Της Σύνταξης του «Ξ»
Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή, ένα από τα πιο «καυτά» σημεία του πλανήτη εδώ και δεκαετίες, βρίσκεται σε μια από τις πιο ακραίες φάσεις έντασης και καταστροφικών συγκρούσεων της πρόσφατης ιστορίας της. Η εκεχειρία και οι διαπραγματεύσεις που υποτίθεται ότι βρίσκονται σε εξέλιξη την ώρα που εκδίδεται αυτό το τεύχος του «Ξ», δεν είναι απλά εύθραυστες, αλλά υπό συνεχή αμφισβήτηση, ιδίως από το Ισραήλ που εξακολουθεί να βομβαρδίζει ανά τακτά διαστήματα τον Λίβανο, καταπατώντας για άλλη μια φορά τη συμφωνία που το ίδιο υπέγραψε.
Μέχρι τα τέλη Απρίλη οι νεκροί στη χώρα υπολογίζονται σε πάνω από 2.500, με κοντά στους 8.000 τραυματίες και ανυπολόγιστες καταστροφές σε υποδομές. Στα τέλη Απρίλη κυκλοφόρησε βίντεο που παρουσιάζει Ισραηλινούς στρατιώτες να καταστρέφουν ολοσχερώς ηλιακά πάνελ από τα οποία εξαρτάται για την επιβίωσή του ένα ολόκληρο χωριό στον νότιο Λίβανο. Μέχρι στιγμής στο Ιράν, δεκάδες χιλιάδες κτίρια έχουν ισοπεδωθεί από τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς (ανάμεσά τους εκτός από κατοικίες βρίσκονται νοσοκομεία, πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα, κα) ενώ μέχρι τις 10 Απρίλη ο αριθμός των νεκρών ξεπερνούσε τις 3.600.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο (δικό του) ρεκόρ ασυναρτησίας και γελοιότητας, απειλεί το Ιράν λέγοντάς του να βάλει μυαλό, παρουσιάζοντας μια επεξεργασμένη φωτογραφία του, στην οποία κρατάει αυτόματο όπλο σε ένα ερημικό σκηνικό γεμάτο εκρήξεις, που συνοδεύεται από τη λεζάντα «No more nice guy» (δεν θα είμαι πια το καλό παιδί)…
Παρά τα μεγάλα λόγια του Τραμπ, που προσπαθεί να παρουσιάσει μια εικόνα κατάρρευσης του ιρανικού καθεστώτος, λέγοντας ότι το Ιράν «εκλιπαρεί» πότε για εκεχειρία και πότε για την άρση του αποκλεισμού των λιμανιών του, η κατάσταση δεν είναι τόσο απλή για τον αμερικανικό στρατό. Στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ έχουν παγιδευτεί στο Ιράν, αφού ούτε η εύκολη νίκη που περίμεναν αρχικά ήρθε , ούτε έχουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν σε μαζική χερσαία εισβολή και κατάληψη της χώρας.
Ως προς την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι ΗΠΑ, είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του κατά τα άλλα πιστού τους συμμάχου, Γερμανού καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς:
«Το πρόβλημα με τέτοιου είδους συγκρούσεις είναι πάντα το εξής: δεν αρκεί απλώς να επέμβεις σε μια χώρα, πρέπει και να αποχωρήσεις. Αυτό το διαπιστώσαμε με πολύ οδυνηρό τρόπο στο Αφγανιστάν για 20 χρόνια. Το διαπιστώσαμε και στο Ιράκ…»
«Ένα ολόκληρο έθνος [σημ: εννοεί τις ΗΠΑ] υφίσταται ταπείνωση από την ιρανική ηγεσία, και ιδίως από τους λεγόμενους Φρουρούς της Επανάστασης».
Δηλώσεις σαν τις παραπάνω βέβαια δεν αλλάζουν τη γενική εικόνα της υποταγής και της υποκρισίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις ΗΠΑ, που αρκείται στο να ψελλίζει κάποια μισόλογα διαφωνίας με τις «υπερβολές» των Τραμπ και Νετανιάχου, την ώρα που στην πράξη παρέχει κάθε διευκόλυνση (ως και ενεργό συμμετοχή) στους πολέμους τους, καθώς και στο ίδιο το Ισραήλ.
Με αυτή την ακραία, παράλογη και καταστροφική για τη Μέση Ανατολή αλλά και για την παγκόσμια οικονομία κίνηση, ο Τραμπ προσπαθεί απεγνωσμένα να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία της χώρας του στο παιχνίδι για την παγκόσμια κυριαρχία και να βάλει στο χέρι τους πόρους της περιοχής. Η υποτιθέμενη απειλή που αποτελεί για τον κόσμο το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ή το «ενδιαφέρον» της Δύσης για την ακραία καταπίεση που βιώνει η ιρανική κοινωνία από το θεοκρατικό καθεστώς, ακόμη κι αν έπειθαν κάποιον κόσμο κατά τις πρώτες μέρες του πολέμου, πλέον δεν πείθουν κανέναν.
Από την άλλη ο στενός σύμμαχος του Τραμπ στην περιοχή, το Ισραήλ, επιδιώκει πιο «τοπικά» οφέλη, ξεκινώντας από την επέκταση της κατοχής στα παλαιστινιακά εδάφη, αλλά και στην αποδυνάμωση των ανταγωνιστών του (όπως η Χαμάς και η Χεσμπολάχ).
Απέναντι σε αυτόν τον όλεθρο, η μόνη δύναμη που μπορεί να απαντήσει αποτελεσματικά, είναι ένα διεθνές, μαζικό, καλά συντονισμένο αντιπολεμικό κίνημα, που να περιλαμβάνει όχι μόνο διαδηλώσεις και ενημερωτικές δράσεις, αλλά απεργίες, καταλήψεις, έμπρακτο μπλοκάρισμα στην πολεμική μηχανή του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Στον βαθμό που αυτό το κίνημα καταφέρει να συγκροτηθεί, μπορεί πραγματικά να αποτελέσει ελπίδα τόσο για τους λαούς της Παλαιστίνης, του Ιράν και του Λιβάνου, όσο και για ολόκληρη τη Μέση Ανατολή που συνεχίζει να φλέγεται για τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα μιας χούφτας πολυεθνικών και των κυβερνήσεων που τις στηρίζουν.
