10 εκατομμύρια Ισπανοί εργαζόμενοι συμμετέχουν δυναμικά στη γενική απεργία

Ανταπόκριση από τη Βαρκελώνη,
Νατάσσα Αργυράκη
 

Το πρώτο βήμα

Στις 29 Σεπτέμβρη, 10 εκατομμύρια εργαζόμενοι πήραν μέρος στη σημαντική 24ωρη γενική απεργία στην Ισπανία και 1.4 εκατομμύρια συμμετείχαν στις οργισμένες διαδηλώσεις απαντώντας έτσι με τον καταλληλότερο τρόπο στην προπαγάνδα που υπήρχε το προηγούμενο διάστημα από τα κυβερνητικά ΜΜΕ περί «αναπόφευκτης αποτυχίας» της απεργίας.

Την επόμενη μέρα των κινητοποιήσεων, οι εφημερίδες, ακόμα και οι πιο δεξιές (El Pais), αναγκάστηκαν να παραδεχτούν ότι η απεργία ταρακούνησε τον ισπανικό καπιταλισμό.

Η πρώτη αυτή απάντηση των εργαζομένων στις επιθέσεις που δέχονται και τις πολιτικές λιτότητας της «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης του Θαπατέρο, είναι ενδεικτική για τη συνέχιση των κινητοποιήσεων. Οι αριθμοί των συμμετεχόντων μιλούν από μόνοι τους: 84% η συμμετοχή των εργαζομένων στην Αστούρια, περίπου 80% στην Καταλονία, στη Γαλικία και στην Καστίλη.

1.4 εκατομμύρια στους δρόμους

Κατάμεστοι ήταν οι δρόμοι στα κέντρα των πόλεων από νωρίς το πρωί, με τους διαδηλωτές να φωνάζουν συνθήματα ενάντια στις πολιτικές της κυβέρνησης Θαπατέρο, να κρατάνε πανό και να παρεμβαίνουν στα καταστήματα που συνέχιζαν να είναι ανοιχτά παρά την απεργία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το πολυκατάστημα ‘Εl Corte Ingles’, στο οποίο η εργοδοσία είχε αναγκάσει τους εργαζόμενους να δουλεύουν τη μέρα της απεργίας, αλλά κάτω από τις πιέσεις των διαδηλωτών τελικά έκλεισε.

Ο αριθμός των διαδηλωτών όλο και αυξανόταν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ισπανίας. Ειδικά στις απογευματινές πορείες που έγιναν στη Βαρκελώνη και τη Μαδρίτη, ο αριθμός έφτασε περίπου τους 500.000 διαδηλωτές!

Οι πορείες ήταν δυναμικές και γεμάτες αποφασιστικότητα και στη Βαρκελώνη. Η συμμετοχή πολλών κλάδων ήταν εμφανής: φοιτητές, εργαζόμενοι στα Μc Donalds, ακόμα και οδηγοί ταξί εμφανίστηκαν στην πορεία με τη σημαία των συνδικάτων πάνω στα ταξί τους!

Τα αντιλαϊκά μέτρα που θέλει να πάρει ο Θαπατέρο  αφορούν την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67, τις περικοπές μισθών και συντάξεων και την απελευθέρωση των απολύσεων. Το μήνυμα που θέλησαν να δώσουν οι εργαζόμενοι ήταν σαφές και σηματοδοτεί την αρχή νέων αγώνων. Όπως και στην Ελλάδα, όπου επικρατούν παρόμοιες συνθήκες, οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να κάνουν ούτε βήμα πίσω από τις διεκδικήσεις και τους αγώνες τους ενάντια σε αυτή την πρωτοφανή επίθεση από το ντόπιο αλλά και το διεθνές κεφάλαιο.

Αναρχικές ομάδες

Στη Βαρκελώνη, η παρουσία κάποιων μικρών αναρχικών ομάδων έπαιξε ρόλο στην εικόνα που θέλησαν να προωθήσουν τα ισπανικά ΜΜΕ. Κατά τη διάρκεια μιας μικρής απογευματινής πορείας (5.000 περίπου διαδηλωτές) οι ομάδες αυτές ξεκίνησαν ανώφελες συγκρούσεις με την αστυνομία, καίγοντας κάποια αστυνομικά αυτοκίνητα και προκαλώντας μικροζημιές, οι οποίες όμως προκάλεσαν την αστυνομία να απαντήσει, θέτοντας σε κίνδυνο και την ασφάλεια των διαδηλωτών που ήθελαν να διαδηλώσουν ειρηνικά. Όσο και αν κατακρίνουμε τις τακτικές των ομάδων αυτών, είναι φανερό πως οφείλονται στο θυμό και την επιθυμία να αλλάξει ο κόσμος, αν και καταλήγουν να πέφτουν σε αυτή την παγίδα που καθόλου δεν προωθεί, αλλά στην πραγματικότητα υποσκάπτει το κίνημα.

Η απάντηση βρίσκεται στη συντονισμένη, συλλογική και μαζική δράση εργαζομένων και νεολαίας, συνδεδεμένη με την πάλη για μια εναλλακτική σοσιαλιστική κοινωνία.

Όχι στον εκβιασμό των ”μίνιμουμ υπηρεσιών”

Στους τίτλους των ειδήσεων επικρατούσε και πάλι το ζήτημα των «μίνιμουμ υπηρεσιών». Η αντιδημοκρατική νομοθεσία στην Ισπανία απαιτεί από τα συνδικάτα να συμφωνήσουν με την κυβέρνηση και την εργοδοσία, πριν από κάθε απεργία, για τις μίνιμουμ υπηρεσίες που θα παρέχονται από τους εργαζόμενους. Αυτό το φαινομενικά «αθώο» μέτρο, μπορεί να γυρίσει πολύ εύκολα εις βάρος των εργαζομένων, αφού οι ηγεσίες των συνδικάτων και η κυβέρνηση μπορούν εύκολα να συμφωνήσουν σε γελοίες «μίνιμουμ» υπηρεσίες που στην ουσία να ακυρώνουν το νόημα της γενικής απεργίας. Η απαίτηση της κυβέρνησης, για παράδειγμα, στις 29 Σεπτέμβρη ήταν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και οι διεθνείς πτήσεις να διατηρηθούν στο 40-50% την ημέρα της γενικής απεργίας! Σε μεγάλο αριθμό περιφερειών, συμπεριλαμβανομένης και της Μαδρίτης, τα σωματεία των εργαζομένων σωστά αρνήθηκαν να συμφωνήσουν σε αυτές τις απαιτήσεις, σπάζοντας έτσι τους κυβερνητικούς νόμους ενάντια στη συνδικαλιστική και απεργιακή δράση.

Προφανώς και είναι σημαντική η ύπαρξη κάποιων μίνιμουμ υπηρεσιών, όπως στην περίθαλψη, αλλά αυτές οι υπηρεσίες πρέπει να αποφασίζονται δημοκρατικά από τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους και όχι να επιβάλλονται από την κυβέρνηση με εκβιαστικά μέσα.

Η CWI στην Ισπανία παλεύει για την ανατροπή αυτής της αντιδημοκρατικής νομοθεσίας και της ρύθμισης των «μίνιμουμ υπηρεσιών» δημοκρατικά από το εργατικό κίνημα, χωρίς την ανάμειξη της κυβέρνησης και των αφεντικών.

Συνεχίζουμε…

 

Tα επόμενα βήματα των κινητοποιήσεων δεν είναι ακόμα ξεκάθαρα. Οι ηγεσίες των συνδικάτων, μετά από μεγάλες πιέσεις της βάσης δέχτηκαν να προχωρήσουν στην διοργάνωση γενικής απεργίας. Οι εργαζόμενοι έστειλαν το μήνυμα στην κυβέρνηση πως οι κινητοποιήσεις θα συνεχίσουν μέχρι η κυβέρνηση να αποσύρει τα εξοντωτικά για το βιοτικό επίπεδο του ισπανικού λαού μέτρα.

Παρόλα αυτά, η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να συνεχίσει τις επιθέσεις και να ικανοποιεί τις επιθυμίες των χρηματιστηρίων και των διεθνών αγορών, απαιτεί την κλιμάκωση των αγώνων και τη μεγαλύτερη κινητοποίηση νέων και εργαζομένων. Το μόνο σίγουρο είναι πως η απάντηση που πρέπει να δοθεί είναι ένα μαζικό κίνημα αποφασισμένο και μαχητικό σε συντονισμό με τους εργαζόμενους άλλων ευρωπαϊκών χωρών, όπως η Ελλάδα.

Τα μέλη και οι υποστηρικτές της CWI συμμετείχαν στις γενικές απεργίες και τις διαδηλώσεις σε Βαρκελώνη, Σεβίλλη, Ουρικά, Σαλαμάνκα και Βιτώρια, παρεμβαίνοντας με την εφημερίδα τους Socialismo Revolucionario (Επαναστατικός Σοσιαλισμός), με κεντρικό τίτλο: Γενική απεργία: το πρώτο βήμα!

Παλεύουμε για το χτίσιμο ενός μαζικού κινήματος και μια σειρά γενικών απεργιών στους επόμενους μήνες. Απαραίτητος όρος για να χτιστεί ένα τέτοιο κίνημα είναι η δημιουργία επιτροπών αγώνα και η πραγματοποίηση συνελεύσεων σε κάθε εργατικό χώρο που θα αποφασίζουν τα επόμενα βήματα.

Παλεύουμε για τις ιδέες του επαναστατικού σοσιαλισμού και την υιοθέτηση από το εργατικό κίνημα ενός εναλλακτικού οικονομικού και πολιτικού προγράμματος, συνδεδεμένου με τον αγώνα για να αλλάξει η κοινωνία, για να θεσπιστεί ο σοσιαλισμός, στηριγμένος στην εργατική δημοκρατία και την εργατική διαχείριση, στην Ισπανία, στην Ευρώπη και διεθνώς.

7,137ΥποστηρικτέςΚάντε Like
593ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
1,105ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
407ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής