Ο πλανήτης παρακολουθεί άφωνος τους καθημερινούς ακροβατισμούς του ρατσιστή, μισογύνη, τραμπούκου, επίδοξου παγκόσμιου αυτοκράτορα που κυβερνά τις ΗΠΑ, στον πόλεμο που ξεκίνησε ενάντια στο Ιράν. Η περίπτωση του Τραμπ ξεπερνά κάθε προηγούμενο στην ιστορία μετά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο στις ανεπτυγμένες βιομηχανικές χώρες.
Εξόντωσε την ηγεσία του Ιράν, την ίδια ώρα που εξελισσόταν διαδικασία διαπραγματεύσεων, και ενώ υπήρχαν όλα τα στοιχεία για συμφωνία, καθώς το Ιράν είχε προχωρήσει σε μεγάλες υποχωρήσεις με βάση τις απαιτήσεις των ΗΠΑ, όχι μόνο με βάση τις δηλώσεις του υπουργού εξωτερικών του Ομάν αλλά και με βάση βρετανικές διπλωματικές πηγές!
Αποκαλύφθηκε πως την απόφαση για τη δολοφονία της ιρανικής ηγεσίας την είχε πάρει μαζί με τον Νετανιάχου από τον περασμένο χρόνο – επομένως οι διαπραγματεύσεις ήταν προσχηματικές και τίποτε άλλο από προπέτασμα καπνού!
Οι στόχοι της επίθεσης στο Ιράν αλλάζουν κάθε δεύτερη μέρα. Αρχικά δήλωσε ότι στόχος είναι η αλλαγή καθεστώτος, αλλά το ξέχασε μετά από μερικές μέρες, αφού όπως παραδέχτηκε οι βόμβες των ΗΠΑ και του Ισραήλ εξόντωσαν και την 1η και τη 2η γραμμή στελεχών με αποτέλεσμα να μην ξέρουν σε ποιους να απευθυνθούν (σε αντίθεση μ’ αυτό που έγινε στη Βενεζουέλα). Ο στόχος στη συνέχεια μετακινήθηκε στο να καταστρέψουν το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ιράν. Αλλά αυτό, σύμφωνα με τον ίδιο τον Τραμπ είχε ήδη καταστραφεί στον πόλεμο των 12 ημερών τον περασμένο Ιούνη. Μετά ο στόχος έγινε να καταστρέψει τους βαλλιστικούς πυραύλους και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη του Ιράν. Όμως το Ιράν συνεχίζει να βάλλει κατά των αμερικανικών βάσεων και των συμμαχικών δυνάμεων των ΗΠΑ σε όλη την περιοχή. Αφού δε σε κάποια φάση δήλωσε περιχαρής ότι ο πόλεμος έχει κερδηθεί, αφήνοντας την εντύπωση πως μπορεί και να λήξει σύντομα, στη συνέχεια, μαζί με το Ισραήλ εντείνανε τους βομβαρδισμούς, μιλώντας μάλιστα για χιλιάδες στόχους που ακόμα πρέπει αν χτυπηθούν. Όταν ρωτήθηκε πότε βλέπει το τέλος του πολέμου απάντησε… «όταν το νοιώσει στα κόκαλά» του!!
Από τα πιο πρόσφατα ανήκουστα είναι όταν είπε πως αν δεν χτυπούσε το Ιράν θα είχαμε οδηγηθεί στον 3ο παγκόσμιο πόλεμο! Είναι ικανός να διεκδικήσει ξανά του χρόνου το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης!
Κι αφού πανηγύρισε κατ’ επανάληψη τις νίκες του επί του Ιράν, στις 15 Μάρτη (συνέντευξη στις Φαϊνάνσιαλ Τάιμς) στράφηκε στους «συμμάχους» του στο ΝΑΤΟ ζητώντας… να στείλουν ναυτικές δυνάμεις για να απελευθερώσουν τη ναυσιπλοΐα στα στενά του Ορμούζ, τα οποία έχει κλείσει το Ιράν χτυπώντας πάνω από 20 (πιθανά 23-24) πετρελαιοφόρα. Πράγμα που έκανε το CNN να τον κοροϊδεύει γράφοντας «αφού κέρδισε τον πόλεμο τι θέλει τα ξένα πλοία;». Ο αρχισυντάκτης των Financial Times που μίλησε με τον Τραμπ ήταν ξεκάθαρος: ο Τραμπ είναι σε αδιέξοδο, γι’ αυτό ζητά βοήθεια.
Ο ανεκδιήγητος, μάλιστα, δεν ζήτησε μόνο από το ΝΑΤΟ βοήθεια για τα στενά του Ορμούζ, αλλά… και από την Κίνα! Απείλησε μάλιστα ότι αν η Κίνα δεν στείλει δυνάμεις για να ανοίξουν τα στενά, τότε δεν θα πάει στην Κίνα για την επίσκεψη που έχει κανονιστεί για τα τέλη του Μάρτη! Γουάου! Με τέτοια απειλή, είναι σίγουρο πως η Κίνα θα πέσει στα πόδια του και θα τον παρακαλεί να την λυπηθεί!
Το πετρέλαιο
Από τα στενά του Ορμούζ περνά το 20-25% περίπου της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου, το 20% του LNG (υγροποιημένο φυσικό αέριο) το 30% του παγκόσμιου εμπορίου λιπασμάτων και το 13% των χημικών προϊόντων. Το Ιράν μπορεί να κόψει τη ναυσιπλοΐα χτυπώντας τα πετρελαιοφόρα με πυραύλους (από τη στεριά) ή τορπίλες (από τη θάλασσα) αλλά και με μικρά ταχύπλοα σκάφη, είτε επανδρωμένα είτε μη επανδρωμένα. Αυτά είναι και τα πιο δύσκολα να αναχαιτιστούν καθώς είναι πολύ γρήγορα και φυλαγμένα σε καλυμμένες παράκτιες βάσεις – όπως είναι και τα συστήματα εκτόξευσης πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones) στη στεριά.
Και το ερώτημα κάθε αναλυτή, όχι κατ’ ανάγκη αριστερού αλλά και του κατεστημένου, που απλά όμως διαθέτει στοιχειώδη λογική, είναι: καλά δεν ήξερε ο Τραμπ πως το Ιράν θα έκλεινε τα στενά; Δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι όταν το Ιράν έκλεινε τα στενά οι τιμές του πετρελαίου θα εκτοξευόντουσαν, απειλώντας όχι απλά με πληθωρισμό, που είναι το μόνο σίγουρο (αφού το πετρέλαιο βρίσκεται στη βάση όλης της παραγωγικής διαδικασίας) αλλά, ανάλογα με τη διάρκεια, ακόμα και με ύφεση της παγκόσμιας οικονομίας (όπως έγινε με την πετρελαϊκή κρίση της δεκαετίας του 1970);
Ήδη οι τιμές του πετρελαίου έχουν σχεδόν διπλασιαστεί σε σχέση με πριν τον πόλεμο. Καθώς γράφεται αυτό το άρθρο (19.3.2026) η τιμή του βρίσκεται στα 118 δολάρια το βαρέλι όταν τον Γενάρη ο μέσος όρος ήταν στα 63 δολάρια (οι τιμές αφορούν το Brent που θεωρείται σαν ο βασικός δείκτης). Και προκαλούν έντονες ανησυχίες στους εκπροσώπους του συστήματος σε όλο τον πλανήτη.
Όταν όμως οι δημοσιογράφοι ρώτησαν τον Τραμπ αν ανησυχεί με την άνοδο των τιμών του πετρελαίου η απάντησή του ήταν: όχι, γιατί η Αμερική κερδίζει από την άνοδο των τιμών της ενέργειας (είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός υδρογονανθράκων στην πλανήτη). Προφανώς πουλάει τρέλα ή δεν καταλαβαίνει τι γίνεται γύρω του – σίγουρα πάντως όταν έλεγε πως η Αμερική κερδίζει δεν αναφερόταν στους Αμερικανούς εργαζόμενους αλλά στους φίλους του τους δισεκατομμυριούχους.
Ποιους καλούν σε εξέγερση;
Ακριβείς προβλέψεις για το τι μπορεί να ακολουθήσει δεν μπορούν να γίνουν. Δύο πράγματα φαίνονται αδύνατα. Ένα, να έχουμε ανατροπή του καθεστώτος στο Ιράν, και δεύτερο, να έχουμε μια επιτυχημένη μεγάλη εισβολή με χερσαίες δυνάμεις όπως έγινε στις περιπτώσεις του Αφγανιστάν και του Ιράκ (2001 και 2003 αντίστοιχα).
Στη διάρκεια των βομβαρδισμών που ξεκίνησαν στις 28 Φλεβάρη, ΗΠΑ και Ισραήλ απευθύνθηκαν μαζικά (μέσα από τα σόσιαλ μίντια) στον λαό του Ιράν καλώντας τον να ανατρέψει το καθεστώς και μάλιστα να έρθει σε επαφή απευθείας με τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ, την CIA και την Mosad. Το ίδιο ακριβώς είχαν κάνει και κατά τη διάρκεια του 12ήμερου βομβαρδισμού του Ιράν τον Ιούνη του 2025.
Είναι να διερωτάται κανείς: που στηρίζουν αυτή τη βλακώδη αισιοδοξία, ότι την ώρα που βομβαρδίζουν μια χώρα ο λαός της μπορεί να ξεσηκωθεί υπέρ τους; Έχουν κάποιο ιστορικό παράδειγμα να μας παρουσιάσουν; Οι πόλεμοι, ναι, μπορούν να οδηγήσουν σε εξεγέρσεις, αλλά αφού πλησιάσουν προς το τέλος τους ή έχουν τελειώσει, και ο κόσμος συνειδητοποιεί τη δυστυχία και την καταστροφή που έχει προκληθεί με ευθύνη της κυβέρνησής τους. Όμως, την ώρα που οι εισβολείς ρίχνουν βόμβες, να επαναστατήσει ο λαός υπέρ των εισβολέων δεν έχει λογική.
Η πεποίθηση του Τραμπ ήταν ότι μετά τη δολοφονία της ιρανικής ηγεσίας το καθεστώς θα κατέρρεε. Όταν δεν έγινε αυτό εκμυστηρεύτηκε στον κύκλο του, σύμφωνα με αμερικανικές εφημερίδες, ότι δεν μπορούσε να το εξηγήσει. Αυτό έκανε το Bloomberg να γράψει ότι το πρόβλημα του Τραμπ είναι ότι «δεν καταλαβαίνει τον αντίπαλο που αντιμετωπίζει».
Πρακτικά, επομένως, το μόνο «νόημα» που έχει το κάλεσμα σε εξέγερση, είναι να απευθύνεται στις εθνικές μειονότητες: Κούρδους, Βαλούχους, Αζέρους κλπ, οι οποίες όμως, όλες μαζί αθροιστικά, αποτελούν μειοψηφία στο Ιράν σε σχέση με τον περσικό πληθυσμό που είναι η πλειοψηφία. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν αυτός είναι ο στόχος των καλεσμάτων της CIA και της Mosad, αλλά αν όντως είναι, οι επιπτώσεις θα ήταν σαφείς: μιλάμε ότι επιδιώκουν να προκαλέσουν εμφύλιο στη βάση εθνικών διαφορών, πράγμα το οποίο είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα προκαλέσει ανατροπή του καθεστώτος, αφού η αντιπαράθεση θα έχει εθνικιστικά και όχι ταξικά χαρακτηριστικά. Και βέβαια αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα μιλάμε για πραγματικό λουτρό αίματος με αποτέλεσμα είτε τη γενοκτονία των μειονοτήτων είτε τη διάλυση της χώρας. Στη θέση του σημερινού καθεστώτος, το πιο πιθανό μάλιστα θα ήταν να προκύψει ένα ακόμα πιο σκληρό, πιο θεοκρατικό και βάρβαρο δικτατορικό καθεστώς.
Η βασική εθνότητα που θα μπορούσε θεωρητικά να εξεγερθεί είναι οι Κούρδοι (όχι οι Αζέροι που είναι ενσωματωμένοι στο καθεστώς, ούτε οι Βαλούχοι που έχουν πολύ μικρότερες δυνατότητες από τους Κούρδους). Όμως οι Κούρδοι του Ιράν που αριθμούν γύρω στα 10 εκατομμύρια εμφανίζονται πάρα πολύ διστακτικοί να αναλάβουν έναν τέτοιο ρόλο, ανάμεσα στ’ άλλα γιατί η εμπειρία στο γειτονικό Ιράκ και τη Συρία είναι πως οι Δυτικοί, αφού τους χρησιμοποιήσαν για τους δικούς τους πολεμικούς σκοπούς, στη συνέχεια αρνήθηκαν να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους για ικανοποίηση των εθνικών διεκδικήσεων τους.
Μέχρι στιγμής οι Κούρδοι κρατούν επιφυλακτική στάση. Αυτό είναι δυνατό να αλλάξει, ειδικά αν οι ΗΠΑ στείλουν επικουρικά στρατεύματα για να τους στηρίξουν. Αλλά τότε, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, θα μιλάμε για αιματοχυσία που θα ξεπερνά οτιδήποτε έχουμε δει στην περιοχή τις τελευταίες δεκαετίες – χωρίς να λύνεται ούτε το πρόβλημα του καθεστώτος, ούτε το πρόβλημα των ροών του πετρελαίου.
Χερσαία στρατεύματα;
Σε ότι αφορά την αποστολή χερσαίων στρατευμάτων, δεν υπάρχει τρόπος να ξέρουμε αν ο Τραμπ και η κλίκα γύρω απ’ αυτόν έχουν βγάλει κάποιο συμπέρασμα από τα ακόλουθα:
- Την αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν –μετά από ένα νικηφόρο πόλεμο, ανατροπή της εξουσίας των Ταλιμπάν και παρουσία στη χώρα για πάνω από 20 χρόνια– με τη δυναμική επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία το 2023.
- Το τι ακολούθησε τη νίκη τους στον πόλεμο του Ιράκ ενάντια στον Σαντάμ Χουσεΐν (2003) όπου και πάλι «θριάμβευσαν» για να δουν όμως στη συνέχεια το Ιράκ να περνά κάτω από τον έλεγχο του Ιράν και σαν κράτος να είναι κατακερματισμένο ανάμεσα στις περιοχές των Κούρδων (βόρειο Ιράκ) των Σιιτών (Νότος και Κέντρο) και των Σουνιτών (δυτικό Ιράκ).
- Τις παρεμβάσεις τους στην Λιβύη και στην Συρία, μετά την «Αραβική Άνοιξη» του 2011, που οδήγησε στο χάος και τον κατακερματισμό των χωρών αυτών σε φατρίες και πολέμαρχους μέσα από λουτρά αίματος, με τους Δυτικούς να τα μαζεύουν τελικά και να φεύγουν αφήνοντας μόνο συμβολικούς αριθμούς στρατευμάτων.
- Και τέλος την εμφάνιση του Ισλαμικού Κράτους (ISIS).
Το Ισλαμικό Κράτος, που ιδρύθηκε επίσημα το 2014, ήταν ακραίοι, «μανιακοί» θα λέγαμε Ισλαμιστές, που σφαγιάζανε δημοσίως, μπροστά στις κάμερες, «αλλόθρησκους» και αντιπάλους τους, φτάνοντας στο σημείο να καταστρέφουν κάθε ίχνος πολιτισμού και μνημεία αιώνων, επειδή δεν είχαν σχέση με το Ισλάμ. Είχαν μια ταχύτατη προέλαση μετά τους εμφύλιους στο Ιράκ τη Συρία και τη Λιβύη, καταλαμβάνοντας μεγάλο μέρος των εδαφών του Ιράκ και της Συρίας για να χτίσουν το Χαλιφάτο τους. Ηττήθηκαν τελικά, με την πρώτη ήττα τους να σημειώνεται στη μάχη του Κομπάνε, στις κουρδικές περιοχές της βορειοδυτικής Συρίας (Ροτζάβα). Ο ISIS εξακολουθεί να υπάρχει αλλά είναι περιορισμένος σε πολύ μικρότερες εκτάσεις. Η τελευταία επίθεση του συριακού καθεστώτος (με τη στήριξη των ΗΠΑ) ενάντια στους Κούρδους της Ροτζάβα, με στόχο να τους περιορίσει την αυτονομία που απολάμβαναν, είχε σαν αποτέλεσμα την απελευθέρωση 25.000 περίπου μελών του ISIS που κρατούνταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Ροτζάβα.
Τυχόν στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν, με μαζικές χερσαίες δυνάμεις, του είδους που έγινε στις παραπάνω χώρες, πρέπει λογικά να αποκλείεται, εκτός αν οι Τραμπ και Νετανιάχου έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και την κοινή λογική. Θα είναι μια παγίδα από την οποία δεν θα ξέρουν πως να ξεφύγουν, σε μια χώρα με τεράστια έκταση και με πολλά ψηλά και απόκρημνα βουνά. Δεν έχουν τρόπο να επιβάλουν ένα καθεστώς που να τους υπηρετεί και δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπίσουν τις αντάρτικες επιθέσεις των «φρουρών της επανάστασης» (κι όχι μόνο) σε περίπτωση κατάληψης της χώρας (ολόκληρη αποκλείεται βέβαια). Οι «φρουροί της επανάστασης», όπως ονομάζονται, αριθμούν γύρω στις 200.000 κι από ότι φαίνεται από τις ανακοινώσεις των ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν καταφέρει να σκοτώσουν μετά από δύο βδομάδες βομβαρδισμών περίπου 1.200 απ’ αυτούς.
Η εκτίμηση για μη αποστολή μεγάλων αριθμών χερσαίων δυνάμεων όμως δεν αποκλείει αποστολή μικρών δυνάμεων, είτε για την κατάληψη συγκεκριμένων σημείων (συζητιέται πχ η κατάληψη των στενών του Ορμούζ ή του νησιού Χαργκ) είτε επικουρικά στην περίπτωση, για παράδειγμα, εξέγερσης των Κούρδων.
Είναι πολύ πιθανό οι ΗΠΑ να έχουν παγιδευτεί σε έναν πόλεμο στον οποίο δεν είχαν σχέδιο ούτε πως να μπουν, ούτε πώς να βγουν. Αυτό είναι κάτι που θα φανεί τις επόμενες εβδομάδες.
Το Ισραήλ έχει σχέδιο – σ’ αντίθεση με τις ΗΠΑ
Δεν ισχύει όμως το ίδιο για το Ισραήλ. Η κυβέρνηση Νετανιάχου επεκτείνει τα εδάφη της, με βάση αυτό τον πόλεμο, που ξεκίνησε τον Οκτώβρη του 2023: στη Γάζα, έχοντας καταλάβει το 53%· στη Δυτική Όχθη, επεκτείνοντας τους εποικισμούς· στον Λίβανο με τη νέα επίθεση ενάντια στην Χεζμπολάχ· στη Συρία εδραιώνοντας την κατάκτηση των υψωμάτων Γκολάν και επεκτείνοντας τα εδάφη που έχει στην κατοχή του πλησιάζοντας τα προάστια της πρωτεύσας Δαμασκού, την ίδια στιγμή που χτίζει γερές συμμαχίες με τους Δρούζους στη νοτιοδυτική Συρία και με τους Κούρδους στην ανατολική Συρία. Εν τω μεταξύ, το καθεστώς του Άσαντ στη Συρία έχει καταρρεύσει, επιφέροντας ένα τεράστιο πλήγμα στον λεγόμενο «άξονα της αντίστασης» ανάμεσα στο Ιράν, τη Συρία, την Χαμάς και την Χεζμπολάχ. Και τέλος με τις επιθέσεις ενάντια στο Ιράν, που ξεκίνησαν στις 28 Φλεβάρη, επιχειρεί να αποδυναμώσει –αφού δεν έχει καταφέρει να προκαλέσει ανατροπή του καθεστώτος– στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό τον βασικό της αντίπαλο στην περιοχή, δηλαδή το Ιράν.
Όποια κι αν είναι η κατάληξη, όλα δείχνουν πως το Ισραήλ θα βγει κερδισμένο, σε επίπεδο στρατιωτικό και γεωγραφικής επέκτασης, από αυτή την περιπέτεια στην οποία οδηγείται ο πλανήτης.
Η Αριστερά
Ο Τραμπ, από την άλλη, μπορεί να βγει ηττημένος ή αποδυναμωμένος. Αν αναγκαστεί να εγκαταλείψει τον πόλεμο χωρίς καθαρά κέρδη, αυτό θα αποτελεί ήττα – ό,τι κι αν λέει ο ίδιος. Η πλειοψηφία των Αμερικανών (μέχρι και 56%) είναι ενάντια στην επίθεση στο Ιράν. Τρεις στους 4 είναι ενάντια στην κλιμάκωση με αποστολή χερσαίων δυνάμεων. Όσο περνά ο χρόνος, χωρίς ορατό τέλος και με τον πληθωρισμό να ανεβαίνει, η δημοτικότητά του στο εσωτερικό των ΗΠΑ θα μειώνεται περισσότερο.
Ένα από τα πιθανά σενάρια, μέσα στα επόμενα 1 με 2 χρόνια είναι ο Τραμπ να βρεθεί αντιμέτωπος με μια ύφεση στην αμερικανική οικονομία, αποτέλεσμα και των αντιφάσεων του αμερικανικού καπιταλισμού (ψηλά ελλείμματα και χρέος, αδυναμία να περιορίσει την άνοδο της Κίνας, κλπ) αλλά και των συνεπειών του πολέμου. Αυτό θα είναι η καλύτερη δυνατή εξέλιξη για να περιορίσει το θράσος του τραμπούκου και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την πτώση του.
Η Αριστερά σε όλο τον πλανήτη έχει χρέος να κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να ενισχυθούν οι πιο πάνω προοπτικές. Να αναπτύξει μαζική προπαγάνδα ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και την επίθεση στο Ιράν και να συμβάλει στην ανάπτυξη μαζικών αντιπολεμικών κινητοποιήσεων. Στις χώρες του ΝΑΤΟ, όπως είναι η Ελλάδα, πρέπει να ξεκινάμε με αφετηρία ότι «ο κύριος εχθρός είναι μέσα στη χώρα» – ιδιαίτερα λόγω της αγαστής σχέσης των ελληνικών κυβερνήσεων με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Στο εσωτερικό της Αμερικής, η Αριστερά μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά για την ανάπτυξη του αντιπολεμικού κινήματος και για τη σύνδεση του με το κίνημα ενάντια στις απελάσεις μεταναστών από την ICE.
Όμως η Αριστερά έχει κι ένα άλλο καθήκον: να ασκεί κριτική στο θεοκρατικό-δικτατορικό καθεστώς του Ιράν.
Η εναντίωση, πρώτα και κύρια, στην επιθετικότητα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, δεν πρέπει να μεταφράζεται σε υποστήριξη του θεοκρατικού καθεστώτος, με κανέναν τρόπο. Ούτε και πρέπει να τηρείται σιγή για τον χαρακτήρα του. Δεν ενισχύει την αντιιμπεριαλιστική πάλη αποκρύπτοντας τον αντιδραστικό χαρακτήρα του καθεστώτος, δεν ενισχύει την προσπάθεια να χτιστούν μαζικά αντιπολεμικά κινήματα, το ακριβώς αντίθετο, τα υποσκάπτει.
Γιατί, για να χτίσεις μαζικά κινήματα πρέπει να μπορείς να πλησιάσεις τα μαζικά λαϊκά στρώματα που προσεγγίζουν τα πράγματα μέσα από τις εμπειρίες τους κι όχι μέσα από φιλοσοφικές αναζητήσεις. Για εκατομμύρια ανθρώπους, ναι, οι Αμερικανοί βομβαρδίζουν και σκοτώνουν, αλλά και οι μουλάδες δολοφονούν όποιον διαφωνεί μαζί τους, σκοτώνουν γυναίκες γιατί δεν φορούν σωστά την μαντίλα τους, αντιμετωπίζουν τις διαδηλώσεις με πολυβόλα. Αυτή είναι μια φυσιολογική αντίδραση των λαϊκών στρωμάτων.
Με το να μην παίρνει θέση κριτικής προς το καθεστώς (άθελά της) η Αριστερά εμφανίζεται να συγκαλύπτει αυτά τα εγκλήματα. Κι αυτό μειώνει την εμβέλεια και τη δυνατότητά της να απευθυνθεί σε πιο πλατιά ακροατήρια, πέρα δηλαδή από τις δικές της δυνάμεις.
Αυτό που όλος ο κόσμος ξέρει και συζητά, η Αριστερά έχει ευθύνη να μην το αποκρύπτει αλλά τολμηρά να εξηγεί και να κάνει τη δική της πρόταση. Η δική της πρόταση είναι, ασφαλώς, να φύγουν οι ιμπεριαλιστές από την περιοχή, αλλά ταυτόχρονα να πέσει το θεοκρατικό καθεστώς μέσα από τον αγώνα του ιρανικού λαού.
Το θέμα αποκτά μάλιστα κρίσιμη σημασία όταν τα λαϊκά στρώματα για τα οποία μιλάμε είναι ο ίδιος ο ιρανικός λαός.
Η αυτοθυσία και ο ηρωισμός αυτού του λαού είναι μοναδικά. Κάθε μερικά χρόνια έχουμε εξεγέρσεις τεραστίων διαστάσεων. Τον περασμένο Δεκέμβρη (2025) και Γενάρη (2026) είχαμε την τελευταία εξέγερση, με νεκρούς που μπορεί να αριθμούν, απ’ ότι φαίνεται, δεκάδες χιλιάδες – τον πραγματικό αριθμό βέβαια δεν θα τον μάθουμε ποτέ. Πιο πριν, το φθινόπωρο του 2022, είχαμε το εκπληκτικό κίνημα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» με αφορμή τη δολοφονία της Μάσα Αμινί, που κράτησε μήνες, με εκατοντάδες νεκρούς από τις σφαίρες των δυνάμεων «ασφαλείας». Το 2021 είχαμε την «εξέγερση της δίψας», το 2019 είχαμε τον «Ματωμένο Νοέμβη», τον Δεκέμβρη του 2017 και τον Γενάρη του 2018 είχαμε εξεγέρσεις στην ιρανική επαρχία, και πάει λέγοντας…
Απέναντι σ’ αυτό τον κόσμο, αυτό τον ηρωικό λαό, η Αριστερά διεθνώς έχει ευθύνη να μην κάνει καμία παραχώρηση και να μην προσφέρει καμία συγκάλυψη στο καθεστώς. Γιατί, τότε, η Αριστερά όχι μόνο θα τους έχει χάσει, αλλά και δεν τους αφήνει καμία άλλη επιλογή από το να στραφούν στους Δυτικούς μακελάρηδες.
