στην απεργία.

Η μεγαλύτερη διαδήλωση, με βροχή, έγινε στο Μιλάνο με 200.000 εργαζόμενους. Στη Μπολώνια, πάλι υπό βροχή, 70.000 συγκεντρώθηκαν να ακούσουν τον Επίφανι, ηγέτη της CGIL. Δυστυχώς, ο Επίφανι τους είπε ότι η απεργία τους δεν είναι πολιτική και ακόμα ότι το 1994 δεν ήτανε οι εργάτες που ανάτρεψαν τον Μπελουσκόνι, αλλά η Λίγκα του Βορρά. Δεν τους είπε βέβαια ότι η αποχώρηση της Λίγκας από την κυβέρνηση ήταν αποτέλεσμα των μαζικών κινητοποιήσεων των εργαζομένων, ιδιαίτερα μάλιστα στον Βορρά.

Στην Ρώμη, οι διαδηλωτές έφτασαν τι 150.000. Βασικός ομιλητής ήτανε ο ηγέτης της μετριοπαθούς Συνομοσπονδίας της CIS. Μίλησαν επίσης ο Φασίνο, ηγέτης των Δημοκρατών της Αριστεράς και ο Μπερτινότι, της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης.

Στη Νάπολι, όπου βασικός ομιλητής ήτανε ο ηγέτης της μετριοπαθούς UIL, παρ’ ολίγο να γίνουν επεισόδια στη συγκέντρωση. Πολλοί εργάτες, που δεν ξέχασαν πως αυτή η Συνομοσπονδία ξεπούλησε τον αγώνα για την υπεράσπιση του άρθρου 18 του Εργατικού Κώδικα, που προστατεύει τους εργάτες από τις απολύσεις, τον ξεφώνισαν άγρια.

Επίσης, έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις στο Τορίνο, την Γένοβα και την Φλωρεντία (από 70.000 στην κάθε μία). Στην Σικελία βγήκαν στους δρόμους 100.000 εργαζόμενοι.

Οι συνδικαλιστές και οι πολιτικοί ηγέτες υποσχέθηκαν πως ο αγώνας θα συνεχιστεί αν δεν υποχωρήσει η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση όμως, όπως φάνηκε και από την μάχη για το άρθρο 18, δεν θα υποχωρήσει εύκολα. Γι’ αυτό οι Γενικές Απεργίες πρέπει να συνεχιστούν και να κλιμακωθούν. Όχι μόνο ενάντια στο νομοσχέδιο για τις συντάξεις, αλλά μέχρι να φύγει η μισητή κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι.

7,128ΥποστηρικτέςΚάντε Like
593ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
1,113ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
394ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής