Δημοσιεύομε κάλεσμα της Πρωτοβουλίας για μια Νέα, Ενωτική και Ανατρεπτική Αριστερά (Αναμέτρηση – ΑΠΟ – ΔΕΑ – Μετάβαση – Ξεκίνημα)
Σάββατο 17 Οκτώβρη 2026, 6.30 μ.μ.
Πάντειο Πανεπιστήμιο (αιθ. Σ. Καράγιωργα 1)
Ζούμε σε μια εποχή που ματώνεται από πολέμους, με τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ να προκαλεί συνεχώς νέα μέτωπα, όσο οξύνεται ο διεθνής ανταγωνισμός τους με τις νέες ανερχόμενες υπερδυνάμεις. Η Παλαιστίνη σπαράσσεται από τη γενοκτονική εποικιστική εκστρατεία του Ισραήλ, η Κούβα στραγγαλίζεται. Οι κυβερνήσεις των περισσότερων χωρών του «παγκόσμιου Βορρά» προσπαθούν να ξεπεράσουν τη σχετική στασιμότητα των οικονομιών τους τις τελευταίες δεκαετίες, επιβάλλοντας νεοφιλελεύθερα προγράμματα, με τους/ις εργαζόμενους/ες και τις λαϊκές τάξεις ευρύτερα να πληρώνουν το λογαριασμό, και να επιβαρύνονται ακόμα περισσότερο από τα κύματα της ακρίβειας που έρχονται ως συνδυασμός των πολέμων —με τελευταία την ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν— και της επιδίωξης για όλο και μεγαλύτερα κέρδη από τις επιχειρήσεις.Η Ευρωπαϊκή Ένωση στρέφεται στην πολεμική οικονομία, ξεχνώντας και τις όποιες υποσχέσεις για «πράσινη ανάπτυξη», οξύνει τον ανταγωνισμό απέναντι στη Ρωσία και την Κίνα, και μπαίνει συνολικότερα σε κύκλο πολεμικών προετοιμασιών, με πιο χαρακτηριστικό και ανησυχητικό τον έντονο επανεξοπλισμό της Γερμανίας για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στην Ελλάδα τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. 7 χρόνια σκληρής αυταρχικής και νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας αφήνουν τα σημάδια τους, την ώρα που η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση μοιάζει «λίγη», και το εργατικό κίνημα δεν έχει ακόμα συνέλθει από τη μεγάλη διάψευση των προσδοκιών για μια καλύτερη ζωή μέσα από τους συλλογικούς αγώνες, που ήρθε μετά το 2015. Λιτότητα, διαρκής αποδιάρθρωση των εργασιακών δικαιωμάτων —σήμερα τολμάνε και μιλάνε για επίδομα ανεργίας 2 μηνών!—, αύξηση αντί για μείωση των ωρών εργασίας, σε μια εποχή τεράστιων παραγωγικών δυνατοτήτων.
Τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα έχουν εκτιναχθεί, οι εργαζόμενοι/ες βιώνουμε το μεγαλύτερο εργασιακό στρες σε επίπεδο ΕΕ, και οι μισοί δεν μπορούμε να πάμε μια βδομάδα διακοπές.Η ακρίβεια καλπάζει, ειδικά στο ρεύμα, τα ενοίκια και τα βασικά καταναλωτικά αγαθά, παράλληλα με τον καλπασμό των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων, όπως αποδεικνύουν τα ετήσια αποτελέσματα του χρηματιστηρίου. Η κυβέρνηση έχει προσδέσει τη χώρα στα σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην ανατολική Μεσόγειο, και δαπανά τεράστια ποσά για πολεμικούς εξοπλισμούς, την ώρα που σχολεία καταρρέουν και νοσοκομεία συρρικνώνονται. Οι ιδιωτικοποιήσεις προχωράνε, παρότι τα Τέμπη απέδειξαν τις συνέπειές τους. Ενώ τα αποτελέσματα της κλιματικής κρίσης φαίνονται όλο και πιο έντονα στις πυρκαγιές και τις πλημμύρες, οι υποδομές για την πολιτική προστασία αδυνατίζουν αντί να ενισχύονται.Τα δημοκρατικά δικαιώματα δέχονται επίθεση, και μέσα από τη σχεδιαζόμενη συνταγματική αναθεώρηση· επίθεση που φτάνει ως τις αστυνομικές δολοφονίες αυτιστικών νέων.
Τα σκάνδαλα ξεσπάνε το ένα μετά το άλλο, και κουκουλώνονται με τη συνεργασία των υψηλών κλιμακίων της δικαστικής εξουσίας.
Η εφαρμοζόμενη αγροτική πολιτική, αλλά και η καταστροφική διαχείριση των ζωονόσων έχει φτάσει αγρότες και κτηνοτρόφους σε απόγνωση. Σε αυτό το φόντο, η ακροδεξιά ανεβαίνει —ενισχυμένη από την κυρίαρχη εθνικιστική και ρατσιστική ρητορεία—, και τα φασιστικά μορφώματα επιχειρούν να κάνουν ξανά την εμφάνισή τους.
Δεν είναι όμως όλα «μαύρα». Ο κόσμος της εργασίας δεν το βάζει κάτω, οργανώνεται, αντιστάσεις ξεπηδάνε, καταγράφοντας και μικρές νίκες. Από τις πανελλαδικές κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη και τα Τέμπη ως τις απεργιακές κινητοποιήσεις σε μικρούς και μεγάλους εργασιακούς χώρους, όπως η πρόσφατη νικηφόρα μεγάλη απεργία των ναυτών στα καράβια της Αδριατικής.
Από τις κινήσεις υπεράσπισης για τα πάρκα και τις πλατείες στις γειτονιές, ως τον αγώνα για να γίνει μητροπολιτικό πάρκο ο χώρος της ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη, που ήδη ανέτρεψε τα αρχικά κυβερνητικά σχέδια.Από τις κινητοποιήσεις που σταματάνε πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και την οργάνωση των πρώτων ενώσεων ενοικιαστ(ρι)ών ως τον αγώνα των Προσφυγικών.
Από τους φεμινιστικούς αγώνες που αλλάζουν την ατζέντα, ως την αυτοοργάνωση των εργατών μεταναστών. Από το φοιτητικό κίνημα που αφήνει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στα χαρτιά, μέχρι τις πρωτοβουλίες που έχουν κρατήσει το νερό δημόσιο αγαθό.
Ακόμα και αν οι αγώνες σήμερα είναι χαμηλότερης έντασης από τα χρόνια της κρίσης, δείχνουν ότι ένα κομμάτι κόσμου ψάχνει για λύσεις και εναλλακτικές και είναι έτοιμο να μπει στη μάχη.
Σε αυτό το φόντο, συγκροτήσαμε την Πρωτοβουλία για μια νέα ενωτική και ανατρεπτική αριστερά, για να συμβάλουμε σε τρεις κεντρικούς στόχους:
- Στον αγωνιστικό συντονισμό και την κοινή δράση όλων των δυνάμεων της μαχόμενης Αριστεράς και του κόσμου που θέλει να αγωνιστεί ενάντια στις αντιδραστικές πολιτικές και να παλέψει για υλικές νίκες και κατακτήσεις σήμερα.
- Στο άνοιγμα με δημόσιους και ενωτικούς όρους της προγραμματικής συζήτησης που η συγκυρία και η εποχή απαιτεί, σε διαρκή διάλογο με τα υπαρκτά κινήματα και τροφοδοτώντας πολιτικά τους αγώνες τους.
- Στη δημιουργία κοινού χώρου οργανωτικά, ώστε όλο το δυναμικό που ενδιαφέρεται να συμβάλλει στα παραπάνω να συζητά, να κρίνει, να οργανώνει, να αποτιμά και να αποφασίζει από κοινού με ανοικτό, δημοκρατικό τρόπο.
Στα τέλη της χρονιάς, κάνουμε το επόμενο αποφασιστικό βήμα, και ιδρύουμε, μαζί με τους ανένταχτους αγωνιστές και αγωνίστριες που παρακολουθούν την προσπάθειά μας, μια νέα Πολιτική Κίνηση.
Ταυτόχρονα, το επόμενο διάστημα θα συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να βαθύνουν οι ρωγμές στην κυρίαρχη πολιτική, ειδικά τώρα που η κυβέρνηση είναι αποδυναμωμένη, να ενταθούν οι αγώνες:
- ενάντια στον πόλεμο και τους εξοπλισμούς
- για αυξήσεις σε μισθούς/συντάξεις και μέτρα για την ακρίβεια
- για τη μείωση του χρόνου εργασίας και σταθερή δουλειά για όλους/ες
- για να περάσουν στο δημόσιο τα κοινωνικά αγαθά
- ενάντια σε ακροδεξιά, φασισμό και έμφυλη καταπίεση
- για την προάσπιση του περιβάλλοντος
Διεκδικούμε να ξαναχτίσουμε ένα όραμα που δεν αρκείται στα ψίχουλα που μας αφήνει η καπιταλιστική «ανάπτυξη» της λιτότητας, αλλά διεκδικεί το σύνολο του καρπού των κόπων μας ως εργαζόμενες και εργαζόμενοι.
Ένα όραμα που μας χωράει όλους όλες και όλα, από εμάς, για εμάς, για μια άλλη, σοσιαλιστική κοινωνική προοπτική.
