Ανακοίνωση του «Ξ»
Ως ΞΕΚΙΝΗΜΑ διαφωνούμε με τον αποκλεισμό του Μωβ από το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας. Την ίδια στιγμή διαφωνούμε με τις θέσεις του Μωβ για το φύλο και τα τρανς άτομα και κατανοούμε την οργή που αυτές προκαλούν πρώτα και κύρια σε τρανς άτομα αλλά και σε μεγάλη μερίδα του κόσμου του κινήματος. Επιπλέον, ο τρόπος με τον οποίο εκφράστηκαν αυτές οι θέσεις (μια σειρά άρθρων λίγο πριν το περσινό αντιρατσιστικό φεστιβάλ) ήταν επιθετικός και προσβλητικός για τα τρανς και τα queer άτομα.
Το ζήτημα των φύλων είναι, αντικειμενικά, μια συζήτηση ανοιχτή στην Αριστερά και στον κόσμο των κινημάτων. Είναι μια συζήτηση που οφείλει να γίνεται με επιχειρήματα, χαμηλούς τόνους και μεγάλο σεβασμό απέναντι στα τρανς άτομα που αντιμετωπίζουν τεράστια καταπίεση, εξοντωτικές διακρίσεις και καθημερινή απειλή βίας στο δρόμο.
Όμως, αποκλείοντας μια άποψη από το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, θεωρώντας ότι «αυτά τα ζητήματα δεν είναι προς συζήτηση», δεν πείθουμε τον κόσμο που είναι μπερδεμένος πάνω στο θέμα (και μιλάμε για πολύ μεγάλα ποσοστά στην κοινωνία) και πολύ περισσότερο αυτούς/ες που έχουν διαφορετική (και στην προκειμένη λανθασμένη κατά τη γνώμη μας) άποψη, τουλάχιστον κατ’ αρχήν. Δεν φέρνουμε πιο κοντά στη δική μας άποψη τον κόσμο που έχει ερωτηματικά, που αμφιταλαντεύεται. Αντιθέτως δημιουργούμε πόλωση και κατακερματισμό. Πόσο μάλλον όταν χρησιμοποιούνται (από ακτιβιστές/στριες/ά) χαρακτηρισμοί όπως «φασιστική» και «ακροδεξιά» για μια Οργάνωση που ήταν παρούσα σε όλους τους σημαντικούς κινηματικούς αγώνες, που για πολλά χρόνια έχει προσφέρει ουσιαστική στήριξη σε μετανάστριες και οικογένειες μεταναστών, ενώ επιπλέον έχει σταθεί έμπρακτα και ουσιαστικά στο πλευρό συγκεκριμένων τρανς ατόμων.
Στις οργανώσεις της Αριστεράς, στους κοινωνικούς χώρους, στα συνδικάτα, στις κοινότητες των μεταναστών, υπήρχαν στο παρελθόν έντονες (και σ’ έναν βαθμό ακόμα υπάρχουν) πατριαρχικές και σεξιστικές αντιλήψεις και πρακτικές. Υπήρχαν (και σ’ ένα βαθμό υπάρχουν ακόμα) πολλά ρατσιστικά κατάλοιπα, προκαταλήψεις και διακρίσεις απέναντι στα ΛΟΑΤΚΙΑ άτομα, στους τσιγγάνους κ.α. Αυτά δεν αντιμετωπίστηκαν με αποκλεισμούς αλλά με συζήτηση και αγώνα τόσο εντός του κινήματος όσο και ευρύτερα στην κοινωνία.
Η πολιτική του αποκλεισμού δεν αφορά μόνο το Μωβ. Παρόμοια φαινόμενα είχαμε και στη Θεσσαλονίκη, γύρω από διαφωνίες για τον ομόφυλο γάμο που τραυμάτισε βαθιά τις σχέσεις των Οργανώσεων και το ίδιο το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ.
Πρόκειται για πολύ επικίνδυνα φαινόμενα που υποσκάπτουν την δημοκρατία στα κινήματα και τα ίδια τα κινήματα.
Ο αποκλεισμός μπορεί να είναι θεμιτός μόνο απέναντι σε οργανώσεις και άτομα που ασκούν ενδοκινηματική βία, όπως και σε κόμματα που έχουν ασκήσει μνημονιακές και αντεργατικές πολιτικές και δεν προχώρησαν ποτέ σε αυτοκριτική και αναγνώριση λαθεμένων πολιτικών. Δεν μπορεί να είναι μέσο επιβολής μιας άποψης. Αποκλείοντας δεν φτιάχνουμε μια ασφαλή κοινωνία για τα τρανς και όλα τα ΛΟΑΤΚΙΑ άτομα. Φτιάχνουμε μια «ασφαλή» φούσκα.
Αναλυτικό άρθρο για τα φύλα, τα δικαιώματα των τρανς και ιντερσεξ ατόμων και τα γεγονότα του περσινού αντιρατσιστικού φεστιβάλ εδώ.
