Το Σάββατο 17 Οκτώβρη, η Πρωτοβουλία για μια Νέα Ενωτική και Ανατρεπτική Αριστερά (Αναμέτρηση, ΑΠΟ, ΔΕΑ, Μετάβαση, Ξεκίνημα) πραγματοποίησε εκδήλωση παρουσίασης των θέσεων της και της εκλογικής της πρότασης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Την εκδήλωση παρακολούθησαν πάνω από 300 άτομα, μέλη των οργανώσεων που συναποτελούν την Πρωτοβουλία αλλά και ανένταχτοι.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με χαιρετισμό του Μιχιάρ Εκτάμι εκ μέρους της Ένωσης Παλαιστινίων Εργαζομένων στην Ελλάδα. Τις εισηγήσεις από την πλευρά της Πρωτοβουλίας έκαναν οι σ. Κώστας Μάρκου και Ελένη Μήτσου.
Μετά τις εισηγήσεις ακολούθησε πλούσια και ενδιαφέρουσα συζήτηση, ενώ το λόγο πήραν σύντροφοι της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης και του ΣΕΚ (δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ).
Διαβάστε παρακάτω την εισήγηση του Κ. Μάρκου
Συντρόφισσες και σύντροφοι, αγαπητοί φίλοι και φίλες
Ευχαριστούμε που ανταποκριθήκατε στο κάλεσμά μας απόψε.
Η παρουσία σας μας δίνει δύναμη και κουράγιο στην κοινή προσπάθεια να ανοίξουμε έναν δρόμο ελπίδας, σε μια ιστορική περίοδο τεράστιων δυσκολιών για το εργατικό και λαϊκό κίνημα, για την υπόθεση της ανατροπής, της επανάστασης και της νέας κοινωνίας.
Γνωρίζουμε όλοι και όλες, από πρώτο χέρι αυτές τις δυσκολίες. Τις απογοητεύσεις και την καθήλωση του κινήματος και της μαχόμενης Αριστεράς.
Αλλά, πάνω από όλα, με τις Θέσεις μας, θέλουμε να ανασηκώσουμε το βαρύ πέπλο που σκιάζει τις πρωτόγνωρες δυνατότητες της εποχής μας για νικηφόρες αναμετρήσεις με το κεφάλαιο, τον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο, την εκμετάλλευση.
Φυσικά, οι Θέσεις μας δεν έχουν το αγίασμα του αλάθητου. Δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή ενός γόνιμου διαλόγου. Θέλουμε να ακούσουμε τη γνώμη σας και την κριτική σας.
Πρόκειται για μια συλλογική επεξεργασία που έγινε, όχι χωρίς δυσκολίες και αντιφάσεις, ορισμένες φορές και με συγκρούσεις, αλλά πάνω από όλα, με δημιουργικό και συντροφικό τρόπο.
Φυσικά, δεν είναι δυνατόν να παρουσιαστούν εδώ όλες οι θέσεις. Θα σταθώ σε ορισμένα κρίσιμα σημεία.
- Το πρώτο: Σε ποια ιστορική συγκυρία ξεκινάνε την προσπάθειά μας; Που βρισκόμαστε;
Φαίνεται ότι στις μέρες μας ζούμε μαζί δυο πρελούδια:
Το ένα είναι ότι έχουν αρχίσει να χτυπούν ξανά οι ωρολογιακές βόμβες για μια νέα, μεγάλη κρίση του καπιταλισμού, 17 χρόνια μετά την προηγούμενη δομική κρίση και μετά από δέκα χρόνια συνεχούς αναιμικής ανάπτυξης.
Ήδη, είναι έτοιμη να εκραγεί η χρηματιστηριακή φούσκα της τεχνητής νοημοσύνης. Όπως και το βουνό του παγκόσμιου δημόσιου χρέους. Ενώ καραδοκεί και το ξέσπασμα μιας ενεργειακής κρίσης που με κόπο συγκρατιέται από το σύστημα.
Ταυτόχρονα, όμως, εμφανιζονται και τα πρόδρομα, οξύτατα, κοινωνικά και πολιτικά συμπτώματα αυτής της μέλλουσας κρίσης. Που δεν είναι άλλα από τα πολλαπλά ξεσπάσματα των νέων λαϊκών κι εργατικών εκρήξεων.
Με προπομπό, όπως πάντα τη νεολαία.
Και, μάλιστα, στις καπιταλιστικές μητροπόλεις.
Αυτό δείχνουν οι συγκλονιστικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία, την Ισπανία και αλλού. Όπως και η εμφάνιση, στις ΗΠΑ, για πρώτη φορά μετά το 1930, ενός ανοδικού εργατικού και λαϊκού κινήματος και μιας μαζικής, φυσικά αντιφατικής, αλλά ριζοσπαστικής Αριστεράς, που αναγκάζει τον Τραμπ να ανακινεί ο ίδιος το φάντασμα του κομμουνισμού πάνω από τον κόσμο.
Τον ευχαριστούμε πολύ για αυτό.
Στην Ελλάδα, όμως, βρισκόμαστε ακόμη στην τροχιά μιας καθοδικής ιστορικής σπείρας. Που δεν ανατράπηκε από την κοινωνική έκρηξη και το κίνημα των Τεμπών. Με καθοριστική ευθύνη, βεβαίως της πρώην ηγέτιδάς του, Μαρίας Καρυστιανού, που διάλεξε το δρόμο της κοινοβουλευτικής ενσωμάτωσης με εθνικιστικές και ακροδεξιές, μάλιστα, θέσεις.
Αλλά και με σημαντική ευθύνη της Αριστεράς που, παρά τις προσπάθειές μας, δεν μπορέσαμε να δώσουμε πολιτική προοπτική με το αίτημα για το πέρασμα των σιδηροδρόμων στο δημόσιο, με εργατικό, κοινωνικό και δημοκρατικό έλεγχο.
Αργά ή γρήγορα, όμως, αυτές οι κοινωνικές εκρήξεις, θα έρθουν και εδώ.
Το επιτελείο του Μητσοτάκη υπολόγιζε σε μια ήρεμη μακρά προεκλογική περίοδο ως μέσο ενσωμάτωσης στον ψευτοκαυγά μεταξύ ΝΔ, ΕΛΑΣ, ΠΑΣΟΚ, Σαμαρά και λοιπών, ο οποίος καυγάς –παρά τις υπαρκτές διαφορές τους- είναι κατώτερος σε ουσία ακόμη κι από τον καυγά μεταξύ του Καρβέλα και της Βίσση.
Ανίκανοι να γεννήσουν νέες ιδέες και εξοργιστικά τσιγγούνηδες για φιλολαϊκά μέτρα, σκορπίζουν απλόχερα δισεκατομμύρια στους εμπόρους του πολέμου, ενώ ξοδεύουν αλόγιστα στα ξενοδοχεία πολυτελείας, για να κολακεύσουν μια ξιπασμένη και ξεπεσμένη, που την διόρισαν για πρέσβη των ΗΠΑ για να την απολύσουν λίγο μετά. Τζάμπα λεφτά….
Και όλα αυτά, ενώ οι εργατικές δολοφονίες, που βαφτίζονται ατυχήματα, σε λίγο θα σκοτώνουν περισσότερους από τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα.
Συντρόφισσες και σύντροφοι
Προαισθάνονται κι αυτοί τις εκρήξεις. Και παίρνουν τα μέτρα τους.
Για αυτό βάζουν τον «μικρό σερίφη» Χρυσοχοΐδη να σηκώνει ακόμη ψηλότερα το ρατσισμό με τα πογκρόμ εναντίον των έρημων μεταναστών που στοιβάζονται στις σύγχρονες «καμαρούλες μια σταλιά, δυο επί τρία».
Να στέλνει στις φυλακές εμφανώς αθώους ανθρώπους για το έγκλημα στη Μαρφίν.
Για αυτό αμολούν ξανά τα μαχαίρια του φασισμού στα σχολεία και τις γειτονιές, διαφημίζουν και υποδέχονται στα σκυλάδικα τον Κασιδιάρη και στα πρωινάδικα τον Γονίδη.
Όμως, τους εκδικούνται οι προηγούμενοι φτωχοδιάβολοι μετανάστες «που τους έλεγαν αλήτες» . Οι «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ» Αλβανοί της Αθήνας ταξιδεύουν τώρα μαζί με ελληνάκια φίλους και φίλες τους στα Τίρανα και φέρνουν τα μηνύματα της εξέγερσης από τα Τίρανα στην Αθήνα.
Στηριγμένοι σε αυτές τις τάσεις, οι Θέσεις καλούν να σηκώσουμε ψηλά τον αγώνα κατά της Ακροδεξιάς, του εθνικισμού, του φασισμού, του ρατσισμού, του μισογυνισμού και της ομοφοβίας.
- Δεύτερο σημείο: Στο αριστερό μεταβατικό πρόγραμμα που προτείνουμε, εκτιμούμε ότι «θεμελιακό πεδίο παρέμβασης και δράσης μιας ενωτικής και ανατρεπτικής Αριστεράς είναι το κοινωνικό ζήτημα όπως διαμορφώνεται σήμερα».
Μπροστά μας, έχουμε έναν πολύ κρύο οικονομικά χειμώνα για τις λαϊκές οικογένειες, με το πετρέλαιο θέρμανσης 40% ακριβότερο από πέρυσι και με τα ψιχουλάκια του Μητσοτάκη.
«Το κοινωνικό ζήτημα, λέμε στις Θέσεις, έρχεται εκδικητικά και με οξύτητα για να ταράξει την ονειρική πραγματικότητα» του Γεωργιάδη.
Κι εκτιμούμε ότι η πολιτική των «στοχευμένων» και «κοστολογημένων» μέτρων, όχι μόνον δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα, αλλά στην πράξη, ανακυκλώνει το κοινωνικό ζήτημα και «απλώς κλωτσάει το τενεκεδάκι της έκρηξης των κοινωνικών αντιθέσεων λίγο πιο πέρα».
Είναι αρκετά πιθανό να ζήσουμε, λοιπόν, έναν κινηματικά και πολιτικά καυτό χειμώνα. Καλούμε όλες τις δυνάμεις της μαχόμενης Αριστεράς να συνεννοηθούμε και να ενωθούμε σε κοινή δράση για να γίνει πράξη αυτή η πιθανότητα.
Αλλά, ακόμη κι αν καθυστερήσουν οι εκρήξεις λόγω των στρεβλώσεων και ανταγωνισμών της προεκλογικής περιόδου, αυτές θα έρθουν ακόμη πιο εκρηκτικές μετά.
Για αυτό έχει τεράστια σημασία ένα συνολικό πολιτικό πρόγραμμα που θα προσανατολίσει αυτές τις εκρήξεις. Για να μην χάσουμε ξανά. Για να νικήσουμε αυτή τη φορά.
Σταχυολογώ ορισμένες βασικές αιχμές από το κοινωνικό πρόγραμμα που προτείνουμε:
– Πρώτο, σήμερα, είναι φανερό ότι για μια αξιοπρεπή ζωή πάνω από το όριο φτώχειας, με βάση τις αναπτυσσόμενες κοινωνικές ανάγκες και κοντά στην αξία της εργατικής δύναμης, απαιτείται ένας κατώτερος ονομαστικός μισθός και σύνταξη της τάξης των 1.200 ευρώ τουλάχιστον.
– Δεύτερο, με βάση την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, αλλά και ως ουσιαστικό μέτρο αντιμετώπισης της εργασιακής εξουθένωσης, των εργατικών δολοφονιών, της πραγματικής ανεργίας και της υποαπασχόλησης, απαιτείται μια ριζική, οριζόντια και όχι αποσπασματική, μείωση του χρόνου εργασίας στα επίπεδα της 6ωρης και 5ήμερης εργασίας, με ανώτατο όριο συνταξιοδότησης τα 60 έτη.
– Τρίτο, απαίτηση της εποχής μας και κεντρικό προγραμματικό ζήτημα είναι η κατάργηση όλων των μορφών ελαστικής εργασίας.
Φυσικά, αν οι προαναφερθέντες αντικειμενικοί όροι και επιδιώξεις ορίζουν την προοπτική της πάλης των εργαζομένων και συνταξιούχων, οι διεκδικήσεις και οι αγώνες του εργατικού κινήματος είναι αναγκασμένοι να συνυπολογίζουν τα όρια των σημερινών αρνητικών συσχετισμών.
Όχι για να συμβιβαστούν με αυτούς, αλλά για να τους ανατρέψουν.
Από αυτή τη σκοπιά, χρειάζεται να στηρίξουμε εργατικά αιτήματα για τους μισθούς και τις συντάξεις – όπως αυτές ταξικών κι αγωνιστικών σωματείων και συνταξιούχων, όπως της ΠΕΣΕΚ- για το μεγάλο μέτωπο της ακρίβειας, για το οξύτατο πρόβλημα της στέγης.
Οφείλουμε άμεσα να κάνουμε μια στροφή σε μια τέτοια κατεύθυνση συγκέντρωσης δυνάμεων πάνω σε τέτοιου τύπου αιτήματα γύρω από το κοινωνικό ζήτημα.
– Παράλληλα, καλούμε σε κοινή δράση για την αντιστροφή της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων, με πέρασμα στο δημόσιο, κάτω από κοινωνικό και εργατικό έλεγχο, των τραπεζών, όλων των επιχειρήσεων και υπηρεσιών που παράγουν κοινωνικά αγαθά.
-Από που θα αντληθούν οι πόροι; Ρωτούν οι κοστολογητές. Είναι γελοίο το ερώτημα: Μα από τις κολοσσιαίες δαπάνες για τους εξοπλισμούς. Από τη ριζική αύξηση στη φορολογία των κερδών, των μερισμάτων των Α.Ε., του συσσωρευμένου πλούτου. Από τον έλεγχο του δημόσιου χρέους, και τελικά, από τη μονομερή διαγραφή του, με άμεση στροφή σε πολιτικές παύσης πληρωμών προς τους διεθνείς τοκογλύφους.
– Οφείλουμε εδώ να διευκρινίσουμε, ότι το σύνολο αυτών και άλλων αναγκαίων κοινωνικών, παραγωγικών και οικονομικών τομών δεν αντιμετωπίζεται από εμάς, ως ένα «στάδιο» ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού, αλλά σαν μια βάση για την άμεση ανακούφιση των εργατικών – λαϊκών μαζών και ταυτόχρονα, για την κλιμάκωση των προσδοκιών και των αγώνων τους.
- Συντρόφισσες και σύντροφοι, το τρίτο ζήτημα που θα ήθελα να σταθώ είναι το ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης.
Ο πόλεμος έχει μπει στην «ημερήσια διάταξη».
Διανύουμε μια μεταβατική ιστορική περίοδο τεράστιων γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων.
Το ενδεχόμενο κλιμάκωσης και γενίκευσης των πολέμων σε συνδυασμό με την απελευθέρωση των πυρηνικών εξοπλισμών απειλούν τον πλανήτη. Οι υπαρκτές τάσεις συνεννόησης μεταξύ Τραμπ – Πούτιν και με την Κίνα, δεν μπορούν να σταματήσουν αυτό το σπιράλ.
Μπορούν οι λαοί να σταματήσουν τους πολέμους; Και πώς;
Πρώτα από όλα, χρειάζεται να κατανοήσουμε το χαρακτήρα αυτών των πολέμων. Οι πόλεμοι της εποχής μας δεν έχουν τον χαρακτήρα συγκρούσεων μεταξύ διαφορετικών κοινωνικών συστημάτων και ιδεολογιών.
Ο πολυπολικός κόσμος, από οικονομική άποψη, είναι εδώ, και είναι καπιταλιστικός. Φυσικά με ιδιομορφίες του κάθε κράτους, που απαιτείται να λαμβάνουμε υπόψη, αλλά δεν είναι και δεν θα γίνει πιο δίκαιος, προοδευτικός και ειρηνικός.
Απέναντί του είναι ανάγκη να εμφανιστεί ανεξάρτητα ο κόσμος της εργασίας. Ο μόνος που μπορεί να προσφέρει πραγματική διέξοδο.
Είναι ανάγκη το αντιπολεμικό κίνημα και η Αριστερά να εμφανιστούν στρατηγικά με την ιδεολογική και πολιτική αυτονομία τους απέναντι σε όλους τους «πόλους» του ανταγωνισμού για παγκόσμια ή περιφερειακή ηγεμονία.
Αυτό όμως δεν φτάνει. Απαιτείται και η πολιτική ιεράρχηση.
Ο κόσμος, στρατιωτικά και νομισματικά, κυριαρχείται ακόμη από την αμερικανική υπερδύναμη, παρά την παρακμή και τις ήττες της.
Για αυτό, η αντίθεση στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, για όλες τις δυνάμεις που αγωνίζονται, ιδιαίτερα στις χώρες της λεγόμενης «Δύσης», αποτελεί αναγκαία προτεραιότητα στην πάλη του αντιπολεμικού κινήματος.
Την ίδια στιγμή, η ελληνική άρχουσα τάξη συμμετέχει οργανικά, στηρίζει και στηρίζεται από το ευρωατλαντικό στρατόπεδο.
Συνεπώς, και τα δυο: Παλεύουμε για την ειρήνη με ένα αντιπολεμικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα ανεξάρτητο από όλα τα καπιταλιστικά στρατιωτικά μπλοκ και τις Μεγάλες Δυνάμεις. Ιεραρχούμε ως πρώτο εχθρό και παλεύουμε για την ήττα του ευρωατλαντικού στρατοπέδου.
Στην περιοχή μας, οφείλουμε να αγωνιστούμε για την ειρήνη, τη φιλία και τη συνεργασία των λαών Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου. Για την ειρηνική διευθέτηση των όποιων διαφορών κρίνουν οι λαοί ότι υπάρχουν στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο, έξω από τη ΝΑΤΟϊκή επικυριαρχία.
Ιδιαίτερα θέλουμε να τονίσουμε τον εξαιρετικά επικίνδυνο χαρακτήρα της στρατηγικής συμμαχίας του ελληνικού καπιταλισμού με το σιωνιστικό δολοφονικό και γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ. Για πρώτη ίσως φορά, μετά το 1922, κινδυνεύουμε να συρθούμε, με ευθύνη της άρχουσας τάξης, σε ανοιχτά επιθετικούς πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς με την Τουρκία, στα πλαίσια του οξυνόμενου ανταγωνισμού του Ισραήλ με την Τουρκία. Για αυτό απαιτούμε καμία συμμαχία, διακοπή σχέσεων με το Ισραήλ.
Αντίθετα, αλληλεγγύη στον συγκλονιστικό αγώνα του παλαιστινιακού λαού! Το δίκιο είναι με το μέρος του!
- Συντρόφισσες και σύντροφοι
Η πάλη και η επιβολή ενός τέτοιου προγράμματος και των μέτρων του, εκ των πραγμάτων, συγκρούεται και θέτει θέμα ρήξης και εξόδου από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παράλληλα, το αίτημα αυτό προκύπτει από τον ίδιο τον καπιταλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ.
Από αυτή τη σκοπιά, η κατεύθυνση για σύγκρουση, ρήξη και έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ χρειάζεται να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος ενός αριστερού μεταβατικού προγράμματος.
Όπως γνωρίζουμε έμπρακτα, όμως, και από το Brexit, μια έξοδος σε αστική βάση δεν έχει να προσφέρει τίποτα θετικό για τα λαϊκά στρώματα. Για αυτό θέτουμε το αίτημα με βάση τα εργατικά λαϊκά συμφέροντα και με διεθνιστική αντικαπιταλιστική προοπτική.
Ωστόσο, ενώ το αίτημα της ρήξης κι εξόδου από την ΕΕ αποτελεί αναγκαία πολιτική κατεύθυνση κεντρικών συμμαχιών για τη ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική Αριστερά, δεν μπορεί και δεν συμφωνούμε να μετατρέπεται σε διχαστική προϋπόθεση για την έναρξη των αγώνων και για την ενωτική συγκέντρωση δυνάμεων στο μαζικό κίνημα και σε διάφορα πολιτικά μέτωπα πάλης.
Δεν θέτουμε το αίτημα αυτό για λόγους ιδεολογικής εμμονής. Ούτε επειδή εκτιμούμε ότι τίθεται σαν άμεσο καθήκον πάλης.
Το θέτουμε γιατί ένα κίνημα και μια Αριστερά που δεν καταλαβαίνει την αναγκαιότητα και δεν προετοιμάζεται για τη ρήξη κι έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, στην επόμενη ιστορική στιγμή της σύγκρουσης θα συνθηκολογήσει σε όλα τα πεδία του προγράμματος, όπως έδειξε και η τραγική ιστορική εμπειρία της προηγούμενης δεκαετίας Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Με τις πολιτικές μας θέσεις, η Πρωτοβουλία για μια Νέα Ενωτική και Ανατρεπτική Αριστερά επιδιώκει να μετασχηματιστεί σε Πολιτική Κίνηση.
Όχι για τον εαυτό μας.
Αλλά, για να συμβάλουμε στην αναγκαία γενικότερη ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
Που θα συνδυάζει ένα πολιτικό πρόγραμμα ρήξεων με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, με μια μαζική ενωτική πολιτική εργατικών, λαϊκών και δημοκρατικών κατακτήσεων.
Θέλουμε να συμβάλουμε στην αντιστροφή του ιστορικού βέλους. Να σταματήσουμε την πορεία ηττών που μας επιβλήθηκε από το 2015 με την ποταπή μνημονιακή συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ. Και που οδήγησε στην επταετία Μητσοτάκη, στην κυριαρχία της Δεξιάς και στη μεγάλη άνοδο της Ακροδεξιάς. Για αυτό, η απόρριψη και κριτική απέναντι στη μνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί “Λυδία Λίθο” για κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια, για κάθε δύναμη που θέλει να ονομάζεται Αριστερά. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με το παρελθόν. Έχει να κάνει με το μέλλον.
Θέλουμε να αντιμετωπίσουμε και τη σημερινή προσπάθεια του κατεστημένου για μια αλλαγή μίγματος της ίδιας πολιτικής με άλλους πρωταγωνιστές, όπως τον ιδιοκτήτη του κόμματος ΙΧ, Τσίπρα ή τον κλώνο του σοσιαλφιλελευθερισμού, Ανδρουλάκη.
Πιστεύουμε ότι χρειάζεται να υπερβούμε δημιουργικά το μοιραίο δίπολο καιροσκοπισμού και σεχταρισμού που κυριάρχησε στην Αριστερά στην προηγούμενη περίοδο κοινωνικών αναμετρήσεων και που ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, για την πορεία των ηττών που ζήσαμε.
Η άρνηση είναι το πρώτο κρίσιμο βήμα για την υπέρβαση.
Αλλά από μόνη της δεν αρκεί.
Χρειάζεται η θετική πρόταση για έναν άλλο δρόμο.
Αυτό είναι το κάλεσμα, η ουσία της προσπάθειάς μας.
Είναι ένας δύσκολος δρόμος, με αμφίπλευρους κινδύνους.
Δεν θέλουμε, ούτε μπορούμε να τον βαδίσουμε μόνοι και μόνες μας.
Θέλουμε να συναντηθούμε και με άλλα ριζοσπαστικά ρεύματα αναζήτησης. Που ήδη γεννιούνται, στην εποχή ενός φονικού ιμπεριαλισμού και ενός καταστροφικού καπιταλισμού. Ο οποίος βυθίζεται σε υπαρξιακές κρίσεις, αλλά ποτέ δεν θα πεθάνει από μόνος του, παρά μόνο με την ανατολή μιας νέας εποχής ταξικών και κοινωνικών αναμετρήσεων.
Στο επόμενο διάστημα θα συγκροτήσουμε τοπικές και κλαδικές – εργασιακές επιτροπές, ανοιχτές σε όλους και όλες, με μέλη, οργανωμένα και ανένταχτα, που θα έχουν μια βασική συμφωνία με τις τελικές αποφάσεις μας.
Επιδιώκουμε πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων, να προχωρήσουμε στην πανελλαδική ιδρυτική διαδικασία.
Σε αυτήν την προσπάθεια, σας καλούμε να συμβάλετε με όποιον τρόπο εσείς κρίνετε καλύτερο.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
