Oυισκόνσιν, ΗΠΑ: μια πολιτεία σε εξέγερση!

Με καθημερινές πορείες χιλιάδων στην πρωτεύουσα Μάντισον, με 30.000 άτομα να περικυκλώνουν και να καταλαμβάνουν το Καπιτώλιο (σημ: τοπικό Κοινοβούλιο) στις 18 Φλεβάρη, με μαζικές αποχές μαθητών και μια ιδιότυπη «λευκή απεργία» των καθηγητών, η πολιτεία Ουισκόνσιν των ΗΠΑ μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί ως μια πολιτεία σε εξέγερση.

Αιτία είναι η πρωτοφανής επίθεση που έχει εξαπολύσει ο Ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης Σκοτ Γουόκερ (Scot Walker) κατ’ αρχήν στα συνδικάτα του δημοσίου τομέα και κατ’ επέκταση σε όλους τους εργαζόμενους. Με πρόσχημα τη μείωση του πολιτειακού ελλείμματος των 3.6 δις που προκλήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τις απίστευτες φοροαπαλλαγές που έδωσε ο ίδιος κυβερνήτης στις μεγάλες επιχειρήσεις, επιχειρείται ουσιαστικά η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων για τα συνδικάτα του δημοσίου τομέα. Συγκεκριμένα, αν ο νόμος του Γουόκερ περάσει, οι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα θα μπορούν να διαπραγματεύονται μόνο για το ύψος του βασικού μισθού, ενώ οι όποιες αυξήσεις θα παίρνουν, θα έχουν ως «ταβάνι» το ύψος του πληθωρισμού. Επίσης, ο νόμος προβλέπει αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών για όλους τους δημοσίους υπαλλήλους.

Η απάντηση των εργαζομένων ήταν άμεση. Οι καθημερινές διαδηλώσεις και αποχές από τα σχολεία, οι παν-πολιτειακές συγκεντρώσεις στο Μάντισον με λεωφορεία των συνδικάτων που καταφθάνουν από κάθε σημείο της πολιτείας αλλά και η κατάληψη του Καπιτώλιου δείχνουν μια ποιοτική αλλαγή στη συνείδηση των εργαζομένων.

«Εδώ δεν θα γίνουμε Ελλάδα»

Η αντίδραση του κυβερνήτη ακολούθησε τη γνωστή συνταγή: Σε πρώτη φάση, κατασυκοφάντηση του «σπάταλου» δημοσίου τομέα και των «καλοπληρωμένων» δημοσίων υπαλλήλων, με τη χαρακτηριστική μάλιστα δήλωση «Εδώ δε θα γίνουμε Ελλάδα».

Μετά ήρθε η καταστολή και η  προσπάθεια για οργάνωση αντιδιαδηλώσεων από το ακροδεξιό «Κόμμα του Τσαγιού» και στο τέλος η γνωστή τακτική του «διαίρει και βασίλευε». Ο Walker προσπάθησε να διασπάσει το κίνημα εξαιρώντας από το νόμο τους πυροσβέστες, όμως και αυτή η προσπάθεια έπεσε στο κενό αφού τόσο οι πυροσβέστες όσο και πολλοί εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα ενώθηκαν με τους υπόλοιπους διαδηλωτές.

Σήμερα, χάρη στην κατάληψη του Καπιτώλιου και την ασφυκτική πίεση των συνδικάτων, το κίνημα έχει καταφέρει να υποχρεώσει τους Δημοκρατικούς Γερουσιαστές να «κρύβονται» και να απέχουν από τις συνεδριάσεις της Γερουσίας, παγώνοντας προσωρινά την ψήφιση του νόμου (Σύμφωνα με τον κανονισμό της Γερουσίας απαιτούνται 20 μέλη να συμμετέχουν σε κάθε ψηφοφορία και οι Ρεπουμπλικάνοι είναι 19).

«Δημοκρατική» υποκρισία

Το Δημοκρατικό Κόμμα εμφανίζεται σ’ αυτή τη φάση μ’ ένα φιλεργατικό προφίλ, σε μια προσπάθεια να κερδίσει την υποστήριξη των συνδικάτων για τις εκλογές του 2012. Ο ίδιος ο Ομπάμα, χαρακτήρισε το νόμο «επίθεση στα συνδικάτα».

Παρ’ όλα αυτά, δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αυταπάτη. Ο ίδιος ο Ομπάμα είναι που πρόσφατα ψήφισε μείωση της φορολογίας των μεγάλων επιχειρήσεων και κάλεσε τους εργαζόμενους σε «διαβούλευση» προκειμένου να μειωθούν οι δαπάνες για μισθούς, συντάξεις και υγειονομική περίθαλψη. Στην πραγματικότητα, οι Δημοκρατικοί περιμένουν την παραμικρή υποχώρηση του Ουόκερ σε επιμέρους σημεία του νόμου, προκειμένου να ξεπουλήσουν το κίνημα και να προσέλθουν στη Γερουσία.

Η «Σοσιαλιστική Εναλλακτική»

Η Σοσιαλιστική Εναλλακτική (τμήμα της CWI στις ΗΠΑ και αντίστοιχη οργάνωση του «Ξ») συμμετέχει ενεργά στο συγκεκριμένο κίνημα κάνοντας προτάσεις για την κλιμάκωσή του και με τελικό στόχο τη νίκη του. Οι σύντροφοι προτείνουν την οργάνωση μιας 24ωρης απεργίας στο δημόσιο τομέα, κατ’ αρχήν στο Ουισκόνσιν, που στη συνέχεια θα προετοιμάσει το έδαφος για μια παν-αμερικανική απεργία στο δημόσιο τομέα, ενάντια στα σχέδια της άρχουσας τάξης και τις επιθέσεις της.

Όπως εξηγούν οι σύντροφοι, αν περάσει ο νόμος στη συγκεκριμένη πολιτεία, τότε είναι σίγουρο ότι θα ανοίξουν οι ορέξεις πολλών κυβερνητών με πρόσχημα τα υπέρογκα ελλείμματα των διαφορετικών πολιτειών των ΗΠΑ που στο άθροισμά τους ξεπερνούν τα 125 δις δολάρια.

Τέλος, οι σύντροφοι προτείνουν μια πολιτική εναλλακτική πρόταση, την ανάγκη δηλαδή να κτιστεί ένας αριστερός φορέας που να εκπροσωπεί τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα ενάντια στο δικομματικό παιγνίδι των «Δημοκρατικών» και «Ρεμπουπλικάνων». Θεωρούν το συγκεκριμένο κίνημα ως μια μεγάλη ευκαιρία για να αναδειχθούν ανεξάρτητοι υποψήφιοι των εργαζομένων στις επόμενες εκλογές που να σπάσουν το φαύλο κύκλο της εναλλαγής των δύο κομμάτων του κεφαλαίου.

7,137ΥποστηρικτέςΚάντε Like
593ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
1,106ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
406ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής