Άρθρο της Σύνταξης από το νέο τεύχος του «Ξ» (τεύχος 635) που κυκλοφόρησε την Πέμπτη 7 Οκτώβρη.
Η «επιχείρηση Κόνδωρ» ήταν μια μυστική επιχείρηση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών (CIA) σε συνεργασία με στελέχη μυστικών υπηρεσιών, στρατού, αστυνομίας και μεγαλοκαπιταλιστών στις χώρες της Λατινικής Αμερικής (τις δεκαετίες 1970-’80). Βασικός στόχος της, η επιβολή «φιλικών» προς της ΗΠΑ κυβερνήσεων μέσω στρατιωτικών πραξικοπημάτων.
Από τότε έχει περάσει πολύς καιρός και η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική φόρεσε μια «δημοκρατική» προβιά, μιλώντας για «συμμάχους» και όχι για «προτεκτοράτα».
Η τελευταία αποκάλυψη της Wall Street Journal (WSJ) σχετικά με το ποιον της πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Ελλάδα, της Κίμπερλι Γκιλφόιλ, σήκωσε για λίγο αυτή την προβιά και έδειξε τι υπάρχει από κάτω.
Σε συνάντηση λοιπόν με τον έλληνα Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου, η Γκιλφόιλ φέρεται να είπε (Καθημερινή 28/9):
«…στο δείπνο παρευρίσκονταν Ελληνες και Αμερικανοί αξιωματούχοι, και η Γκιλφόιλ ήρθε σε αντιπαράθεση με τον υπουργό Ενέργειας της Ελλάδας, μπροστά στους υπόλοιπους καλεσμένους. Αναφερόμενη στην επικείμενη κατάρρευση της ρουμανικής κυβέρνησης, η Γκιλφόιλ είπε στην ομήγυρη: “Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε οποιαδήποτε χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε εδώ”»
Γιατί όμως μπορεί να ήρθε σε αντιπαράθεση η Γκιλφόιλ με τον Παπασταύρου, υπουργό μιας κυβέρνησης που είναι πλήρως προσδεδεμένη στο γεωπολιτικό άρμα των ΗΠΑ και του Ισραήλ;
Την απάντηση ίσως την βρούμε στην Ρουμανία. Και η ρουμάνικη κυβέρνηση έχει δεχτεί να αγοράσει το πανάκριβο αμερικάνικο φυσικό αέριο (LNG) αντί για το ρώσικο, και ανήκει ξεκάθαρα στην δυτική/αμερικάνικη σφαίρα επιρροής. Ο λόγος που προκάλεσε την κρίση και την παρέμβαση της Γκιλφόιλ, με βάση δημοσιεύματα, ήταν το πόσο μεγάλες ποσότητες θα αγόραζε η χώρα και για πόσο μεγάλο χρονικό διάστημα θα δεσμευόταν.
Εδώ λοιπόν δεν μιλάμε για την «αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου» που ήταν η καραμέλα τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80 στην Λατινική Αμερική. Αν επιβεβαιωθούν τα παραπάνω, μιλάμε για μια κατάσταση στην οποία η Αμερική του Τραμπ είναι διατεθειμένη να «ξηλώνει» συμμαχικές κυβερνήσεις μόνο και μόνο γιατί δεν του γλύφουν τα παπούτσια υπηρετώντας τα αμερικάνικα συμφέροντα.
Περιττό να πούμε ότι η διάψευση όλων των παραπάνω και από την Γκιλφόιλ και από την ελληνική κυβέρνηση ήταν τόσο χλιαρή που περισσότερο έμοιαζε με επιβεβαίωση.
***
Αυτές είναι οι «στρατηγικές συμμαχίες» στις οποίες μας εμπλέκει η κυβέρνηση της ΝΔ. Και όχι μόνο της ΝΔ φυσικά μια και όλα τα κόμματα του κατεστημένου συμφωνούν με την πρόσδεση στο άρμα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού (από τα κεντροαριστερά μέχρι την Ακροδεξιά).
Στην επίσκεψή του στην Αθήνα, ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, μίλησε για τις «κοινές δημοκρατικές αξίες» που ενώνουν τις δύο χώρες.
Στην πράξη αυτές οι αξίες μεταφράζονται σε: αγορές πανάκριβων οπλικών συστημάτων από την πολεμική βιομηχανία των ΗΠΑ, δέσμευση και αγορά πανάκριβου αμερικάνικου φυσικού αερίου, και δέσμευση ότι θα στηριχθούν τα επιθετικά πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία (Μέση Ανατολή) και αλλού.
Με άλλα λόγια, αυτή η συμμαχία σημαίνει: περικοπές από κοινωνικές δαπάνες στον κρατικό προϋπολογισμό, ακρίβεια στις τιμές ενέργειας και όλα τα είδη λαϊκής κατανάλωσης, εμπλοκή της χώρας (είτε έμμεσα-υποστηρικτικά, είτε άμεσα) σε πολεμικές συγκρούσεις. Με τέτοιους συμμάχους τι να τους κάνεις τους εχθρούς…
***
Όλη η «φιλοσοφία» της κυβέρνησης Τραμπ είναι να εκβιάζει και να τραβάει από τα μαλλιά κάθε πτυχή της πολιτικής ώστε να υπηρετηθούν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης των ΗΠΑ, που βρίσκεται σε παρακμή.
Όταν όμως τραβάς κάτι με δύναμη μπορεί, και μάλλον πρόκειται, να σκιστεί. Αυτό συμβαίνει σε μια σειρά χώρες όπου βρίσκονται σε εξέλιξη κοινωνικές εκρήξεις.
Από την Γαλλία όπου μαθητές/τριες και νέοι των προαστίων βγήκαν στους δρόμους ενάντια σε μια εκπαίδευση και μια ζωή δίχως μέλλον, μέχρι την Ισπανία όπου είχαμε τεράστιες διαδηλώσεις για το δικαίωμα στην στέγαση. Από τις «εξεγέρσεις της Gen Z» (δηλαδή οι νέοι που βρίσκονται σήμερα από την εφηβεία μέχρι στην τρίτη δεκαετία της ζωής τους) σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο μέχρι τα δικά μας «Τέμπη».
«Μπορεί να γίνει και εδώ» λοιπόν κ. Γκιλφόιλ, όχι όμως όπως το φαντάζεσαι εσύ αλλά όπως το ονειρευόμαστε και το παλεύουμε εμείς. Και τότε εσείς και οι παρατρεχάμενοι του συστήματος σας θα τρέχετε να ξεφύγετε από τους «κακομοίρηδες».
