Της Σύνταξης του «Ξ»
Η ΑΔΕΔΥ και μια σειρά εργατικά κέντρα (όπως της Αθήνας) έχουν κηρύξει 24ωρη απεργία στις 25 Νοέμβρη. Αιχμή της απεργίας αποτελεί, μαζί με τα θέματα της ακρίβειας, της Υγείας και της Παιδείας, το θέμα της επαναφοράς του 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης.
***
Ο 13ος και 14ος μισθός (ή αλλιώς τα «δώρα» Χριστουγέννων, Πάσχα και αδείας) αποτέλεσε μια διεκδίκηση και κατάκτηση του εργατικού κινήματος. Δεν ήταν ένα «δώρο», αλλά μια προσπάθεια να αυξηθούν οι συνολικές απολαβές των εργαζομένων που ζούσαν με χαμηλούς μισθούς.
Την περίοδο της κρίσης και των Μνημονίων, το κομμάτι αυτό του εισοδήματος αποτέλεσε ένα «εύκολο στόχο» για την προπαγάνδα κυβέρνησης, ΔΝΤ και ΜΜΕ περί «ανεύθυνων Ελλήνων» που «ζουν πάνω από τις δυνατότητες τους. Έτσι, καταργήθηκε ο 13ος και 14ος μισθός στο ευρύτερο δημόσιο με απόφαση της κυβέρνησης Σαμαρά (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) το 2012, με το σκεπτικό ότι η χώρα περνάει μια εξαιρετικά δύσκολη οικονομική κατάσταση και πρέπει να γίνουν περικοπές.
Σήμερα, η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της μας έχουν ζαλίσει το κεφάλι με το πόσο πετυχημένη είναι η πορεία της ελληνικής οικονομίας, τα «υπερπλεονάσματα», την ανάπτυξη που είναι η μεγαλύτερη στην ΕΕ κτλ. Πεδίο δόξης λαμπρό οπότε να αποκατασταθεί αυτή η αδικία που είχε γίνει τότε, αφού τώρα τα πράγματα είναι καλύτερα. Ή μήπως όχι;
***
«…και να υπήρχαν αυτά τα χρήματα, δεν θα έπρεπε να είναι αυτή η προτεραιότητα…»
είπε πριν κάποιους μήνες ο υπουργός οικονομικών Κ. Πιερρακάκης αναφερόμενος στο θέμα.
Όταν έγινε η περικοπή αυτού του ποσού το 2012, υπολογιζόταν ότι ο προϋπολογισμός θα εξοικονομούσε περίπου 700 εκ. €. Σήμερα, ανάλογα με τον τρόπο υπολογισμού, η επαναφορά υπολογίζεται αν στοιχίσει περίπου 2 δις €.
Υπάρχουν λοιπόν αυτά τα χρήματα;
8 δις € ήταν το πλεόνασμα του προϋπολογισμού το 2025, με τα 3 από αυτά να αποτελούν υπερπλεόνασμα (είχαν προϋπολογιστεί 5).
Οι τράπεζες (που τις «σώσαμε» με κρατικό χρήμα κατά τη διάρκεια της κρίσης αλλιώς θα είχαν καταρρεύσει) έκλεισαν το 2025 με 5 δις € καθαρή κερδοφορία.
Το χρηματιστήριο έκλεισε το 2025 με άνοδο της τάξης του +44%.
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα», το οπλικό σύστημα που θα αγοράσει η Ελλάδα από το κράτος του Ισραήλ (που διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα και κινείται επιθετικά/ιμπεριαλιστικά σε όλη τη Μέση Ανατολή) θα κοστίσει 3 δις.
Άρα κύριοι μην μας λέτε ότι δεν υπάρχουν τα λεφτά. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται όντως για θέμα προτεραιοτήτων. Οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι δεν αποτελούν «προτεραιότητα» για την κυβέρνηση. Προτεραιότητα αποτελούν
- οι μεγαλοκαπιταλιστές που τους μειώνουν την φορολογία τους συνεχώς,
- οι εφοπλιστές που απολαμβάνουν ασυλία σε όλα τα επίπεδα (ακόμα και διακινώντας ρωσικό πετρέλαιο γιατί καλή η Ουκρανία αλλά οι μπίζνες είναι μπίζνες)
- και οι «δικοί τους» διαπλεκόμενοι που τρώνε με χρυσά κουτάλια από το δημόσιο που τόσο λατρεύουν να μισούν.
***
Η κινητοποίηση που θα γίνει στις 25/11 έχει σημασία να στηριχθεί, να είναι μαζική και μαχητική. Ειδικά την στιγμή που όλη η Ευρώπη βρίσκεται σε αναβρασμό (δες διπλανές στήλες).
Δυστυχώς οι συνδικαλιστικές ηγεσίες καλούν και οργανώνουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις όλα τα τελευταία χρόνια στην καλύτερη περίπτωση ρουτινιάρικα, στην χειρότερη καθόλου.
Οι εργαζόμενοι αισθάνονται ότι δεν έχουν καμία δυνατότητα να συμμετέχουν στην διαδικασία προετοιμασίας, να συζητήσουν για τα προβλήματα και τους τρόπους δράσης, να συναποφασίσουν πότε και πως θα γίνουν οι απεργίες που αυτοί καλούνται να στηρίξουν.
Οι ηγεσίες των συνδικάτων δεν προσπαθούν, ή προσπαθούν πολύ χλιαρά, να κινητοποιήσουν ευρύτερα στρώματα γύρω από αυτές τις απεργίες, ειδικά εργαζόμενους που απασχολούνται με τις «νέες μορφές» απασχόλησης (πλατφόρμες, «free» lancers, αυτοαπασχολούμενοι, μπλοκάκια, επισφαλείς εργαζόμενοι, ενοικιαζόμενοι, εργολαβίες, κτλ).
Η μάχη παρόλα αυτά πρέπει να δοθεί, ειδικά από τις υγιείς-ταξικές-μαχητικές δυνάμεις μέσα στο εργατικό κίνημα και την Αριστερά. Στόχος, να μπει φρένο στην κατρακύλα που βιώνουμε όλα τα τελευταία χρόνια και να συμβάλουμε στην αναγέννηση του συνδικαλιστικού κινήματος αλλά και στο χτίσιμο μιας μαζικής μαχητικής Αριστεράς.
