Ένας πλανήτης που θυμίζει ηφαίστειο!

Άρθρο της σύνταξης από το τεύχος 373 του "Ξ" (27/6-11/7/2013)

Δεν πρόλαβε να σιγάσει η Τουρκία και ξέσπασε η Βραζιλία! Και στη Βραζιλία η αφορμή ήταν φαινομενικά δευτερεύουσα – αφορούσε στην αύξηση των τιμών στα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών, όπως στην Τουρκία αφορούσε την μετατροπή ενός πάρκου σε εμπορικό κέντρο!

Απ’ άκρη, σ’ όλο τον πλανήτη, από την Ελλάδα και τον ευρωπαϊκό Νότο, από χώρες «μοντέλα» όπως την Ισλανδία, την Ιρλανδία και την Κύπρο που καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι, από τις επαναστάσεις των Αραβικών λαών στην Τυνησία και την Αίγυπτο, από τον ηρωισμό των Νοτιοαφρικανών μεταλλορύχων που γράφουν ιστορία, μέχρι την Τουρκία και τη Βραζιλία, δεν υπάρχει ήπειρος, δεν υπάρχει γωνιά του πλανήτη που να μην απειλείται με ανάφλεξη.

Ασφαλώς αυτό κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι! Έχει μία γενεσιουργό αιτία: κι αυτή είναι η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος η οποία είναι βαθιά και την οποία το σύστημα δεν έχει τρόπο να ξεπεράσει παρά μόνο φορτώνοντας το κόστος της στα εργατικά και λαϊκά στρώματα! Μόνο που πρόκειται για ένα κόστος που δεν έχει παρόμοιο από την εποχή του β’ παγκόσμιου πολέμου. Η καταστροφή θα είναι απόλυτη για εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζομένων και φτωχών – κι αυτό δεν θα αφορά μόνο τις χώρες του τρίτου κόσμου, όπως είχαμε συνηθίσει μέχρι πρόσφατα, αφορά και τους λαούς των «ανεπτυγμένων» πλούσιων χωρών.

Αν οι εκπρόσωποι της άρχουσας τάξης σε όλο τον πλανήτη έχουν την «άνεση» να είναι τόσο κυνικοί, τόσο ωμοί, τόσο βάναυσοι είναι γιατί νοιώθουν πως δεν έχουν αντίπαλο απέναντί τους. Δεν υπάρχουν απέναντί τους κόμματα που να εκπροσωπούν πραγματικά τα συμφέροντα των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων αποφασισμένα και ικανά να δώσουν τις μάχες μέχρι το τέλος, στην καθημερινή υπεράσπιση κάθε δικαιώματος μέχρι και την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου και για το χτίσιμο μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου είναι ότι οι μεγάλοι αγώνες, οι εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις της εποχής που διανύουμε είναι η μήτρα που θα γεννήσει τους νέους πολιτικούς σχηματισμούς που χρειάζονται οι εργαζόμενοι. Ο δρόμος δεν είναι ούτε ευθύς, ούτε εύκολος. Θα χρειαστούν μεγάλες προσπάθειες, αγώνες και θυσίες. Αυτή τη μάχη δίνει το «Ξ» μέσα από τις γραμμές της Επιτροπής για μια Διεθνή Οργάνωση των Εργαζομένων, CWI, σε πάνω από 40 χώρες σε όλες τις ηπείρους. Σ’ αυτή τη προσπάθεια καλούμε κάθε φίλο και αναγνώστη του «Ξ» να βοηθήσει με όποιο τρόπο μπορεί.

7,137ΥποστηρικτέςΚάντε Like
593ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
1,106ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
406ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής