Array

Sex Form: κατάληψη η μόνη απάντηση

Στην περίπτωση των 500 εργαζομένων στο εργοστάσιο της SEX FORM στα Νέα Λιόσια πράγματι ο μόνος εφικτός δρόμος για διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων τους είναι η κατάληψη. Επισκεφτήκαμε τους εργαζόμενους του εργοστασίου στις 24/1 ως εκπρόσωποι του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου και Χάρτου Αττικής και συζητήσαμε μαζί τους τα όσα οδήγησαν τα πράγματα στην κατάληψη.

Απλήρωτοι για πέντε και πλέον μήνες οι εργάτες (εργάτριες στην πλειοψηφία τους) μετά από σειρά αγώνων και διαμαρτυριών προχώρησαν σε κατάληψη του χώρου καθώς όπως δηλώνουν “Αν μας πάρουν και αυτό χαθήκαμε”.

Συνεχίζουν λέγοντας “Μας υποσχέθηκαν ότι στις 7 Γενάρη θα πληρωθούμε όμως όταν επιστρέψαμε στις 2 του μήνα όλα ήταν κλειστά και οι ιδιοκτήτες άφαντοι. Το εργοστάσιο έμεινε στα χέρια μας”.

Εκείνο που συνοψίζει την εικόνα των εργατών για το μέλλον τους είναι τα παρακάτω “Υπάρχουν εδώ άνθρωποι με 15, 20 ακόμα και 32 χρόνια δουλειάς. Κανένας μας δε θα ορθοποδήσει ξανά. Το αφεντικό τη δουλειά του κάνει, τα κέρδη έχουν σημασία. Ένοχη είναι η κυβέρνηση που τον προστατεύει”.

H ανάγκη συντονισμού με εργαζόμενους σε άλλα εργοστάσια της Αττικής με ταυτόσημα προβλήματα είναι επιτακτική ενώ προς το παρόν δεν εξετάζεται το ενδεχόμενο μια πανελλαδικής συγκέντρωσης στο κέντρο της Αθήνας (με ευθύνη του ΠΑ.Μ.Ε. που ελέγχει και καθοδηγεί την κατάληψη).

Βασικότερο αίτημα των εργαζομένων είναι να μη χάσουν τη δουλειά τους. Όμως κι εδώ μπαίνουν μια σειρά ζητήματα που αφορούν το πώς θα διασωθούν οι δουλειές των εργαζομένων.

Το ΠΑΜΕ, καθοδηγώντας την κατάληψη δε θέτει ζήτημα ανοίγματος των βιβλίων της επιχείρησης και των λογαριασμών των ιδιοκτητών, ούτε θέτει ζήτημα ποινικών ευθυνών. Οι εργοδότες απλά δηλώνουν ανίκανοι να εκπληρώσουν τις μισθολογικές τους υποχρεώσεις – γιατί να τους πιστέψει κανείς; Που πήγαν τα κέρδη τόσων χρόνων;

Κι ακόμα κι αν υποθέσουμε πως με δάνεια ή κάποια κρατική επιχορήγηση, το εργοστάσιο πάρει μια ανάσα ζωής, πιστεύει κανείς πως θα αντέξει για πολύ, αν μείνει στα χέρια των ίδιων αφεντικών;

Ο μόνος τρόπος να επιβιώσει το εργοστάσιο και να διασωθούν οι θέσεις εργασίας, είναι η επιχείρηση να φύγει από τα χέρια των σημερινών ιδιοκτητών και να περάσει στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων και της κοινωνίας η δε παραγωγή του να σχεδιαστεί και συντονιστεί μαζί με αυτή των άλλων επιχειρήσεων του ίδιου κλάδου, σε πανελλαδικό επίπεδο, για να αντιμετωπιστεί η κρίση στην κλωστοϋφαντουργία και τον υματισμό.

Αυτό σημαίνει την κοινωνικοποίηση του συνόλου της βιομηχανίας, κάτω από εργατικό έλεγχο και εργατική διαχείριση.

Το ΠΑ.Μ.Ε. αν και φαινομενικά δίνει μια μεγάλη δυναμική στον αγώνα αυτό αρνείται να θέσει αιτήματα όπως τα πιο πάνω. Έτσι όμως ουσιαστικά καταδικάζει και τον αγώνα. Το ΠΑΜΕ, μπορεί με εύκολο τρόπο να κατακεραυνώνει την ηγεσία της ΓΣΕΕ των άλλων ομοσπονδιών κλπ, αλλά μέσα από τέτοιους αγώνες κρίνεται και το ίδιο.

Αντώνης Δημάκης

7,137ΥποστηρικτέςΚάντε Like
593ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
1,105ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
407ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής