Τάκης Γιαννόπουλος – γονιός από το 3ο δημοτικό σχολείο Αγίας Παρασκευής
Από τον περασμένο Απρίλη μέχρι σήμερα είχαμε πάνω από 20 καταγεγραμμένες δράσεις φασιστών σε σχολεία 13 περιοχών της Αθήνας. Οι περιοχές αυτές είναι: Πετρούπολη, Ίλιον, Αχαρνές, Νέα Φιλαδέλφεια, Περιστέρι, Χαιδάρι, Καρέας, Ηλιούπολη, Ταύρος, Μεταμόρφωση, Νέα Ιωνία, Καλλιθέα, Αγία Παρασκευή.
Περιλαμβάνουν δημόσιες στοχοποιήσεις προοδευτικών εκπαιδευτικών, αναγραφή συνθημάτων, τοποθέτηση πανό, προπηλακισμούς και απειλές σε βάρος αντιφασιστών μαθητών, κα. Ανάλογες φασιστικές δράσεις είχαμε και σε πόλεις εκτός Αθήνας (πχ. Θεσσαλονίκη, Χανιά κα).
Τον φετινό Νοέμβρη έγιναν για πρώτη φορά στα χρονικά οργανωμένες και δημόσιες προσπάθειες φασιστών με στόχο τη ματαίωση της γιορτής του Πολυτεχνείου, με πιο γνωστή την 3ήμερη κατάληψη του 1ου ΕΠΑΛ Πετρούπολης. Στο 1ο ΓΕΛ Ιλίου έστησαν καρτέρι και επιτέθηκαν σε δύο μέλη του Antinazi zone επειδή μοίραζαν αντιφασιστικά φυλλάδια.
Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των δράσεων είχε υπογραφή και όνομα: «Μέτωπο Νεολαίας Χρυσή Αυγή». Η Χρυσή Αυγή στην ιστοσελίδα της διαφήμισε τις περισσότερες από αυτές τις δράσεις, ενώ έχει σε ξεχωριστό πλαίσιο «οδηγό δράσης» για μαθητές μέλη της στα σχολεία.
Αυτά τα γεγονότα ήταν η αφορμή για την ανάληψη πρωτοβουλίας από εκπαιδευτικούς και γονείς για τη δημιουργία ενός μετώπου που θα παρεμβαίνει συγκροτημένα σε όσο το δυνατό περισσότερα σχολεία φτάνει η φωνή του.
Ο πρώτος στόχος είναι η ματαίωση κάθε απόπειρας δημιουργίας πυρήνα νεοφασιστών μαθητών στη σχολική κοινότητα. Παράλληλα, η απάντηση σε κάθε ανιστόρητο μύθο που διακινείται μέσα από τα επίσημα σχολικά βιβλία σε μια σειρά μαθήματα, με πρώτο αυτό της Ιστορίας. Κρίνουμε ότι χρειάζονται απλές, κατανοητές και τεκμηριωμένες τοποθετήσεις απέναντι σε κάθε πτυχή της ιστορίας όπου γίνεται συνειδητή παραποίηση και προσπάθειας συγκεκαλυμένης εθνικιστικής και ξενοφοβικής προπαγάνδας.
Υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο; Είπε ο Μεταξάς το ΌΧΙ; Γιατί γιορτάζουμε στις 28 Οκτωβρίου την έναρξη του πολέμου και όχι τη λήξη του και την απελευθέρωση; Πως ακριβώς εξελίχθηκε η επανάσταση του 1821;
Ξεκινήσαμε από την Αθήνα με εκπαιδευτικούς και γονείς. Θέλουμε να επεκταθούμε και σε άλλες πόλεις και να συμβάλλουμε στη δημιουργία ανάλογων αντιφασιστικών δικτύων από μαθητές.
Το όνομα αυτής της πρωτοβουλίας αποφασίστηκε να είναι «Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας».
Προφανώς είμαστε ανοιχτοί/ες σε νέες συμμετοχές, προτάσεις και ιδέες που μπορείτε να στέλνετε στη σελίδα μας στο fb και στο instagram.
Ακολουθεί το πρώτο ιδρυτικό μας κείμενο:
Ξανά, λοιπόν, αυτός ο επίμονος ήχος.
Στην αρχή ψίθυρος· ύστερα δυναμώνει. Σέρνεται μέσα στις σχολικές αίθουσες, στους διαδρόμους, στις αυλές. Είναι ο ίδιος παλιός ήχος. Ο σκοτεινός ήχος του τρόμου. Εκείνος που δεν ζητά να πείσει, αλλά να επιβληθεί. Να καθίσει μέσα στα παιδιά σαν δεύτερη αναπνοή — ή σαν φόβος.
Τον ξέρουμε αυτόν τον ήχο.
Τον έχει ξανακούσει η Ιστορία και πλήρωσε ακριβά την καθυστερημένη ακοή της.
Πρώτα εμφανίστηκε σαν σύμβολο, σαν χειρονομία, σαν παιχνίδι δύναμης. Ύστερα φόρεσε στολή. Και τέλος γέμισε την Ευρώπη με εκατομμύρια πτώματα. Είναι το επίμονο τραγούδι του φασισμού.
Σήμερα τον ακούμε πάλι να δοκιμάζει τη φωνή του: γραμμένος στους τοίχους, ψιθυρισμένος στις παρέες, οργανωμένος πίσω από «αθώες» λέξεις — πατρίδα, τιμή. Λέξεις πλυμένες πρόχειρα, για να μη φαίνονται οι σβάστικες που τις χάραξαν.
Είναι ο τρόπος της Χρυσής Αυγής -αυτής της, και με τη βούλα του νόμου πια, εγκληματικής συμμορίας- και άλλων φασιστικών ομάδων να διεισδύσουν στα σχολεία: με σύμβολα, συνθήματα, εκφοβισμούς, οργανωμένη παρουσία. Να επιβάλουν το δικό τους αφήγημα για την Ιστορία, το Ολοκαύτωμα, την Κατοχή. Να αμφισβητήσουν συντονισμένα την εξέγερση της 17ης Νοέμβρη και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να αποπειραθούν τη ματαίωση της σχολικής γιορτής του Πολυτεχνείου (το Αντιφασιστικό Δίκτυο έχει καταγεγραμμένα συγκεκριμένα περιστατικά και τα σχολεία όπου αυτά συνέβησαν).
Οργανωμένες συμμορίες φασιστοειδών — ιδεολογικοί και, ενίοτε, βιολογικοί απόγονοι των ταγματασφαλιτών που όμνυαν υποταγή «απολύτως εις τας διαταγάς του ανωτάτου αρχηγού του Γερμανικού Στρατού Αδόλφου Χίτλερ» — πλησιάζουν τους μαθητές και τα παιδιά μας και τους μιλούν για πατρίδα.
Φορούν τον μανδύα του «αντισυστημικού» εκείνοι που, πλάι στη Νέα Δημοκρατία, ψήφιζαν ενάντια στους νόμους για τις συλλογικές συμβάσεις και την προστασία των εργαζομένων. Οι ίδιοι που λειτούργησαν ως τάγματα εφόδου των εφοπλιστών, επιτιθέμενοι σε συνδικαλιστές στο Πέραμα.
Μιλούν για δύναμη εκείνοι που δολοφόνησαν έναν μεροκαματιάρη μετανάστη και έναν νέο εργάτη, αντιφασίστα μουσικό. Μιλούν για ανδρεία, αλλά όταν ο αρχηγός τους οδηγήθηκε δεμένος στα δικαστήρια, το τραγούδι κόπηκε απότομα. Δεν βρέθηκαν ούτε είκοσι άτομα να του συμπαρασταθούν. Έμεινε μόνο η σιωπή. Η σιωπή του «δεν ήμουν εκεί». Η σιωπή που πάντα ακολουθεί τον φασισμό, όταν απογυμνώνεται στο φως της μέρας.
Τον ξέρουμε αυτόν τον ήχο. Αυτόν τον χθόνιο ρυθμό. Ξέρουμε πού οδηγεί. Τα παιδιά είναι πάντα ο πρώτος στόχος. Η Χιτλερική Νεολαία μεγάλωσε με αυτόν τον ήχο και τελείωσε στα χαρακώματα. Και σήμερα, που η πόρτα του πολεμικού φρενοκομείου είναι διεθνώς ορθάνοιχτη, ξέρουμε πού θέλει ξανά να οδηγήσει.
Κάποιοι, όπως και άλλοτε, θα πουν: «μην δίνετε σημασία, μην τους κάνετε διαφήμιση, θα περάσει».
Όμως ο φασισμός δεν είναι εποχικό κρυολόγημα ούτε ακίνδυνη γραφικότητα για να περάσει μόνος του. Ό,τι δεν αντιμετωπίστηκε, θέριεψε. Και το τίμημα πληρώθηκε -και στο πολύ πρόσφατο παρελθόν- με αίμα. Γι’ αυτό πρέπει εδώ και τώρα να ανακοπεί η φασιστική διείσδυση στα σχολεία — και έχουμε ήδη αργήσει.
Γι’ αυτό μιλάμε. Γι’ αυτό στεκόμαστε μαζί.
Εκπαιδευτικοί και γονείς, από διαφορετικά σχολεία και τόπους, ενώνουμε τις φωνές μας όχι για να φωνάξουμε δυνατότερα, αλλά για να ακούσουμε καθαρότερα. Και να μιλήσουμε καθαρά.
Να οργανώσουμε το δικό μας τραγούδι «με ρυθμούς κιρκαδιανούς».
Ένα τραγούδι που δεν επιβάλλεται, αλλά ενώνει. Που δεν αποκλείει, αλλά συμπεριλαμβάνει. Που διδάσκει χωρίς να τρομοκρατεί. Που μιλά για τη χαρά της ζωής και όχι για το έρεβος του τρόμου.
Έχουμε χρέος να αξιοποιήσουμε κάθε ευκαιρία: να σχεδιάσουμε εκδηλώσεις, να δουλέψουμε πάνω σε υπάρχον υλικό και ιδέες, να παράξουμε νέο. Να υπερασπιστούμε τα σχολεία ως χώρους δημιουργίας, χαράς, δημοκρατίας, ισότητας και ανεκτικότητας — χώρους όπου η διαφορά δεν τιμωρείται και η σιωπή δεν είναι χρυσός.
Η σιωπή μας δεν προστατεύει ούτε εμάς ούτε τα παιδιά μας.
Η συλλογικότητα μπορεί. Γιατί αυτή έχει πάντα τον πιο ανθρώπινο ρυθμό.
Σ΄αυτήν την προσπάθεια σάς καλούμε να σταθούμε μαζί!
