Το σημερινό ΚΚΕ για τα επακόλουθα της Συμφωνίας της Βάρκιζας
Θοδωρής Μαράκης
Ο Ριζοσπάστης στις 12/2/26 έγραφε:
«Στις 12 Φλεβάρη του 1945 υπογράφτηκε η Συμφωνία της Βάρκιζας ανάμεσα στην κυβέρνηση Πλαστήρα και τους εκπροσώπους του ΕΑΜ. Τα τιμημένα όπλα του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ) παραδόθηκαν στην αστική κυβέρνηση. Ωστόσο και μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας η ταξική πάλη παρέμενε οξυμένη, όπως παρέμενε σε ισχύ και το διακύβευμα “ποιος θα έχει την εξουσία;”.
Οι αστικές δυνάμεις, οι κυβερνήσεις τους και οι σύμμαχοί τους –Άγγλοι σε μια πρώτη φάση και στη συνέχεια και Αμερικανοί– είχαν συνείδηση αυτού του πράγματος και συνολικά του ταξικού τους συμφέροντος, μια συνείδηση την οποία είχαν και στη διάρκεια της Κατοχής και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Από την άλλη, το ΚΚΕ και ευρύτερα το ΕΑΜικό κίνημα δεν λειτουργούσαν ήδη από την Κατοχή με κριτήριο ότι η αντίθεση μεταξύ εργατικών – λαϊκών στρωμάτων και αστών είναι “αγεφύρωτη”.
Στο πλαίσιο αυτό, οι κομμουνιστές και όλοι όσοι αγωνίστηκαν μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΕΠΟΝ για την απελευθέρωση της πατρίδας μας από την Τριπλή Φασιστική Κατοχή αντιμετώπισαν την καταστολή από κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς του αστικού κράτους, συμπεριλαμβανομένων και συνεργατών των κατοχικών αρχών και των δυνάμεων του φασιστικού άξονα.
Οι δολοφονίες, τραυματισμοί, ξυλοδαρμοί, βιασμοί γυναικών, λεηλασίες περιουσιών, φυλακές, εξορίες ήταν καθημερινά φαινόμενα. Η περίοδος αυτή θα διαρκέσει 14 μήνες και θα μείνει γνωστή ως “Λευκή Τρομοκρατία”». (υπογράμμιση δική μου)
Ποιος θα έχει την εξουσία; Η εξουσία είχε παραδοθεί!!
Το ερώτημα είχε ήδη απαντηθεί από τη Συμφωνία του Λιβάνου, της Καζέρτας και, τελικά, από τη Συμφωνία της Βάρκιζας! Η εξουσία, έστω και προσωρινά ασταθής, είχε περάσει στην αντίδραση!
Γιατί –και αυτό είναι το πιο βασικό– «είχαν συνείδηση… του ταξικού τους συμφέροντος, μια συνείδηση την οποία είχαν και στη διάρκεια της Κατοχής και του Παγκόσμιου Πολέμου», όπως πολύ σωστά επισημαίνεται στον Ριζοσπάστη. Και γιατί, από την άλλη, «το ΚΚΕ και ευρύτερα το ΕΑΜικό κίνημα δεν λειτουργούσαν ήδη από την Κατοχή με κριτήριο ότι η αντίθεση μεταξύ εργατικών – λαϊκών στρωμάτων και αστών είναι “αγεφύρωτη”». Όπως και πάλι πολύ σωστά επισημαίνεται στον Ριζοσπάστη!
Η ταξική πάλη, όπως ο κάθε κομμουνιστής οφείλει να γνωρίζει, είναι πάλη ανάμεσα σε ζωντανές δυνάμεις, γι’ αυτό και η συνείδηση είναι ο αποφασιστικός παράγοντας. Και εύλογα γεννιέται το ερώτημα: Ποιος ευθύνεται για τον ταξικό αποπροσανατολισμό και το χαμηλό ιδεολογικό επίπεδο του ΚΚΕ και ευρύτερα του ΕΑΜικού κινήματος; Ασφαλώς η ηγεσία, πρωταρχικά και κύρια! Σε ποιο επίπεδο θα την αναζητήσουμε; Πρώτα απ’ όλα στο επίπεδο της Διεθνούς καθοδήγησης, και μετά στην εγχώρια ηγεσία!
Η διάλυση της ΚΔ: Σωστό ή λάθος;
Ναι, αλλά τη Διεθνή τη διέλυσε ο Στάλιν το 1943! Ωστόσο: «Η Σοβιετική Ένωση είναι το Γενικό Επιτελείο όλων των επαναστατικών λαϊκών κινημάτων του κόσμου» (ΕΠΙΣΗΜΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΚΕ, τ. 1940–1945, σελ. 417, Απρίλης 1945).
Επομένως –και δεν χρειαζόταν να μας το πουν τα «Επίσημα Κείμενα»– ο Στάλιν συνέχιζε να καθοδηγεί τα ΚΚ και, στο όνομα της «Ειρηνικής Συνύπαρξης» με τους Αγγλοαμερικανούς, πίεζε τα ΚΚ να συμμετέχουν σε κυβερνήσεις «Εθνικής Ενότητας» σε Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, ακόμα ακόμα και στις Ανατολικές Χώρες όπου βρισκόταν ο Κόκκινος Στρατός (ωστόσο, κάτω από την πίεση των κινημάτων στις τελευταίες, αναγκάστηκαν τα ΚΚ να σχηματίσουν κυβερνήσεις και Λαϊκές Δημοκρατίες). Έτσι, οδήγησε σε ήττα τα επαναστατικά κινήματα.
Από τη στιγμή που η ΚΔ πέρασε κάτω από τον έλεγχο των σταλινικών, μόνο σε ήττες οδήγησε τα επαναστατικά κινήματα! Και συγκεκριμένα, επιτροχάδην: την Κινεζική Επανάσταση 1925–1927, την «3η περίοδο» (το ενιαίο μέτωπο από τα κάτω, ο «σοσιαλφασισμός», η θέση ότι σοσιαλδημοκρατία και φασισμός είναι δίδυμα αδέλφια, με κατά συνέπεια την άνοδο του Χίτλερ και του φασισμού στη Γερμανία), μετά τα αντιφασιστικά και Λαϊκά Μέτωπα, όπου ο ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές πόλεμος έγινε αντιφασιστικός. Αποτέλεσμα ήταν τα επαναστατικά κινήματα που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου να χάσουν τον ταξικό προσανατολισμό τους, ανασταίνοντας και παραχωρώντας την εξουσία στη σκιά της δικής τους αστικής τάξης!
Έτσι όπως παρουσιάζω την πολιτική της ΚΔ, το συμπέρασμα είναι ότι είτε υπήρχε είτε διαλυόταν, θα είχαμε τα ίδια αποτελέσματα; Ναι. Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα. Όταν ακόμη και ο Στάλιν προβλέπει ότι ο πόλεμος, και ιδιαίτερα το τέλος του, θα φέρει επαναστατικά κινήματα, μια Διεθνής άξια του ονόματός της δεν διαλύεται· αντίθετα, οργανώνει τις γραμμές της, διορθώνει τα λάθη της μαθαίνοντας απ’ αυτά, για να βοηθήσει την παγκόσμια επανάσταση, όπως ο Λένιν και ο Τρότσκι έπραξαν στην εποχή τους.
Αλλά η ιστορία του σταλινισμού είναι ιστορία λαθών, ένα διαρκές πέσιμο από το ένα λάθος στο άλλο, ένα κράμα σεχταρισμού και οπορτουνισμού!
Στα πλαίσια αυτού του άρθρου δεν είναι δυνατόν να παραθέσουμε το πολιτικό σκεπτικό της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΚΔ για τη διάλυση –ο επιμελής αναγνώστης μπορεί να το αναζητήσει στο διαδίκτυο– οπότε θα περιοριστούμε μόνο στο σκεπτικό του Στάλιν:
«Η διάλυση της Κομιντέρν είναι ορθή και έγκαιρη γιατί διευκολύνει την οργάνωση της κοινής επίθεσης όλων των φιλελεύθερων εθνών ενάντια στον κοινό εχθρό. Είναι τελείως έγκαιρη –επειδή γίνεται ακριβώς τώρα… που είναι αναγκαίο να οργανωθεί η κοινή επίθεση όλων των φιλελεύθερων χωρών, γιατί θα καταλήξει στην παραπέρα ενίσχυση του ενωμένου μετώπου των συμμάχων».
(Η κρίση του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, Φερνάντο Κλαουντίν, τ. Α’, σελ. 30, εκδ. ΓΡΑΜΜΑΤΑ)
Και είναι ακόμα πιο αποκαλυπτικός στην απάντηση που δίνει στον ανταποκριτή του Ρόιτερς στη Μόσχα στις 28 Μαΐου 1943:
«Ερώτηση: Τα Βρετανικά σχόλια για την απόφαση διάλυσης της Κομιντέρν ήταν άκρως ευνοϊκά… (αν σε χειροκροτεί ο ταξικός εχθρός, ψάξε να βρεις το λάθος σου – Μπέμπελ)
Απάντηση: […] Η διάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς είναι σωστή, γιατί:
(α) Ξεσκεπάζει το ψέμα των χιτλερικών ότι δήθεν η Μόσχα έχει την πρόθεση να παρέμβει στη ζωή άλλων εθνών και να τα “μπολσεβικοποιήσει”.
(Το πρόβλημα του Στάλιν ήταν κύρια να καθησυχάσει τους ιμπεριαλιστές συμμάχους του ότι η επανάσταση δεν θα υπάρξει και, αν υπάρξει, θα πνιγεί μέσα στην ήττα της!!)
(β) Ξεσκεπάζει τη συκοφαντία των αντιπάλων του κομμουνισμού… ότι δήθεν τα κομμουνιστικά κόμματα των διαφόρων χωρών δεν ενεργούν για τα συμφέροντα των λαών τους αλλά με οδηγίες απ’ έξω.
(Γιατί, οι λαοί δεν ήταν πεισμένοι ότι τα κομμουνιστικά κόμματα παλεύουν για τα συμφέροντά τους, που είναι ταυτισμένα με το πρόγραμμα και την πάλη της ΚΔ; Είναι τόσο ευάλωτοι στη “συκοφαντία των αντιπάλων του κομμουνισμού”, που για να πειστούν έπρεπε να διαλυθεί η Διεθνής; Προφανώς το επιχείρημα, νομοτελειακά, δεν είναι κομμουνιστικό και επαναστατικό, είναι βλακώδες!!)
(γ) Διευκολύνει το έργο των πατριωτών για την ένωση των προοδευτικών δυνάμεων στις χώρες τους…
(Ποιοι είναι οι πατριώτες και οι προοδευτικές δυνάμεις; Ο Παπανδρέου και η κυβέρνηση εθνικής ενότητας, ο Ντε Γκωλ στη Γαλλία κλπ., μη κάνετε ότι δεν τα γνωρίζετε!! Τι υπονοεί η θέση αυτή; Ότι δεν τίθεται θέμα ανατροπής και επαναστατικής αλλαγής, άρα μπορούμε να συνεργαστούμε!!)
(δ) Διευκολύνει το έργο των πατριωτών σ’ όλες τις χώρες για την ένωση όλων των φιλελεύθερων λαών σ’ ένα ενιαίο διεθνές στρατόπεδο…» (όπ.π., σελ. 49)
(Όπως καταλαβαίνετε, σύντροφοι του ΚΚΕ, την “ειρηνική συνύπαρξη” την καθιέρωσε ο Στάλιν και την επικύρωσε το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956 –ή μάλλον τη συνέχισε· η οπορτουνιστική στροφή είχε γίνει πριν το 20ό, επί Στάλιν!!)
Σύμφωνα με την άποψη του ΚΚΕ: «Η 3η Κομμουνιστική Διεθνής ιδρύθηκε το Μάρτη του 1919 σε μια περίοδο που είχαμε στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο επαναστατική κατάσταση…» (ΕΠΙΣΗΜΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, τ. 5ος, σελ. 322, υπογράμμιση δική μου). Συμπέρασμα, νομοτελειακό: Για τον Λένιν και τους Μπολσεβίκους, που κάτι σκαμπάζανε από επανάσταση, η Διεθνής είναι αναγκαία όταν έχουμε επαναστατική κατάσταση ή περιμένουμε επαναστατικά γεγονότα, για λόγους που νομίζω, σύντροφοι του ΚΚΕ, είναι –νομοτελειακά– κατανοητοί!!
Επίσης πάνω σ’ αυτό, ο Στάλιν διαπίστωνε στη λογοδοσία της ΚΕ του ΚΚ (μπ) της ΕΣΣΔ προς το 17ο Συνέδριο του Κόμματος (26 Γενάρη 1934) σωστά –έλεγε που και που και κάνα σωστό– ότι:
«Όπως βλέπετε, τα πράγματα τραβούν για νέο ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο αδιέξοδο από τη σημερινή κατάσταση. Φυσικά δεν υπάρχει καμιά βάση για να υποθέσει κανείς ότι ο πόλεμος μπορεί να προσφέρει μια αληθινή διέξοδο. Αντίθετα θα μπερδέψει ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Κάτι παραπάνω, θα εξαπολύσει στα σίγουρα την επανάσταση και θα θέσει υπό αμφισβήτηση την ίδια την ύπαρξη του καπιταλισμού σε μια σειρά χώρες, όπως συνέβηκε στην πορεία του πρώτου παγκόσμιου πολέμου.» (Στάλιν, Άπαντα, τ. 13, σελ. 342, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, υπογράμμιση δική μου)
Και δεν πρόλαβε να σβήσει η ηχώ του λόγου του και το 1935, με απόφαση του 7ου Συνεδρίου της ΚΔ, ο Στάλιν διά στόματος Δημητρώφ αποφασίζει το αντιφασιστικό και Λαϊκό Μέτωπο στη λογική των σταδίων –χαρακτηριστικό στοιχείο της σταλινικής γραφειοκρατίας τα ζικ-ζακ, τα πηδήματα από τον αριστερισμό στον οπορτουνισμό– και οδηγεί τα ΚΚ, και κατά συνέπεια το εργατικό κίνημα, υπό τη «φιλελεύθερη» αστική τάξη, οδηγώντας στην ήττα τα επαναστατικά κινήματα της δεκαετίας του ‘30 σε Γαλλία και Ελλάδα, με κορυφαία ήττα την επανάσταση στην Ισπανία.
Ήταν μια στροφή στον κοινοβουλευτικό δρόμο –το οπορτουνιστικό 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ απλά συνέχισε την πολιτική του Στάλιν χωρίς τον Στάλιν– που υπάκουε στη διπλωματία του Στάλιν, ο οποίος επεδίωκε τον προσεταιρισμό των «μεγάλων δημοκρατιών» της Γαλλίας και της Βρετανίας!!
Συγκεκριμένα στα ντοκουμέντα του 7ου Συνεδρίου της ΚΔ γράφεται:
«Αυτόν το καιρό οι εργαζόμενες μάζες σε μια σειρά καπιταλιστικές χώρες έχουν να διαλέξουν, συγκεκριμένα για σήμερα, όχι ανάμεσα στην προλεταριακή δικτατορία και την αστική δημοκρατία, αλλά ανάμεσα στην αστική δημοκρατία και το φασισμό».
Στην εισήγηση προς το 7ο Συνέδριο, ο Δημητρώφ –με την έγκριση του Στάλιν– είπε:
«Η σοσιαλδημοκρατία είναι υπέρ της δημοκρατίας, ενώ οι κομμουνιστές είναι υπέρ της δικτατορίας, γι’ αυτό και δεν μπορούμε να σχηματίσουμε Ενιαίο Μέτωπο με τους κομμουνιστές, λένε μια σειρά σοσιαλδημοκράτες ηγέτες. Μα μήπως σας προτείνουμε σήμερα κανένα Ενιαίο Μέτωπο για την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου; Βέβαια κάτι τέτοιο δεν σας το προτείνουμε τώρα». (Ελληνοϊταλικός πόλεμος, σελ. 26, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, υπογράμμιση δική μου)
Και «το τμήμα ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ» πολύ σωστά σχολιάζει:
«Έτσι το 7ο Συνέδριο της ΚΔ διαμόρφωσε στρατηγική που προσανατόλιζε (ΣΣ: μάλλον αποπροσανατόλιζε) τα ΚΚ στη σύμπραξη με τη μια ιμπεριαλιστική πλευρά, τη λεγόμενη δημοκρατική, εναντίον της άλλης, της φασιτικής. Εκ των πραγμάτων η νέα στρατηγική της ΚΔ (ΣΣ: διάβαζε σταλινικής γραφειοκρατίας) ωθούσε να διεξάγεται η πάλη του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος υπό ξένη σημαία». (όπ.π., υπογράμμιση δική μου)
Και μετά ήρθε το σύμφωνο με τον Χίτλερ, το «Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότωφ» στις 23 Αυγούστου 1939 (για τη σημασία του και κατά πόσο ο Στάλιν το χρησιμοποίησε για να προετοιμαστεί ο Κόκκινος Στρατός θα χρειαστεί ιδιαίτερο άρθρο) και η πολιτική γραμμή της ΚΔ πάει στο άλλο άκρο. Διαβάζουμε:
«Ο παρών πόλεμος είναι ιμπεριαλιστικός και άδικος, για τον οποίο είναι εξίσου υπεύθυνη η αστική τάξη όλων των εμπόλεμων κρατών… Η αστική τάξη δεν τον διεξάγει εναντίον του φασισμού, όπως ισχυρίζονται ο Τσάμπερλεν και οι ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας. Ο πόλεμος διεξάγεται ανάμεσα σε δύο ομάδες καπιταλιστικών χωρών για την παγκόσμια ηγεμονία. […] Τα κομμουνιστικά κόμματα πρέπει παντού να περάσουν σε αποφασιστική επίθεση κατά της προδοτικής πολιτικής της σοσιαλδημοκρατίας». (όπ.π., σελ. 32-33, υπογράμμιση δική μου)
«[…] Να διεξάγουν ιδεολογικό αγώνα εναντίον… της υποστήριξης του μύθου για τον αντιφασιστικό χαρακτήρα του πόλεμου…». (όπ.π., σελ. 35, υπογράμμιση δική μου) Πάει το αντιφασιστικό μέτωπο!!
Και μετά έρχεται η επίθεση του Χίτλερ στην ΕΣΣΔ, νέο σάλτο στην πολιτική της ΚΔ και των ΚΚ. Διαβάζουμε:
«Τώρα πλέον η κατάσταση έχει εξ αρχής αλλάξει. Ο χαρακτήρας του πολέμου έγινε διαφορετικός, αφότου προστέθηκε ένα νέο αποφασιστικό στοιχείο: Η επίθεση της Γερμανίας εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Στο παρόν στάδιο δε θα καλέσουμε ούτε σε ανατροπή του καπιταλισμού στις διάφορες χώρες, ούτε σε παγκόσμια επανάσταση». (!!!) (Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1939-1949, Β1 Τόμος, υπογράμμιση δική μου)
Ουσιαστικά αχρήστευε τον πιο σίγουρο σύμμαχο και υποστηρικτή της ΕΣΣΔ, το παγκόσμιο προλεταριάτο!
Και μετά ήρθε ο Λίβανος, η Καζέρτα και τελικά η παράδοση των τιμημένων όπλων, και μετά ήρθε η «Λευκή Τρομοκρατία». Τα ΚΚ έχοντας, με την παρέμβαση της σταλινικής πλέον ΚΔ, καθαρίσει από τις γραμμές τους την Αριστερή Αντιπολίτευση (τροτσκιστές) και τοποθετήσει ηγεσίες σταλινόφωνες, εξαιρετικά χαμηλού θεωρητικού και ιδεολογικού επιπέδου, ακολουθούσαν άμεσα και αδιαμαρτύρητα τις παλινωδίες των πολιτικών αποφάσεων της ΚΔ, «χάνοντας την μπάλα».
Η πολιτική του ΚΚΕ κάτω από τις αποφάσεις της ΚΔ
Το ΚΚΕ, κάτω από την απόλυτη καθοδήγηση του σταλινοεκπαιδευμένου «Κούτβη» Ζαχαριάδη, έπεφτε από το ένα λάθος στο άλλο. Το 1934 η 6η Ολομέλεια μετατρέπει ερήμην της βάσης του κόμματος τη σοσιαλιστική για την Ελλάδα επανάσταση σε αστικοδημοκρατική, ακολουθεί το Σύμφωνο Σκλάβαινα – Σοφούλη κλπ., για να καταλήξει στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας και την παράδοση των όπλων και της εξουσίας στο φάντασμα μιας ουσιαστικά ανύπαρκτης αστικής τάξης.
Γιατί δίνω τόση έμφαση στην απόλυτη και αδιαμφισβήτητη ηγεσία του Ζαχαριάδη; Επειδή σύμφωνα με τα «Επίσημα Κείμενα» του ΚΚΕ αναφέρεται σαν «αρχηγός» του κόμματος και επειδή διαβάζουμε ότι: «Το Κόμμα μας, το Κόμμα του Ζαχαριάδη…» (!!!) (τόμος 5ος 1940-1945, σελ. 432, 11η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, Σιάντος, υπογράμμιση δική μου). Και: «Ο σύντροφος Ζαχαριάδης μας έμαθε, με τη φωτεινή καθοδήγησή του…» (όπ.π., σελ. 433, εισήγηση του Β. Μπαρτζιώκα στην 11η Ολομέλεια, υπογράμμιση δική μου).
Δείγμα της σύγχυσης και του αποπροσανατολισμού που οι αντιφάσεις της πολιτικής της σταλινικής ΚΔ δημιούργησαν στο ΚΚΕ είναι το πολιτικό σκεπτικό με το οποίο αποδέχτηκαν τη διάλυση της ΚΔ. Διαβάζουμε:
«Η απόφαση του Προεδρείου της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς για την αυτοδιάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς είναι το σημαντικότερο γεγονός της ιστορίας του επαναστατικού κινήματος ύστερα από την έκδοση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου και την Οκτωβριανή Επανάσταση.
Η απόφαση για την αυτοδιάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που υποβοηθά τη νίκη των δυνάμεων της προόδου και του πολιτισμού και ανοίγει το δρόμο για την πραγματοποίηση των πόθων της εργαζόμενης ανθρωπότητας, είναι ένα ανώτερο δίδαγμα, το τελευταίο δίδαγμα που μας δίνει η Κομμουνιστική Διεθνής, σωστής εφαρμογής του μαρξισμού – λενινισμού – σταλινισμού στην πιο κρίσιμη στιγμή του τωρινού παγκόσμιου πολέμου». (όπ.π., σελ. 320, εισήγηση του Ι. Ιωαννίδη, υπογράμμιση δική μου)
Πολιτική τύφλωση; Κατάντημα; Χαμηλό θεωρητικό, ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο; Ναι σ’ όλα αυτά! Σ’ αυτή τη σύγχυση και τον πολιτικό αποπροσανατολισμό «νομοτελειακά» οδήγησε την ηγεσία του ΚΚΕ η καθ’ ομολογία σταλινική εκδοχή του μαρξισμού – λενινισμού!
Ή μήπως κάνω λάθος; Είναι δυνατόν να εξομοιώνεται η αυτοδιάλυση της ΚΔ με το Κομμουνιστικό Μανιφέστο και την Οκτωβριανή Επανάσταση; Είναι δυνατόν· έγινε! Είναι δυνατόν να θεωρείται «το σημαντικότερο γεγονός του επαναστατικού κινήματος», όταν η αυτοδιάλυσή της είναι αποφασιστικό μέρος της προαναφερθείσας απόφασης για αναστολή της «ανατροπής του καπιταλισμού» και «της παγκόσμιας επανάστασης»; Είναι δυνατόν· έγινε! Επειδή χρειαζόταν να «υποβοηθά τη νίκη των δυνάμεων της προόδου και του πολιτισμού»!!!
Με το ραβδί της σταλινικής Κίρκης, ο εγγλέζικος και αμερικάνικος ιμπεριαλισμός μεταμορφώθηκαν σε δυνάμεις «της προόδου και του πολιτισμού», όπου η νίκη τους θα άνοιγε «το δρόμο για την πραγματοποίηση των πόθων της εργαζόμενης ανθρωπότητας»!!! Και οι πόθοι της εργαζόμενης ανθρωπότητας πραγματοποιήθηκαν με την επέμβαση του εγγλέζικου ιμπεριαλισμού στα Δεκεμβριανά και την αμέριστη βοήθεια του αγγλοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην αντίδραση για την ήττα του ΔΣΕ στον εμφύλιο. Και να προσθέσω την αποκατάσταση του καπιταλισμού σε Γαλλία, Ιταλία κλπ. Και μετά ήρθε ο Ψυχρός Πόλεμος!!
Αλλά η πολιτική σύγχυση έχει και συνέχεια: «Η 1η Διεθνής δημιουργήθηκε από τον Μαρξ και διαλύθηκε από τον ίδιο τον Μαρξ μόλις έπαψε να εκπληρώνει τον προορισμό της». (όπ.π., σελ. 321, υπογράμμιση δική μου).
Η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική! Με μία έννοια διαλύθηκε, και αυτό συνέβη επειδή το 1871 είχαμε τη συντριπτική ήττα της Παρισινής Κομμούνας. Αυτή η ήττα άνοιγε μια μακρά περίοδο οπισθοχώρησης του κινήματος σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, απόσυρση από την ενεργό δράση της μαχητικής πρωτοπορίας του εργατικού κινήματος, και μέσα στις γραμμές της Διεθνούς παρουσιάστηκαν έντονες διαφωνίες που δυστυχώς κατέληγαν σε ομηρικούς καυγάδες και προσωπικές διαμάχες (που έφταναν στο σημείο να καταλήγουν σε μονομαχίες διά των όπλων!). Από την άλλη, η Διεθνής κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, έχοντας πράγματι απαξιωθεί, διέτρεχε τον κίνδυνο να περιπέσει σε πολιτικά ανυπόληπτες καταστάσεις. Τυπικά δεν διαλύθηκε, η έδρα της μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ· ωστόσο, στην ουσία είχε διαλυθεί!
Αντίθετα, στην ΚΔ δεν είχαμε μια παρόμοια κατάσταση. Δεν είχαμε ήττα του κινήματος, αλλά τα αντάρτικα ήταν στα επάνω τους και, όπως έχω προαναφέρει, ακόμη και σύμφωνα με τον Στάλιν το τέλος του πολέμου έφερνε επαναστατικά κινήματα! Αλλά στην επόμενη σελίδα έχουμε μια κυνική ομολογία για το γιατί διαλύθηκε η ΚΔ: «[…] και εφόσον η ύπαρξή της (ΚΔ) μπαίνει εμπόδιο στη συνένωση των αντιφασιστικών δυνάμεων, που αποτελεί προϋπόθεση για τη νίκη της προοδευμένης ανθρωπότητας, έπρεπε να διαλυθεί και διαλύθηκε». (όπ.π., σελ. 322, υπογράμμιση δική μου).
Δεν νομίζω ότι χρειάζονται σχόλια, η τοποθέτηση μιλάει πολύ εύγλωττα!!!
Έπρεπε να πάμε στο Λίβανο;
Και ένα ακόμη τεκμήριο πολιτικής σύγχυσης και αποπροσανατολισμού:
«Ο Λίβανος. Τι είναι ο Λίβανος για μας; Η πρώτη μεγάλη πολιτική και διπλωματική σύγκρουση ανάμεσα σε μας και την ελληνική και αγγλική αντίδραση. Έπρεπε να πάμε στο Λίβανο; Ποιους εκπροσωπούσε ο Παπανδρέου; Την αντίδραση. Δεν τους ακολουθούσε ο λαός, γιατί όλοι τους ήταν δωσίλογοι… Και πίσω από την ελληνική αντίδραση είναι η πολιτική του Τσόρτσιλ που έπρεπε να την υπολογίσουμε γιατί η Αγγλία είχε δικαιώματα και από τους άλλους συμμάχους να επεμβαίνει. Αν δεν πηγαίναμε θα ήταν σε βάρος μας. Εκεί θα πραγματοποιούνταν το Μέτωπο της αντίδρασης και της Αγγλίας, πράγμα που δεν συνέφερε καθόλου στο κίνημα αντίστασης. Έπρεπε λοιπόν να πάμε στο Λίβανο». (όπ.π., σελ. 420, υπογράμμιση δική μου)
Ποιος είχε δώσει το δικαίωμα στην Αγγλία να επεμβαίνει; Ο Στάλιν, τόσο κατά την επίσκεψη του Τσόρτσιλ στη Μόσχα όσο και με τη Συμφωνία της Γιάλτας!! Αλήθεια.
Αυτά και τα άλλα που θα αντιγράψουμε λέγονται τον Απρίλη του 1945 στην 11η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, στην έκθεση δράσης από τον Γ. Σιάντο. Δηλαδή αφού έχει καταρρεύσει η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, είχαμε τα Δεκεμβριανά και τη Συμφωνία της Βάρκιζας, που άνοιξε το δρόμο για τον ανηλεή και δολοφονικό διωγμό των αγωνιστών της αντίστασης!
Το πρόβλημα για τον εισηγητή Σιάντο –και την ομόφωνη, ως συνήθως, αποδοχή της εισήγησης από την Ολομέλεια– δεν ήταν ότι πήγαν στο Λίβανο, αλλά ότι:
«Εκεί όμως πέσαμε σε λάθη. Χαρακτηριστική είναι η υποτίμηση των δικών μας δυνάμεων και η υπερτίμηση των δυνάμεων του αντιπάλου. Δε στηριχτήκαμε στις δικές μας πραγματικές δυνάμεις. Η αντιπροσωπεία μας έκαμε πολλές υποχωρήσεις. Από κατήγοροι οι αντιπρόσωποί μας έγιναν κατηγορούμενοι. […] Ήταν αδύνατο να αναιρέσουμε τη συμφωνία αυτή. Θα είχαμε ένα ηθικό χτύπημα από την κοινή γνώμη του εξωτερικού, θα οδηγούσε σε κρίση της συνεργασίας με τους συμμάχους του ΕΑΜ και τους εξωεαμικούς συνεργάτες μας… Να τα ρίξουμε όλα στην αντιπροσωπεία μας δεν είναι σωστό. Όχι, γιατί η πηγή του βρισκόταν εδώ και ήταν οι ταλαντεύσεις του ίδιου του ΠΓ…» (όπ.π., σελ. 421, υπογράμμιση δική μου)
Το σκεπτικό για την είσοδο στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας
Στις 17 Αυγούστου 1944 το ΠΓ δημοσιεύει ανακοίνωση για την αναγκαιότητα εισόδου στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Γράφει:
«…το Πολιτικό Γραφείο θεώρησε ότι το Κόμμα μας δεν επιτρέπεται να μείνει έξω από την Κυβέρνηση. Μια τέτοια στάση θα ενίσχυε ακριβώς εκείνες τις άκρες μερίδες, που θα κάνουν το παν για να ματαιώσουν την ενότητα και να επιβάλουν αντιλαϊκό καθεστώς με πρόκληση του ανοιχτού εμφυλίου πολέμου».
Και παρακάτω γίνεται το σκεπτικό ακόμα πιο ξεκάθαρο:
«Η είσοδος μας πείθει τα πλατιά στρώματα του λαού για την ειλικρίνεια της πολιτικής της Εθνικής Ενότητας, που ακολουθούμε σ’ όλη τη διάρκεια του Εθνικού Αγώνα. Αφοπλίζει την προπαγάνδα των πιο αντιδραστικών κύκλων, βοηθάει στο σπάσιμο της διεθνούς απομόνωσης και κατασυκοφάντησης του αγώνα μας. Μας δίνει νέες δυνατότητες πάλης για την ενίσχυση του. Φέρνει σύγχυση στο στρατόπεδο των τρομοκρατικών αντίπαλων οργανώσεων. Μας βοηθάει να ανασυγκροτήσουμε τις λαϊκές δυνάμεις σε νέα ανώτερη βάση». (όπ.π., σελ. 223, υπογράμμιση δική μου)
Τα μετέπειτα συμβάντα έδειξαν ότι, στη βάση αυτού του τεράστιας σημασίας λάθους, τα πράγματα κινήθηκαν προς την αντίθετη κατεύθυνση: Η σύγχυση και η αποδιοργάνωση βρήκε τα μέλη του ΚΚΕ, τους ΕΑΜίτες, τους ΕΛΑΣίτες και τις λαϊκές μάζες, που αντί για ανασυγκρότηση αποδιοργανώθηκαν. Αντίθετα, το «στρατόπεδο των τρομοκρατικών αντίπαλων οργανώσεων», κάθε άλλο παρά συγχύστηκε· βρήκε χρόνο και ανασυγκροτήθηκε. Δυστυχώς!
Και πάλι στα «Επίσημα Κείμενα του ΚΚΕ» μαθαίνουμε, πηγαίνοντας ξανά στην «Έκθεση Δράσης» του Σιάντου, το πώς πολιτεύτηκαν οι Υπουργοί του ΚΚΕ στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Αντιγράφουμε:
«Την περίοδο εκείνη δεν χρησιμοποιήσαμε καθόλου καλά τα πόστα που είχαμε στην κυβέρνηση. Αντί να χαράξουν οι υπουργοί μας κατευθύνσεις επίλυσης των μεταπολεμικών ζητημάτων και γύρω απ’ αυτά να κινητοποιήσουμε τις δυνάμεις μας, είχε επικρατήσει η γνώμη ότι έχουμε λαϊκό κράτος από το οποίο δεν πρέπει να ζητάμε τίποτα. Δεν κάναμε κινητοποίηση των μαζών, (π.χ. για το μεροκάματο, τους μισθούς, την ανεργία, τη δήμευση της περιουσίας των προδοτών, επίταξη των βιομηχανιών, ενίσχυση των χωρικών…). Αντί της πάλης φρενάραμε τη διάθεση για πάλη… Κάναμε βέβαια και κινητοποιήσεις. Μα αυτές είχαν πανηγυρικό χαρακτήρα και όχι για συγκεκριμένα ζητήματα». (όπ.π., σελ. 422, υπογράμμιση δική μου)
Δεν νομίζω ότι χρειάζονται ιδιαίτερο σχολιασμό τα παραπάνω. Αποδίδουν πολύ εύγλωττα την πλήρη ενσωμάτωση των κουκουέδων υπουργών στην πολιτική του κεφαλαίου και, από την άλλη, τη σύγχυση που σκόρπισαν στις λαϊκές μάζες.
Μερικά ακόμα αποσπάσματα για την πολιτική θολούρα της ηγεσίας του ΚΚΕ, απόρροια της οπορτουνιστικής πολιτικής της σταλινικής γραφειοκρατίας:
«Δεν είχαμε σαφή αντίληψη για το ρόλο των Άγγλων στη σύγκρουση. Βλέπαμε τις απειλές τους, αλλά είχαμε την αυταπάτη ότι μάλλον μπλοφάρουν… Έπειτα ο ΕΛΑΣ ήταν κάτω από τις διαταγές της κυβέρνησης των Άγγλων. Αν συγκεντρώναμε για κάθε ενδεχόμενο δυνάμεις πριν από είκοσι μέρες, αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σα στάση ότι πάμε να καταλάβουμε βίαια την εξουσία, οι συνεργάτες μας θα κλωτσούσαν και θα έλεγαν ότι προκαλούμε… Κάθε συζήτηση για ομαλή λύση θα κοβόταν». (όπ.π., σελ. 423, υπογράμμιση δική μου)
Πλήρης υποταγή στον κοινοβουλευτικό δρόμο. Και αυτό επί εποχής Στάλιν – Ζαχαριάδη. Δηλαδή δεν ήταν στο οπορτουνιστικό 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ που θεσπίστηκε ο κοινοβουλευτικός δρόμος για την εξουσία· η θέση προϋπήρχε!
Για τη συμφωνία της Βάρκιζας
«Αυτή η ήττα (ΣΣ: Δεκεμβριανά) μας οδήγησε και στη Συμφωνία της Βάρκιζας. Έπρεπε να δεχτούμε τη συμφωνία αυτή; Το δίλημμα ήταν ή να κλείσουμε συμφωνία ή να συνεχίσουμε τον ανταρτοπόλεμο. Ο πόλεμος όμως δεν θα ήταν εθνικοαπελευθερωτικός, αλλά ταξικός… Έπρεπε να διαλέξουμε… Έτσι και η Συμφωνία της Βάρκιζας… Είναι ένα μίνιμουμ ελευθεριών για τη δράση. […] Δίνει ένα ηθικό νομικό έρεισμα για την αντιφασιστική πάλη. Δίνει ακόμα το πλεονέκτημα να γίνει υπόθεση των μαζών…». (όπ.π., σελ. 425, υπογράμμιση δική μου)
Καλά καταλάβατε, δεν θέλανε πόλεμο ταξικό! Τα λάθη που έγιναν ήταν κάτι περισσότερο από λάθη!
Και για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, οι μάζες που ακολούθησαν το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ απέδειξαν ότι είχαν ταξικό ένστικτο –αλλά μόνο ταξικό ένστικτο· απουσίαζε το υψηλό ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο και κριτήριο. Ωστόσο, τα τραγικά λάθη του σταλινισμού, ντόπιου και σοβιετικού, επειδή καλύπτονταν πίσω από τη λάμψη της Οκτωβριανής Επανάστασης και τις επιτυχίες της εθνικοποιημένης και σχεδιασμένης οικονομίας της ΕΣΣΔ (παρά το γραφειοκρατικό καρκίνωμα), δεν ήταν εύκολα ορατά από τη βάση του ΚΚΕ, του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ.
Οι ταξικοί αυτοί αγωνιστές, δυστυχώς, καθοδηγούνταν από μια ηγεσία που εμφορείτο από αταξική, μικροαστική πολιτική και συγκεκριμένα από τους «μεγάλους αρχηγούς» Στάλιν – Ζαχαριάδη και τους συν αυτοίς.
Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια.
