Μια πολύ σημαντική συζήτηση για το Παλαιστινιακό οργανώθηκε στο φετινό Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ (5-6-7 Ιούλη). Ο τίτλος της συζήτησης ήταν «Παλαιστίνη και Λίβανος: πόλεμος και αντίσταση» και οι προσκεκλημένοι ομιλητές ήταν οι ακόλουθοι.
- Οφέρ Κασσίφ (Ofer Cassif) στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ισραήλ και βουλευτής (εκλεγμένος με το Hadash – ένας εκλογικός συνασπισμός με επίκεντρο το ΚΚ Ισραήλ). Τόσο στο ΚΚΙ όσο και στο Hadash συμμετέχουν από κοινού Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί.
- Σουλάφα Μαχούλ επίσης στέλεχος του ΚΚ και βασικό στέλεχος της «Συμμαχίας για την Ειρήνη» στο Ισραήλ
- Μιχιάρ Εκτάμι, πρόεδρος της Ένωσης Παλαιστινίων Εργαζομένων στην Ελλάδα
- Σωτήρης Ρούσος, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.
Συντονιστής της συζήτησης ήταν ο Γιάννης Αλμπάνης.
Στη συζήτηση υπήρξε μια έντονη αντίδραση από κάποια άτομα, που αφορούσε τη σύνθεση του πάνελ και το περιεχόμενο των τοποθετήσεων. Προς στιγμή φάνηκε πως η συζήτηση κινδύνευε να εκτροχιαστεί ολοκληρωτικά. Σ’ αυτά θα αναφερθούμε πιο κάτω.
Τα βασικά σημεία των ομιλητών
Οι Οφέρ, Σουλάφα και Μιχιάρ μίλησαν, για την κατάσταση του παλαιστινιακού λαού, για τη γενοκτονία στη Γάζα και την εθνοκάθαρση στη Δυτική Όχθη, για την επεκτατικότητα του Ισραήλ και την κατάληψη νέων εδαφών στον Λίβανο. Ανάφεραν ότι μέχρι και το 70% της Γάζας είναι σήμερα υπό ισραηλινή κατοχή, ότι ο πληθυσμός της Γάζας, κοντά στα 2 εκατομμύρια, έχει σήμερα υποχρεωθεί να ζει περίπου στο 1/3 των εδαφών που ζούσε προηγουμένως και πως και εκεί κινδυνεύουν καθημερινά από επιθέσεις του Ισραηλινού στρατού, από την πείνα, την έλλειψη στέγης, τα λύματα και τα τρωκτικά, λόγω των κατεστραμμένων υποδομών.
Εξήγησαν πως υπάρχουν συγκεκριμένα σχέδια για να εξορίσουν εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους εκτός Παλαιστίνης. Θύμισαν την Νάκμπα (σημαίνει «καταστροφή» ή «συμφορά») του 1948 – τον πόλεμο που εξόρισε σχεδόν 1.000.000 Παλαιστίνιους για να δημιουργηθεί το κράτος του Ισραήλ, και πως η νέα γενιά ζει τη δική της Νάκμπα σήμερα. Μίλησαν για τον αγώνα που δίνεται σε διεθνές επίπεδο ενάντια στο κράτος δολοφόνο· αναφέρθηκαν στις μάχες που οι ίδιοι δίνουν μέσα στο Ισραήλ αντιμετωπίζοντας καθημερινά την καταστολή και τον φόβο για την ζωή τους· αλλά στάθηκαν και στο γεγονός πως δεν πτοούνται, θα συνεχίσουν τον κοινό αγώνα Ισραηλινών και Παλαιστινίων για ειρήνη, δημοκρατία, αλληλοσεβασμό, ίσα δικαιώματα και ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος.
Στάθηκαν εμφατικά σε ένα απαραίτητο διαχωρισμό μέσα στο Ισραήλ: ανάμεσα στον εβραϊκό/ισραηλινό λαό από τη μια και τους Σιωνιστές από την άλλη. Τόνισαν πως εχθρός δεν είναι ο ισραηλινός λαός, είναι ο Σιωνισμός. Κι ότι υπάρχουν πολλοί Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι που αγωνίζονται μαζί για ένα ειρηνικό μέλλον και ειρηνική συμβίωση.
