Στις 28 Μάρτη οι ΗΠΑ πλημμύρισαν από εκατομμύρια ανθρώπους που βγήκαν στους δρόμους όλων των μεγάλων πόλεων. Κάτω από το σύνθημα «No Kings, No ICE, No War», ολόκληρη η χώρα μετατράπηκε σε ένα απέραντο κύμα διαμαρτυρίας. Οι μαζικές και οργισμένες διαμαρτυρίες στράφηκαν ενάντια στον πόλεμο στο Ιράν και τον Λίβανο, την αιματηρή αντιμεταναστευτική πολιτική και συνολικά τις πολιτικές που εφαρμόζει η κυβέρνηση Τραμπ.
Οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν την ίδια στιγμή που οι αμερικανικές μετοχές ολοκλήρωσαν την πέμπτη συνεχόμενη εβδομάδα απωλειών, οι τιμές της βενζίνης σε μια σειρά πολιτείες έφτασαν σε ιστορικό υψηλό και που σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση ο πληθωρισμός στις ΗΠΑ αναμένεται να ξεπεράσει το 4% μέχρι το τέλος του έτους.
Μεγαλειώδεις διαδηλώσεις
Σύμφωνα με τους διοργανωτές, πάνω από 8 εκατομμύρια άνθρωποι συμμετείχαν σε περισσότερες από 3.000 διαδηλώσεις σε 50 πολιτείες με την 28η Μάρτη να είναι μια από τις μεγαλύτερες μέρες διαμαρτυρίας στην ιστορία των ΗΠΑ. Από τη Νέα Υόρκη και την Ουάσινγκτον μέχρι το Λος Άντζελες, από τη Μινεσότα και το Σεντ Πολ μέχρι την απομακρυσμένη Αλάσκα, οι διαδηλωτές γέμισαν πόλεις, προάστια και αγροτικές περιοχές.
Ιδιαίτερα εντυπωσιακή ήταν η συμμετοχή στη Μινεσότα, όπου στην πόλη Σεντ Πολ οι συγκεντρώσεις ξεπέρασαν τα 200.000 άτομα, καθιστώντας την πολιτεία ένα από τα επίκεντρα της λαϊκής οργής. Στη Νέα Υόρκη, 100.000 διαδήλωσαν από το Columbus Circle μέχρι το Central Park, κρατώντας σημαίες της Παλαιστίνης, της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας καθώς και πλακάτ με συνθήματα κατά της ICE, του Τραμπ και υπέρ των δικαιωμάτων ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.
Σπουδαίοι καλλιτέχνες στους δρόμου
Πολύ θετικό αντίκτυπο είχε η παρουσία προσώπων από τον χώρο της τέχνης που έδωσαν το παρόν τους στις κινητοποιήσεις. Η Τζέιν Φόντα, η Τζόαν Μπάεζ, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο Τομ Μορέλο και άλλοι, συμμετείχαν ενεργά στις διαδηλώσεις.
Στην πολιτεία της Μινεσότα, η οποία συγκλονίστηκε από τη δολοφονία των Ρενέ Γκουντ και Άλεξ Πρέτι –δύο Αμερικανών πολιτών που τον περασμένο Γενάρη έπεσαν νεκροί από τα πυρά ομοσπονδιακών πρακτόρων της ICE (Υπηρεσίας Μετανάστευσης)– έγινε το επίκεντρο της οργής. Εκεί, ο θρύλος της ροκ, Μπρους Σπρίνγκστιν, πήρε τη θέση του δίπλα στους διαδηλωτές και τραγούδησε το «Streets of Minneapolis», ένα τραγούδι που έγραψε ως φόρο τιμής στους δύο νεκρούς.
Την ώρα που εκατομμύρια άτομα γέμιζαν τους δρόμους σε όλες τις μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ, ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ απολάμβανε την ησυχία του… παίζοντας γκολφ στην ιδιωτική του λέσχη στη Φλόριντα. Η απάντηση του Λευκού Οίκου ήταν να χαρακτηρίσει τις διαδηλώσεις «Συνεδρίες Θεραπείας για την τρελαμένη αντιτραμπική συμπεριφορά», προσθέτοντας πως οι μόνοι που ενδιαφέρονται για τις κινητοποιήσεις «είναι οι δημοσιογράφοι που πληρώνονται για να τις καλύψουν».
Ανάγκη για κλιμάκωση
Οι μαζικές διαδηλώσεις αποτελούν μια ακόμη απόδειξη ότι ο Τραμπ –του οποίου τα ποσοστά αποδοχής συνεχίζουν να πέφτουν– μπορεί τελικά να αποδειχτεί ο πιο αντιδημοφιλής πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα δίνουν αυτοπεποίθηση σε πλατιά κοινωνικά στρώματα, στα πλήθη των εργαζομένων και της νεολαίας που αντιστέκονται, ωθώντας τα να βγουν ακόμη πιο δυναμικά στους δρόμους.
Μένει να δούμε να θα μπορέσει να γίνει το επόμενο βήμα κλιμάκωσης που έχει να κάνει με η ενεργή εμπλοκή της εργατικής τάξης στην πάλη ενάντια στον Τραμπ. Στα συνδικάτα, τα σωματεία και τους χώρους δουλειάς, συζητιέται το να κατέβουν οι εργαζόμενοι όχι απλά σε διαδηλώσεις, αλλά και σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Η μερική γενική απεργία στη Μιννεάπολη και η συγκέντρωση διαμαρτυρίας τον περασμένο Γενάρη, στην οποία συμμετείχαν τουλάχιστον 100.000 άτομα σαν απάντηση στην εν ψυχρώ δολοφονία της Ρενέ Γκουντ, έδειξαν τις δυνατότητες που υπάρχουν. Η συζήτηση που έχει ανοίξει από τότε για την ανάγκη γενικής απεργίας στις ΗΠΑ, ενάντια στον Τραμπ και τις πολιτικές του, δείχνει τα μεγάλα προχωρήματα που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στη συνείδηση των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων στις ΗΠΑ.
