Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας για μια Νέα, Ενωτική και Ανατρεπτική Αριστερά
(Αναμέτρηση – ΑΠΟ – ΔΕΑ – Μετάβαση- Ξεκίνημα)
Είναι σαφές ότι η ελληνική πολιτική σκηνή έχει μπει σε νέα φάση. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη φθείρεται διαρκώς, υπό το βάρος των πολλαπλών σκανδάλων, της ακρίβειας, των ισορροπιών που επιχειρεί να κρατήσει στη διεθνή πολιτική σκηνή. Η φθορά και η πολιτική πίεση αντανακλάται και στις φυγόκεντρες τάσεις στο χώρο της δεξιάς, την ανοιχτή κριτική βουλευτών, τις κινήσεις για νέα κόμματα και την προετοιμασία για την «επόμενη μέρα» στη ΝΔ, όπως διαφάνηκε και στο πρόσφατο συνέδριό της.
*
Η περίοδος που διανύουμε σφραγίζεται από την παρατεταμένη όξυνση της επιθετικότητας του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ, στο φόντο της γενικότερης έντασης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Η απρόκλητη επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν απέτυχε στους βασικούς της στόχους και αναδιπλώθηκε στα πλαίσια μιας εύθραυστης εκεχειρίας, η οποία απειλείται σε καθημερινή βάση. Την ίδια στιγμή το σιωνιστικό κράτος-απαρτχάιντ, συνεχίζει να λειτουργεί ως μόνιμος ταραξίας στη Δυτική Ασία, Το καθεστώς Νετανιάχου συνεχίζει την επεκτατική πολιτική και τους βομβαρδισμούς στην ευρύτερη περιοχή. Οι επιπτώσεις του πολέμου στις εφοδιαστικές αλυσίδες και, κατά συνέπεια, στην παγκόσμια οικονομία αυξάνουν τις πιθανότητες νέου κρισιακού επεισοδίου, με την επικεφαλής του ΔΝΤ Κ. Γκεοργκίεβα να προειδοποιεί για τα χειρότερα σενάρια, και την Κομισιόν να προειδοποιεί για τον κίνδυνο να χαθούν εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας. Η απόσταση μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης μεγαλώνει τους τελευταίους μήνες. Απόσταση που άνοιξαν περισσότερο οι δηλώσεις Μερτς για την ταπείνωση των ΗΠΑ από το Ιράν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση προσανατολίζεται πλέον ανοιχτά -έστω και με αντιφάσεις- στην επιδίωξη μιας συνολικότερης στρατηγικής αυτονομίας της από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, σε οικονομικό, ενεργειακό, γεωπολιτικό αλλά και στρατιωτικό επίπεδο. Ένας προσανατολισμός που θα προκαλέσει ενδεχομένως τον ενθουσιασμό των θιασωτών της «ευρωπαϊκής ενοποίησης» αλλά χτίζεται στα θεμέλια της στροφής στην πολεμική οικονομία και τις πολεμικές προετοιμασίες, στον περιορισμό των δημοκρατικών και εργατικών κατακτήσεων, στην περιστολή των συρρικνωμένων αλλά υπαρκτών προνοιακών δομών και παροχών στις περισσότερες χώρες της ΕΕ.
Η Κούβα και ο διαρκής και εντεινόμενος στραγγαλισμός της από τις ΗΠΑ δε θα πρέπει να μας διαφεύγει μέσα στην ευρύτερη αναταραχή, όπως και το ενδεχόμενο οι ΗΠΑ να στρέψουν εκεί μεγαλύτερο μέρος της προσοχής τους.
*
Μέσα σε αυτό το διεθνές πλαίσιο, η κυβέρνηση ΝΔ βρίσκεται εξαιρετικά πιεσμένη: Η πλήρης πρόσδεσή της στα σχέδια των ΗΠΑ και η μετατροπή της χώρας σε προκεχωρημένο φυλάκιό τους στην ανατολική Μεσόγειο, καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την άσκηση ισορροπίας μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ. Αυτό φάνηκε ακόμα και στις κοινές δηλώσεις Μητσοτάκη και Μακρόν στην πρόσφατη επίσκεψη του δεύτερου για να συσφίξει τις σχέσεις και να διασφαλίσει την συνέχεια της επικερδούς (για την γαλλική αστική τάξη αλλά και για τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου) προνομιακής συνεργασίας που στηρίζεται κυρίαρχα στα πολλά δις των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση και σημαντικά τμήματα της ελληνικής αστικής τάξης ποντάρουν στην πολεμική οικονομία, μέσα στα πλαίσια και του ReArm Europe, όπως προκύπτει τόσο από τους προϋπολογισμούς δεκάδων δις για πολεμικές δαπάνες για τα επόμενα χρόνια, όσο και από τις νέες συμφωνίες μεγάλων και μικρών ελληνικών επιχειρήσεων στον τομέα της «άμυνας» τους τελευταίους μήνες. Η παράλληλη πρόσδεση με το Ισραήλ, που είχε ξεκινήσει από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, βρίσκει αντίθετη τη μεγάλη πλειονότητα του ελληνικού λαού που καταδικάζει τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, ενώ ταυτόχρονα δυναμιτίζει την ειρήνη και στο Αιγαίο, αφού αξιοποιείται τυχοδιωκτικά στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό. Πρόσφατο αποκορύφωμα η συνέργεια του ελληνικού κράτους στην πειρατεία των ισραηλινών σε βάρος των σκαφών του Global Sumud Flotilla στα νότια της Πελοποννήσου (!), εντός της ελληνικής ζώνης έρευνας και διάσωσης, με την παράνομη και δια της βίας μεταφορά των πληρωμάτων στην Κρήτη, και την απαγωγή των Thiago Avila και Saif Abu Keshek εντός ελληνικών χωρικών υδάτων.
Στο «εσωτερικό μέτωπο», η κυβέρνηση Μητσοτάκη αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις πολιτικές επιπτώσεις από τη συσσώρευση πολλαπλών σκανδάλων (υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ) που έχουν οδηγήσει και στον αριθμό ρεκόρ υπόδικων βουλευτών και υπουργών, παρά την συγκρότηση ενός πρακτικά μονοφωνικού τοπίου στα ΜΜΕ. Οι παλινωδίες στην προσπάθεια να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα -έστω και με όρους αστικής διαχείρισης- είναι τρανταχτές και έρχονται σε αντίφαση με κεντρικές ιδεολογικές σταθερές στις οποίες βάσισε την ηγεμονία της η ΝΔ αλλά και συνολικά ο αστικός συνασπισμός εξουσίας από το 2015 και μετά: η κυβέρνηση που εξήγγειλε την αριστεία, τη διαφάνεια και την αξιοκρατία επιχειρεί να πείσει ότι τα ρουσφέτια είναι «τυπικός μηχανισμός διαμεσολάβησης στη διοίκηση» και ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της ΝΔ που πριν λίγα χρόνια τρομοκρατούσε για το ενδεχόμενο να βγει η Ελλάδα από την «πατρίδα μας την ΕΕ» και να μετατραπεί σε «κράτος παρία», σήμερα ξιφουλκεί κατά των ευρωπαίων εισαγγελέων. Οι αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΝΔ μετατρέπονται και σε δημόσιες αντιπαραθέσεις μεταξύ βουλευτών και υπουργών. Παράλληλα, η προκλητική αντιμετώπιση των σκανδάλων από την δικαστική εξουσία έχει προκαλέσει πλήγμα στην αξιοπιστία της, με αποτέλεσμα να τρωθεί σημαντικά η ιδεολογική νομιμοποίηση ενός κεντρικού μηχανισμού του ίδιου του κράτους. Το αποδεικνύουν τόσο η απόφαση του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών για την παραίτηση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κ. Τζαβέλλα, αλλά και τα αστικά δημοσιεύματα για τους εκβιασμούς μεταξύ της κυβέρνησης και του -καταδικασθέντα για τις υποκλοπές- Ταλ Ντίλιαν, όσο και το κλίμα που επικρατεί γύρω από τη δίκη για το έγκλημα στα Τέμπη. Η κυβέρνηση επιχειρεί ταυτόχρονα να ανοιξει και τη συζήτηση για την εγκατάσταση πυρηνικών στη χώρα, παρά τους πασίγνωστους κινδύνους ειδικά σε μια εξαιρετικά σεισμογενή περιοχή.
Η ακρίβεια σαρώνει τα λαϊκά εισοδήματα εδώ και πολύ καιρό, και η κυβέρνηση αρνείται να πάρει οποιοδήποτε ριζικό μέτρο για τους τρεις κεντρικούς πυλώνες που την τροφοδοτούν: το στεγαστικό, την ενέργεια και τα βασικά είδη κατανάλωσης. Οι επιπτώσεις του πολέμου και των κυβερνητικών πολιτικών δεν έχουν ξεδιπλωθεί ακόμα πλήρως (ο πληθωρισμός αυξήθηκε σημαντικά τους προηγούμενους μήνες), και δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ειδικά στα τρόφιμα -όπου υπάρχει και η επιπλέον δυσκολία στην προμήθεια των λιπασμάτων- λειτουργούν αθροιστικά στα προϋπάρχοντα προβλήματα στον αγροδιατροφικό τομέα, με μεγαλύτερο την καταστροφή που προκάλεσε η διαχείριση της ευλογιάς των αιγοπροβάτων. Η άρνηση να παρθούν ουσιαστικά μέτρα δεν οφείλεται σε ανικανότητα, αλλά στο γεγονός ότι η κυβέρνηση στηρίζεται πολιτικά σε όσους κερδίζουν από την ακρίβεια, τόσο σε επίπεδο επιχειρήσεων όσο και συνολικότερα στις ιδιοκτήτριες τάξεις. Τα οικονομικά κέρδη και η διασφάλιση της πολιτικής σταθερότητας αποτελούν σημαντικό ενοποιητικό παράγοντα για το -συρρικνωμένο- κοινωνικό και πολιτικό μπλοκ που συνειδητά στηρίζει τη Νέα Δημοκρατία, ακριβώς λόγω της αταλάντευτης ταξικής πολιτικής της, η οποία αποτυπώνεται σε όλους τους δείκτες: Οι εισηγμένες επιχειρήσεις στο χρηματιστήριο ανακοινώνουν για το 2025 ακόμα μεγαλύτερα κέρδη από τα ήδη ιλιγγιώδη του 2024. Το χάσμα μεταξύ των συνολικών εισοδημάτων από κέρδη έναντι των εισοδημάτων από εργασία άνοιξε από 21.3 δις ευρώ το 2019 στα 36.1 δις το 2024.
Είναι σαφές όμως ότι σημαντικά τμήματα στρωμάτων που στήριξαν τη ΝΔ στις δύο προηγούμενες εθνικές εκλογικές αναμετρήσεις, είναι συνολικά δυσαρεστημένα και πολύ δύσκολα θα την ξαναστηρίξουν. Σε αυτή τη βάση υπάρχει μερική ενίσχυση και της ακροδεξιάς, και πάνω σε αυτό το έδαφος γίνεται προσπάθεια επανεμφάνισης φασιστικών πυρήνων, που χρειάζεται να αντιμετωπιστεί άμεσα και αποφασιστικά από ένα πλατύ μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα. Η γενικότερη αντικυβερνητική δυσαρέσκεια ενισχύεται και από ορισμένες μερίδες του αστικού μπλοκ που στηρίζουν κεντροαριστερές συστημικές εναλλακτικές (Μαρινάκης, Μελισσανίδης), είτε λόγω δυσφορίας για την μοιρασιά των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης, είτε λόγω επιθυμίας να μπει φρένο στην αλαζονεία Μητσοτάκη που έφτασε να παρακολουθεί μεγαλοεπιχειρηματίες.
Την ίδια στιγμή, η συνολική στροφή στην καταστολή των κοινωνικών αγώνων και των πιο ευάλωτων κοινωνικά, η επιμονή στο δόγμα «νόμος και τάξη», σε συνδυασμό με την αστυνομική ασυδοσία που έχει καλλιεργηθεί, οδηγεί ξανά και ξανά σε κρατικές δολοφονίες νέων ανθρώπων από αστυνομικούς, με τελευταίο θύμα τον Θοδωρή Ζαβραδινό – Καραμπαμπά.
*
Σε αυτή τη συγκυρία, είναι προφανής η έλλειψη κοινωνικής και πολιτικής συγκρότησης του δικού μας ταξικού μπλοκ, με επίκεντρο τον κόσμο της εργασίας· είναι ακριβώς αυτή η έλλειψη αντιπολίτευσης και πολιτικού συμπυκνωτή της λαϊκής δυσαρέσκειας που επέτρεψε στη ΝΔ να ξεπεράσει τις τεράστιες λαϊκές κινητοποιήσεις στις αρχές του 2025 για τα Τέμπη. Ακόμα και οι δυνάμεις που πολιτεύονται με όρους αστικής κυβερνητικής εναλλαγής αδυνατούν μέχρι σήμερα να προβάλουν πειστική αντιπολιτευτική πρόταση, κατάσταση που οφείλεται στο συνδυασμό i) πλήρους έλλειψης αξιοπιστίας λόγω των προηγούμενων κυβερνήσεων (τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΕΛΑΣ του Τσίπρα) και ii) προγραμματικής ατολμίας να υποσχεθούν στοιχειώδη καλυτέρευση των όρων εργασίας και ζωής, επειδή γνωρίζουν ότι, στη σημερινή συνθήκη, ακόμα και στοιχειώδεις μεταρρυθμίσεις απαιτούν ρήξεις τόσο με τις «διεθνείς δεσμεύσεις της χώρας» -τις οποίες έχουν προσυπογράψει την προηγούμενη 15ετία-, αλλά και απέναντι στις κοινωνικές τάξεις που κερδίζουν από την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Από την άλλη πλευρά, το κόμμα Καρυστιανού κινείται σε συντηρητική κατεύθυνση, προσπαθώντας να εκφράσει εκλογικά κυρίως τα μικρομεσαία στρώματα που καταστρέφονται από το μεγάλο κεφάλαιο και την πολιτική των κυβερνήσεων της ΝΔ.
Έχει αξία, παρόλα αυτά, να σημειωθεί η πρόσφατη πρόταση του ΠΑΣΟΚ για σημαντική μείωση του ωραρίου εργασίας χωρίς μείωση μισθών. Τέτοιες προτάσεις, όταν προέρχονται από δυνάμεις βαθιά διαχειριστικές είναι προφανώς προσχηματικές. Επιταχύνουν όμως την ωρίμανση αυτών των αιτημάτων, τα οποία έχουν σημαντική αποδοχή σε μεγάλα τμήματα των εργαζομένων. Την ίδια στιγμή καταδεικνύεται η συνολικότερη υποχώρηση του εργατικού κινήματος, η οποία διαμορφώνει την αίσθηση αδυναμίας των συνδικάτων να διεκδικήσουν και να επιβάλλουν αυτοτελώς κατακτήσεις που υπάρχουν σε μια σειρά χώρες της Ευρώπης. Η επανεκλογή του υπόδικου εκατομμυριούχου συνταξιούχου Παναγόπουλου στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, μέσα από διαδικασίες ακραίας νοθείας, απομακρύνει ακόμα περισσότερο τους εργαζόμενους από τα συνδικάτα. Την ίδια στιγμή οι δυνάμεις του ΚΚΕ, που έχουν πλέον τους προέδρους των διοικήσεων στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας και στην ΑΔΕΔΥ, στέκονται αμήχανες και διστακτικές να πάρουν πρωτοβουλίες για ενωτική μαχητική δράση απέναντι στην εργοδοτική επιθετικότητα, δράση αναγκαία για να βγει το συνδικαλιστικό κίνημα από το τέλμα στο οποίο το τραβάει η σήψη της ηγεσίας της ΓΣΕΕ.
Παρόλα αυτά, τα σκιρτήματα υπάρχουν, και ο κόσμος της δουλειάς κινητοποιείται ξανά, έστω και σποραδικά, τόσο επειδή τα προβλήματα που βιώνει είναι εκκωφαντικά, αλλά και επειδή ελπίζει ότι μπορεί να αποσπάσει ενδεχομένως κάποιες υποχωρήσεις από την κυβέρνηση που βρίσκεται κάτω από την πίεση των πολλαπλών μετώπων που έχει να αντιμετωπίσει. Οι μαζικές κινητοποιήσεις των συμβασιούχων στους δήμους που κατάφεραν να αναστείλουν τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Σε αυτή τη συνθήκη καλούμαστε να δράσουμε το επόμενο διάστημα, ενισχύοντας τις γραμμές του κινήματος, ενώνοντας δυνάμεις, προωθώντας αιτήματα που συσπειρώνουν και την ίδια στιγμή λειτουργούν ως οδηγός για ευρύτερες ανατροπές. Με μια οπτική που αντιλαμβάνεται και επικοινωνεί με την ανάγκη να απαλλαγούμε μια ώρα αρχύτερα από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, με την επίγνωση ότι οι συμβιβασμένες κεντροαριστερές «εναλλακτικές» ήταν αυτές που έφεραν το Μητσοτάκη, και επομένως με στόχο να απαλλαγούμε συνολικότερα από τις πολιτικές που διαλύουν τις ζωές μας. Σε αυτή την κατεύθυνση δεσμευόμαστε να κινηθούμε το επόμενο διάστημα, για να συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στο να βαθύνουν οι ρωγμές στην κυρίαρχη πολιτική:
- στην ενίσχυση της διεκδικητικότητας των σωματείων για αυξήσεις στους μισθούς και συνολικότερη βελτίωση των όρων δουλειάς μέσα από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Με ειδική επικέντρωση και στα ζητήματα υγιεινής και ασφάλειας, την ώρα που πολλαπλασιάζονται τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα στο βωμό του κέρδους, και η κυβέρνηση επιχειρεί να αφοπλίσει ακόμα περισσότερο την Επιθεώρηση Εργασίας.
- ενάντια στην εξοπλιστική κούρσα και στη συνολικότερη στροφή στην πολεμική οικονομία, που συνδυάζεται με την ένταση του αυταρχισμού. Για να σπάσουμε τον άξονα της συνέργειας με το κράτος γενοκτόνο του Ισραήλ και να ανακοπεί η λειτουργία της Ελλάδας ως προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ, και ενόψει επισκέψεων αξιωματούχων των ΗΠΑ το επόμενο διάστημα. Η ενίσχυση της νεοϊδρυθείσας «Αντιπολεμικής Δράσης» μπορεί να αποβεί καθοριστική σε αυτή την προσπάθεια.
- στους αγώνες για την επιβολή μέτρων ενάντια στην ακρίβεια. Ξεκινώντας από τον έλεγχο και την επιβολή πλαφόν στις τιμές, ως τη συνολικότερη μάχη ενάντια στην εμπορευματοποίηση κοινωνικών αγαθών όπως αποδεικνύουν τα κεντρικά παραδείγματα της στέγης και την ενέργειας και για τη διαφύλαξη αγαθών όπως το νερό από τις προσπάθειες ιδιωτικοποίησης.
- στην υπεράσπιση και ενίσχυση των κοινωνικών κατακτήσεων (υγεία, πρόνοια, εκπαίδευση) που καταρρέουν από την υποχρηματοδότηση και την εξάντληση του εργαζόμενου προσωπικού, σε συνδυασμό με τη διεκδίκηση για την ενίσχυση της των υποδομών και του προσωπικού στα σώματα και τις υπηρεσίες πολιτικής προστασίας (αντιπλημμυρικά, δασοπυρόσβεση κά) που αποψιλώθηκαν δραματικά την περίοδο των μνημονίων, ενώ γίνονται ακόμα πιο αναγκαία με την εξέλιξη της κλιματικής κρίσης.
- στην υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων ενάντια στην κατασταλτική πολιτική που φτάνει μέχρι και τις δολοφονίες
*
Σε αυτή τη συγκυρία ως «Πρωτοβουλία για μια νέα ενωτική και ανατρεπτική Αριστερά» που ξεκίνησε τον περασμένο Οκτώβριο έχουμε κατοχυρώσει την κοινή μας παρουσία στο δρόμο και πυκνώσαμε τις συντονισμένες παρεμβάσεις στο κίνημα και με την ανάληψη συγκεκριμένων πρωτοβουλιών -σε συνδυασμό με την προϋπάρχουσα συνύπαρξη σε σχήματα και κοινωνικές συλλογικότητες-. Έγιναν οι πρώτες ανοιχτές κοινές τοπικές συνελεύσεις του εγχειρήματός μας σε όλη την Ελλάδα, και άρχισε η κλαδική συγκρότηση. Με αυτή την παρακαταθήκη, σχεδιάζουμε το μέλλον της Πρωτοβουλίας, και προετοιμαζόμαστε για την ιδρυτική της διαδικασία, η οποία φιλοδοξούμε να ολοκληρωθεί πριν τα τέλη του 2026. Διαδικασία στην οποία θα βάλει τις βάσεις για την παραπέρα ανάπτυξη και αναβαθμισμένη συμβολή της στο κίνημα αλλά και στην επεξεργασία ενός προγράμματος που θα διαπερνάται από τη μεταβατική λογική. Επιχειρουμε να συμβάλλουμε στο ξεπέρασμα μιας πολιτικής συζήτησης που περιορίζεται στη διαχείριση «δεδομένων» κεντρικών κατευθύνσεων και στα σκάνδαλα, και θα ξαναβάζει στο επίκεντρο την πολιτική ως σύγκρουση αντιτιθέμενων ταξικών συμφερόντων μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων.
Σε μια εποχή που ξεπηδάνε διαρκώς νέα προσωποπαγή κόμματα, αφού η επικοινωνία υπερτιμάται έναντι της ενεργού συμμετοχής, αλλά και ολόκληροι χώροι επιχειρείται να ανασυγκροτηθούν γύρω από έναν αρχηγό, εμείς επιμένουμε ότι η πολιτική -και ειδικά η ανατρεπτική πολιτική που θα χαράξει έναν άλλο δρόμο- παραμένει συλλογική υπόθεση των «από κάτω».
Έχουμε επίγνωση των αντικειμενικών δυσκολιών. Τα ωράρια λάστιχο, οι δύο δουλειές για να τα βγάλουμε πέρα, η αύξηση του φόρτου των αναπαραγωγικών εργασιών στο σπίτι και στη φροντίδα των δικών μας ανθρώπων λόγω της συρρίκνωσης του «κράτους πρόνοιας». Είναι προφανές όμως ότι αυτές οι συνθήκες προέκυψαν από την επικράτηση των σκληρών ταξικών πολιτικών των τελευταίων χρόνων, την ίδια στιγμή που επιδρά και ο ιδεολογικός αρνητικός συσχετισμός στο έδαφος της ήττας του 2015, που επέτρεψε στον επιβιωτισμό να κυριαρχήσει. Για όλους τους παραπάνω λόγους, μόνο η μαζική πολιτική συμμετοχή θα μας επιτρέψει να έχουμε μια καλύτερη ζωή, αφού όσοι επωφελούνται από αυτές τις ταξικές πολιτικές, δεν πρόκειται να παραχωρήσουν τα κεκτημένα του χωρίς αγώνα και συγκρούσεις. Μέσα από μια πολιτική κατεύθυνση που θα συνδυάζει την δουλειά βάσης στο κίνημα με την συγκρότηση μιας ελπιδοφόρας, πραγματικά εναλλακτικής, κεντρικής πολιτικής απάντησης.
Πρωτοβουλία για μια νέα ενωτική και ανατρεπτική Αριστερά
(Αναμέτρηση – ΑΠΟ – ΔΕΑ – Μετάβαση – Ξεκίνημα)