Και πράγματι πέρα από το Hadash υπάρχουν πάνω από 70 Οργανώσεις και κινήματα που παλεύουν γι’ αυτό το σκοπό και όλα σχεδόν συμμετέχουν στην Συμμαχία για την Ειρήνη (“The Peace Partnership” που δημιουργήθηκε τον Δεκέμβρη του 2023) και μαζί πραγματοποιούν πολύ σημαντικές κινητοποιήσεις.
Ο Σωτήρης Ρούσος εξήγησε, ανάμεσα σε άλλα, πως ο λόγος που ανατράπηκε η Συμφωνία του Όσλο, η πιο σοβαρή προσπάθεια ιστορικά για μια λύση στο Παλαιστινιακό, ήταν η στρατηγική ενός κομματιού της άρχουσας τάξης του Ισραήλ, που εκπροσωπείται από την Ακροδεξιά και τον Νετανιάχου, για τη δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ – που είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας με τον τριετή πόλεμο που ξεκίνησε τον Οκτώβρη του 2023.
Κεφαλαιώδη ζητήματα
Όλα όσα εξελίχθηκαν στην εκδήλωση ανοίγουν (ξανά) μια σειρά από κεφαλαιώδη ζητήματα.
Πρώτον, αν υπάρχει κίνημα αντίστασης στο Ισραήλ ενάντια στη γενοκτονία και πόσο σημαντικό είναι. Δεύτερον ποια είναι η πολιτική που οφείλει να ακολουθήσει η Αριστερά αν θέλει να συμβάλει στην ειρήνη στην περιοχή και στο να τελειώνει η ατέλειωτη αιματοχυσία – που ξεκίνησε λόγω της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ. Και τρίτο, όπως θα δούμε πιο κάτω με αφορμή τις έντονες αντιδράσεις ατόμων από το ακροατήριο, πως πρέπει να διεξάγεται ο διάλογος στις γραμμές του κινήματος για την Παλαιστίνη πάνω σ’ αυτά τα θέματα.
Βέβαια δεν είναι δυνατό να μπούμε στα πλαίσια ενός σύντομου άρθρου, σε μια διεξοδική ανάλυση του Παλαιστινιακού – γι’ αυτό στο τέλος του άρθρου παραθέτουμε μερικούς συνδέσμους από πιο παλιά αναλυτικά άρθρα.
Η υποτίμηση των αντιστάσεων στο εσωτερικό του Ισραήλ
Αυτό που χρειάζεται να τονιστεί από την αρχή όμως, είναι ότι η αντικαπιταλιστική Αριστερά υποτιμά ολοκληρωτικά το ρόλο των αντιστάσεων που υπάρχουν μέσα στην ισραηλινή κοινωνία και διεθνώς μέσα στις εβραϊκές κοινότητες.
Η παρουσία και οι τοποθετήσεις των σ. Σουλάφα και Οφέρ από το Ισραήλ βοηθούν, ίσως, να αποκατασταθεί ως ένα βαθμό αυτή η ανισορροπία.
Οι κινητοποιήσεις στο Ισραήλ ενάντια στη γενοκτονία και την κατοχή είναι διαρκείς και κυμαίνονται από μερικές εκατοντάδες σε αρκετές χιλιάδες, μέσα σ’ ένα κλίμα τεράστιας πόλωσης, τρομοκρατίας, φυσικών επιθέσεων, απολύσεων κοκ για όποιον υπερασπίζεται την υπόθεση της Παλαιστίνης. Μια εικόνα των κινητοποιήσεων μπορεί να πάρει κανείς αν επισκεφτεί την σελίδα της Συμμαχίας για την Ειρήνη, όπως και τα σάιτ των Οργανώσεων που συμμετέχουν σε αυτή. Επιπλέον υπήρξαν και περιπτώσεις που κατέβηκαν εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους ενάντια στην κυβέρνηση του Νετανιάχου (όπως έγινε π.χ. στη γενική απεργία του Αυγούστου του 2025)[1]. Κινητοποιήσεις, όπου συνελήφθησαν εκατοντάδες Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι. Και όπου μπορεί να υπήρχαν διαφορετικές αντιλήψεις σε σχέση το Παλαιστινιακό, υπήρχε όμως καθαρό αίτημα να σταματήσει ο πόλεμος στη Γάζα. Η σημασία τέτοιων κινητοποιήσεων υποβαθμίζεται από τον κύριο όγκο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Μερικές οργανώσεις έχουν φτάσει σε σημείο να υποστηρίζουν ότι «δεν υπάρχει θέμα ταξικών διαχωρισμών στο Ισραήλ», «όλοι τους είναι υπεύθυνοι για το τι γίνεται στην Παλαιστίνη», «οι Ισραηλινοί δεν δικαιούνται να έχουν δικό τους κράτος» κλπ.
Πρόκειται για σοβαρά λάθη στην ανάλυση της κατάστασης που οδηγούν τις θέσεις της Αριστεράς σε αδιέξοδο.
Ταξική προσέγγιση
Αυτές οι προσεγγίσεις, πέρα από το ότι αρνούνται να δουν την αντικειμενική πραγματικότητα, απορρίπτουν την ταξική ανάλυση του Παλαιστινιακού, που για την Αριστερά θα έπρεπε να αποτελεί θεμελιακό στοιχείο.
Κάθε εθνικό πρόβλημα έχει την ταξική του διάσταση, χωρίς την κατανόηση της οποίας η Αριστερά δεν έχει τρόπο να προτείνει λύσεις. Αυτό θα το δούμε όποιο εθνικό πρόβλημα και αν κοιτάξουμε.
Η ουσία της ταξικής προσέγγισης είναι ότι ο καπιταλισμός δεν έχει τρόπο να λύσει τα εθνικά προβλήματα της εποχής μας – το βασικό μέσο που έχει για να επιβάλει λύσεις είναι ο πόλεμος, που όμως δεν λύνει τα προβλήματα, τα μεταφέρει στο μέλλον σε άλλη μορφή. Ας δούμε τα Ελληνοτουρκικά, το Κυπριακό, τα προβλήματα στα Βαλκάνια, την Ιρλανδία, τον πόλεμο στην Ουκρανία κλπ – τα παραδείγματα είναι άπειρα. Το Παλαιστινιακό είναι βέβαια στην κορυφή.
Η ταξική προσέγγιση λέει κάτι απλό, όσο και δύσκολο λόγω της υποχώρησης και της κρίσης της Αριστεράς: την ειρήνη και τη λύση στους εθνικούς ανταγωνισμούς και συγκρούσεις μπορεί να την δώσει μόνο η πάλη των λαών, στη βάση της ταξικής αλληλεγγύης, της φιλίας και συνεργασίας.
Αυτό βέβαια, στην προέκτασή του σημαίνει πάλη για την σοσιαλιστική προοπτική γιατί μόνο έτσι μπορούν να λυθούν τα εθνικά ζητήματα, όπως και όλα τα άλλα μεγάλα προβλήματα που γεννά και αναπαράγει ο καπιταλισμός.
Οι μέθοδοι πάλης
Σαν συνέπεια αυτής της διαφοράς στις γραμμές της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, προκύπτει μια άλλη, που αφορά τις μεθόδους πάλης του παλαιστινιακού λαού.
Μεγάλο κομμάτι της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς έχει θεοποιήσει τις μεθόδους της Χαμάς (και άλλων μικρότερων αντάρτικων ομάδων), ειδικά την επίθεση του Οκτώβρη του 2023. Θεωρούν ότι τέτοιου είδους τακτικές θα φέρουν την λύση και πως η Χαμάς (και άλλες μικρότερες οργανώσεις) αποτελεί τον εκφραστή και πρωταγωνιστή σ’ αυτή την αναμέτρηση.
Πάνω σ’ αυτή τη βάση, στην ουσία, απορρίπτουν την ταξική ανάλυση.
Όμως η πραγματικότητα είναι πως το Παλαιστινιακό δεν μπορεί να λυθεί υπέρ των Παλαιστινίων με τις μεθόδους που χρησιμοποιεί η Χαμάς.
Ας δούμε τα πράγματα, συγκεκριμένα, όπως τα έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια. Ο νέος πόλεμος που ξεκίνησε τον Οκτώβρη του 2023 με αφορμή την επίθεση της Χαμάς, έχει ένα καθαρό νικητή, το Ισραήλ – όσο δυσάρεστο κι αν είναι αυτό. Το Ισραήλ κατέλαβε το μεγαλύτερο κομμάτι της Γάζας που σήμερα είναι υπό κατοχή εκδιώχνοντας τους Παλαιστίνιους, επεκτείνει τους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη, επεκτάθηκε στον Λίβανο, κατάλαβε νέα εδάφη στην Συρία και ανέπτυξε ειδικές σχέσεις αλληλοϋποστήριξης με τους Δρούζους και τους Κούρδους της νότιας και ανατολικής Συρίας αντίστοιχα.
Αυτός είναι το 4ος μεγάλος πόλεμος ανάμεσα στο Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους (και τους συμμάχους τους) – οι άλλοι έγιναν το 1948, το 1967 και το 1973. Ενδιάμεσα υπήρξαν ασφαλώς κι άλλοι, μικρότερης έντασης. Όλοι αυτοί οι πόλεμοι οδήγησαν σε ένα πράγμα: νέες τραγωδίες για τους Παλαιστίνιους, νέες ήττες.
Η τοποθέτηση αυτή απλά περιγράφει την (πολύ δυσάρεστη) πραγματικότητα, από την οποία η αντικαπιταλιστική Αριστερά οφείλει να αντλεί συμπεράσματα.
Την ίδια στιγμή, δεν έχει πασιφιστικό περιεχόμενο, δεν σημαίνει υποταγή στις μεγάλες δυνάμεις και αυταπάτες ότι αυτοί θα μας λύσουν το πρόβλημα! Δεν σημαίνει απόρριψη του ένοπλου αγώνα!
Σημαίνει όμως, υιοθέτηση της ταξικής ανάλυσης και ένταξη της ένοπλης αντίστασης στα πλαίσια της ταξικής προσέγγισης.
Το δικαίωμα των Παλαιστινίων να εξοπλίζονται και να αντιστέκονται για να υπερασπιστούν τη γη τους είναι μη διαπραγματεύσιμο. Αυτό όμως είναι διαφορετικό από την μαζική επίθεση σε Ισραηλινούς αμάχους (όπως έγινε τον Οκτώβρη του 2023 με πρωταγωνιστή την Χαμάς) η οποία είχε σαν αποτέλεσμα να συσπειρώσει τον πληθυσμό του Ισραήλ πίσω από την αντιδραστική κυβέρνηση του Νετανιάχου στο όνομα της «ασφάλειας» και της «προστασίας».
Ας είμαστε επομένως καθαροί: η διαφωνία δεν αφορά το δικαίωμα της Χαμάς και των άλλων ένοπλων Παλαιστινιακών οργανώσεων να εξοπλίζονται και να πολεμούν, αφορά το πώς αξιοποιείται αυτό το δικαίωμα. Δεν αφορά την ύπαρξη της Χαμάς σαν ένοπλη οργάνωση, παρότι έχουμε κάθετη διαφωνία με τα ισλαμικά χαρακτηριστικά της και το ισλαμικό –αντιδραστικό και θεοκρατικό καπιταλιστικό– καθεστώς που θέλει να εγκαταστήσει. Η διαφωνία μας αφορά τις τακτικές που επιλέγει – όπως την εισβολή σε ένα φεστιβάλ νεολαίας και την εκτέλεση εν ψυχρώ εκατοντάδων στις 7 Οκτώβρη του 2023.
Και ο λόγος γι’ αυτό δεν είναι ηθικός, παρότι ασφαλώς υπάρχει και η ηθική διάσταση σε περιπτώσεις μαζικών επιθέσεων ενόπλων σε αμάχους. Είναι κατ’ εξοχήν πολιτικός: υποσκάπτει τον αγώνα των Παλαιστινίων για τα δικαιώματά τους στη γη τους, στη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους, στην επιστροφή των προσφύγων κλπ. Οδηγεί, σε νέες ήττες του Παλαιστινιακού λαού.
Αποτελεί η απελπισία άλλοθι;
Ασφαλώς υπάρχει κατανόηση ότι όταν σε ένα λαό κυριαρχεί η απελπισία, μετά από 78 χρόνια διώξεων, εποικισμών, εξαιρετικά σκληρής καταστολής, αυθαίρετων μαζικών φυλακίσεων και δολοφονιών, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε «υπερβολές». Όταν όμως αυτές οι «υπερβολές» αξιοποιούνται από τον εχθρό για να ισοπεδώσουν τη Γάζα, να προκαλέσουν γενοκτονία, να εξοντώσουν με κάθε δυνατό τρόπο τον πληθυσμό, να τον καταδικάσουν σε υποσιτισμό, να τον κλείσουν σε ένα «κλουβί» μερικών δεκάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων, τότε πρέπει να γίνεται ο απολογισμός: Απέδωσε τα αναμενόμενα η επίθεση της 7ης Οκτώβρη, έφερε προχωρήματα στην πάλη του παλαιστινιακού λαού ή οδήγησε σε μια νέα στρατιωτική ήττα;
Και συμπληρωματικά, ήττα πολιτική πέρα από την στρατιωτική, για την Χαμάς την ίδια: στις 07.07.2023 η Χαμάς δήλωσε ότι παραιτείται από κυβέρνηση της Γάζας, στα πλαίσια της εκεχειρίας που πρότεινε ο Τραμπ τον Οκτώβρη του 2025 και αποδέχτηκε η Χαμάς.
Όταν το αποτέλεσμα είναι μια ήττα, η Αριστερά έχει ευθύνη να πει τα πράγματα όπως είναι, να αποδώσει ευθύνες και να βγάλει συμπεράσματα για το πώς πρέπει να προχωρήσει το κίνημα.
Η ταξική προσέγγιση, πρακτικά για το κίνημα αντίστασης των Παλαιστινίων θα σήμαινε (για πιο διεξοδική ανάλυση δείτε παραπομπές στο τέλος του άρθρου):
- Εξοπλισμός και στρατιωτική εκπαίδευση του συνόλου του Παλαιστινιακού λαού κι όχι μόνο των πολιτοφυλακών της Χαμάς και των άλλων ένοπλων οργανώσεων.
- Οργάνωση σε ένοπλες λαϊκές πολιτοφυλακές με δημοκρατική λειτουργία, που σημαίνει, ανάμεσα σ’ άλλα, και δικαίωμα συμμετοχής στη λήψη των αποφάσεων.
- Θετική ανταπόκριση και ενεργή συμμετοχή σε κάθε κάλεσμα/προσπάθεια/ενέργεια που να φέρνει κοντά και να χτίζει γέφυρες ανάμεσα στους Παλαιστίνιους των κατεχόμενων εδαφών και τα κινήματα για την ειρήνη και την συναδέλφωση που δραστηριοποιούνται μέσα στο Ισραήλ και που υποστηρίζουν την δημιουργία ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους.
- Αναγνώριση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης και για τα δύο έθνη – δηλαδή και οι Παλαιστίνιοι και οι Ισραηλινοί να έχουν δικό τους ανεξάρτητο εθνικό κράτος αν το επιθυμούν. Αν μπορούν να δημιουργηθούν συνθήκες συνύπαρξης σε ένα ενιαίο κράτος, ακόμα καλύτερα. Με δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων στις εστίες τους.
- Πάλη ενάντια στον εθνικισμό, τον ρατσισμό, το Απαρτχάιντ και την Ακροδεξιά, που σημαίνει πάλη ενάντια στον καπιταλισμό, για μια σοσιαλιστική προοπτική και για τους Παλαιστίνιους και για τους Ισραηλινούς εργαζόμενους και νεολαία.
Επιθετική στάση από μέλη του ακροατηρίου
Όσο σημαντικές και ενδιαφέρουσες κι αν ήταν οι τοποθετήσεις και των 4 εισηγητών, η συζήτηση που οργανώθηκε στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ δεν κύλησε ομαλά.
Υπήρξε έντονη αντίδραση από τρία νεαρά άτομα που σηκώθηκαν από το ακροατήριο διακόπτοντας με φωνές την συζήτηση, απαιτώντας να μιλήσουν γιατί αυτοί είναι «Παλαιστίνιοι από τη Γάζα» και γιατί δεν πρέπει να επιτρέπεται σε Ισραηλινούς να μιλούν.
Η όλη εκδήλωση κινδύνευε να τιναχτεί στον αέρα, όμως μετά την υπομονετική προσπάθεια του συντονιστή και τη διαβεβαίωση ότι θα είχαν τη δυνατότητα να μιλήσουν στη συνέχεια, οι τρεις δέχτηκαν να αφήσουν τη διαδικασία να συνεχίσει.
Όταν πήραν το μικρόφωνο, τα άτομα αυτά, ξεχύθηκαν σε ένα παραλήρημα, με ένα κεντρικό άξονα: δεν δικαιούνται οι Ισραηλινοί να μιλούν.
Βέβαια ο Μιχιάρ είναι Παλαιστίνιος που ζει στην Ελλάδα. Και η Σουλάφα είναι 100% Παλαιστίνια, όπως μας είπε η ίδια – η οικογένειά της είχε προσφυγοποιηθεί το 1948, όταν αυτή ήταν ακόμα αγέννητη, και γύρισε αργότερα στο Ισραήλ. Ούτε αυτό είχε σημασία για τους οργισμένους νεαρούς – μάλιστα ένας κατηγόρησε την Σουλάφα ότι έχει Ισραηλινό διαβατήριο (όπως όλοι σχεδόν οι Παλαιστίνιοι πολίτες του Ισραήλ) και άρα είναι Ισραηλινή. Ο Οφέρ Κασσίφ είναι Εβραίος, έχει φυλακιστεί 4 φορές γιατί αρνήθηκε να υπηρετήσει στον Ισραηλινό Στρατό και στα κατεχόμενα εδάφη και έχει υποστεί διώξεις ακριβώς επειδή υπερασπίζεται την Παλαιστινιακή υπόθεση.
Ο ένας από τους τρεις νεαρούς πήρε το μικρόφωνο και βάζοντας το στο στόμα του κάθε ενός από τους ομιλητές απαιτούσε να φωνάξουν «Free Palestine»! Κανείς δεν δίστασε να το κάνει – σάμπως και να υπήρχε οποιοσδήποτε εκεί, είτε στους ομιλητές είτε στο ακροατήριο, που να μην υποστήριζε την Ελεύθερη Παλαιστίνη. Ένας άλλος κάλεσε τον κόσμο να φύγει από την εκδήλωση – όταν ο κόσμος δεν έφυγε, παρέμεινε και ο ίδιος.
Η βασική διαμαρτυρία και των τριών ήταν γιατί η εκδήλωση δεν περιστρέφεται γύρω από την αντίσταση, εννοώντας την ένοπλη πάλη οργανώσεων όπως της Χαμάς και άλλων οργανώσεων στη Γάζα και γιατί δόθηκε ο λόγος σε Ισραηλινούς.
Στους τρεις οργισμένους νεαρούς απάντησαν οι ομιλητές στα κλεισίματά τους.
Ο Οφέρτους απάντησε ότι το «Ελεύθερη Παλαιστίνη» το φώναξε μέσα στην Κνεσέτ (το ισραηλινό κοινοβούλιο), όπως φώναξε και ότι ο Ισραηλινός στρατός διαπράττει εγκλήματα πολέμου, ενώ υποστήριξε την παραπομπή του Ισραήλ στο Διεθνές Δικαστήριο με την κατηγορία ότι διαπράττει γενοκτονία. Γι’ αυτά, ο Οφέρ, δέχτηκε κυρώσεις, ενώ αντιμετωπίζει διαρκώς απειλές από το καθεστώς.
Η Σουλάφα τους είπε πως είναι πολύ εύκολο να κουνάνε το δάχτυλο από την ασφάλεια και την άνεση μιας ευρωπαϊκής χώρας. Εξήγησε ότι αυτή, σ’ αντίθεση μ’ αυτούς, δεν ξέρει αν αύριο θα είναι στη φυλακή ή νεκρή με μία σφαίρα στο κεφάλι.
Ο Μιχιάρ εξήγησε πως οι θέσεις τους (των 3 νεαρών) απευθύνονται στο θυμικό και όχι στην λογική, πως οι Παλαιστίνιοι χρειάζονται συμμάχους παντού και ειδικά μέσα στο Ισραήλ, που να αντιπαλεύουν τις πολιτικές των Σιωνιστών. Διαφορετικά, όπως είπε, το κίνημά μας οδηγείται στην αυτοκτονία.
Στην συζήτηση παρέμβηκαν κι άλλα άτομα από το ακροατήριο. Ξεχωρίζουμε την τοποθέτηση του Νίκου Γιαννόπουλου, από το Δίκτυο, ο οποίος αναφέρθηκε στην ιστορία του τάγματος 999 του γερμανικού στρατού (Strafbataillon 999), το οποίο αυτομόλησε και πολέμησε με την μεριά του ΕΛΑΣ την περίοδο της αντίστασης στην γερμανική κατοχή. Έπρεπε η ελληνική αντίσταση να πει «όχι, γιατί είστε Γερμανοί»;
Παρέμβαση έκανε και το Ξεκίνημα, εξηγώντας τη σημασία που έχει ο αγώνας των συντρόφων του ΚΚ που παλεύουν μέσα στο Ισραήλ ενάντια στις πολιτικές των κυβερνήσεών τους και για τον κοινό αγώνα Ισραηλινών και Παλαιστινίων εργαζομένων.
Θετικά κι αρνητικά
Πρέπει να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα: μέσα στις γραμμές των Παλαιστινίων όπως και μέσα στο διεθνές κίνημα υπέρ των Παλαιστινίων υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Πως συζητιούνται αυτές οι διαφορετικές απόψεις και πώς θα προχωρήσει το κίνημα;
Με φωνές, με διακοπή των ομιλητών και με την απαίτηση να κλείσουν το στόμα τους αυτοί που έχουν διαφορετική άποψη ή αυτοί που έχουν διαφορετική καταγωγή; Με συνθήματα του είδους «οι Ισραηλινοί δεν δικαιούνται να μιλούν», που ανταποκρίνονται στο θυμικό αλλά στερούνται πολιτικής σοβαρότητας, όταν αυτοί οι άνθρωποι έχουν περάσει από τη φυλακή λόγω της υποστήριξής τους στους Παλαιστίνιους;
Όχι! Οι διαφορετικές απόψεις στο Παλαιστινιακό μπορούν και θα έπρεπε σ’ αυτή την εκδήλωση στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ να συζητηθούν με ουσιαστικό τρόπο, με συντροφική αντιπαράθεση και με πολιτικά επιχειρήματα, με στόχο να βγουν συμπεράσματα.
Κρατάμε όμως τα θετικά από την εκδήλωση. Την γνωριμία με σημαντικούς αγωνιστές μέσα στο κίνημα ειρήνης και υποστήριξης των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων μέσα στο Ισραήλ. Το μήνυμα που πήγε σε πολλούς παρευρισκόμενους ότι στο Ισραήλ υπάρχουν σημαντικές δυνάμεις, που είναι μειοψηφία βέβαια, αλλά που παλεύουν σκληρά και με αυτοθυσία υπέρ των Παλαιστινιακών δικαιωμάτων.
Σαν «Ξ» έχουμε ενισχύσει τις σχέσεις μας με τους αγωνιστές συντρόφους/ισσες αυτούς/ές και συζητάμε ήδη για την παρουσία τους σε επόμενες εκδηλώσεις/συζητήσεις μας.
__________________
[1] Στις 17 Αυγούστου το Ισραήλ συγκλονίστηκε από μια «μέρα διαμαρτυρίας» που σε πολλές περιπτώσεις πήρε τη μορφή γενικής απεργίας. Σύμφωνα με τον Guardian, μόνο στο Τελ Αβίβ υπήρχαν εκατοντάδες χιλιάδες στον δρόμο, ενώ σύμφωνα με το Democracy Now υπήρξαν συνολικά 1.000.000 διαδηλωτές σε εθνικό επίπεδο. Δείτε: Γάζα – δύο χρόνια φρίκης, μέρος β’: Το αντιπολεμικό κίνημα και η συνείδηση (https://xekinima.org, 04.10.2026)
Σχετικά άρθρα:
- Παλαιστίνη: Το σχέδιο Τραμπ μπορεί να φέρει την ειρήνη; (https://xekinima.org, 15.10.2025)
- Γάζα: πόλεμος, εθνοκάθαρση, γενοκτονία – υπάρχει διέξοδος; (https://xekinima.org, 09.10.2025)
- Οι Θέσεις για την Παλαιστίνη του Internationalist Standpoint (https://xekinima.org, 21.04.2024)
