Σχόλιο του «Ξ»
Η τοποθέτηση του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη στη 2η Σύνοδο για την Πυρηνική Ενέργεια στο Παρίσι στις 10/3, έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και ανησυχία.
«Ήρθα σήμερα στο Παρίσι για να ανακοινώσω ότι η Ελλάδα, γυρίζει σελίδα. Ήρθε η ώρα η χώρα μου να εξερευνήσει αν η πυρηνική ενέργεια και ιδιαίτερα οι μικροί πυρηνικοί αντιδραστήρες μπορεί να παίξει ρόλο στο ελληνικό σύστημα ενέργειας».
Οι κίνδυνοι από την πυρηνική ενέργεια είναι γνωστοί. Σε όλα τα πυρηνικά δυστυχήματα που έχουν συμβεί μέχρι σήμερα, το αποτέλεσμα ήταν νεκροί εργαζόμενοι στις πυρηνικές μονάδες, καταστροφή ολόκληρων περιοχών, ερήμωση πόλεων, χωριών, καλλιεργειών, κάθε παραγωγικής και οικονομικής δραστηριότητας, αλλά και μαζική διαρροή ραδιενέργειας στον αέρα, το έδαφος και το νερό, ανυπολόγιστες συνέπειες για την υγεία όχι μόνο των κατοίκων των περιοχών που επηρεάστηκαν, αλλά ακόμη και των απογόνων τους.
Το ενδεχόμενο τέτοιων δυστυχημάτων δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να αποκλειστεί. Αντίθετα, αυτά είναι πολύ πιθανό να συμβούν και οι επιπτώσεις τους είναι τόσο σοβαρές που θα έπρεπε από μόνες τους να αρκούν για να λήξει κάθε συζήτηση για νέες πυρηνικές μονάδες πριν καν αρχίσει.
Η περίπτωση του δυστυχήματος στη Φουκουσίμα το 2011 είναι χαρακτηριστική. Σε μια από τις πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου, με τεράστια εμπειρία και τεχνογνωσία στην πυρηνική ενέργεια, ένας ισχυρός σεισμός και το τσουνάμι που ακολούθησε ήταν αρκετά για να αναγκαστούν πάνω από 100.000 άνθρωποι να εγκαταλείψουν τις περιοχές τους, ενώ οι επιπτώσεις στο περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων της περιοχής είναι αδύνατο να υπολογιστούν.
Με βάση το παραπάνω παράδειγμα και μόνο, το να συζητάμε το ενδεχόμενο κατασκευής μονάδων πυρηνικής ενέργειας στην Ελλάδα είναι εξωφρενικό. Η Ελλάδα είναι μια χώρα με έντονη σεισμική δραστηριότητα πάνω στην τεκτονική πλάκα του Αιγαίου. Είναι επίσης μια χώρα όπου τόσο το κράτος, όσο και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που εμπλέκονται σε κάθε είδους μεγάλα έργα, αποτελούν τον ορισμό της προχειρότητας, της αναξιοπιστίας και του κουκουλώματος σε ό,τι έχει να κάνει με μέτρα ασφάλειας και περιβαλλοντικής προστασίας.
Στα χέρια τους ακόμη και η ασφαλής λειτουργία των σιδηροδρόμων, κάτι θεωρητικά πολύ απλό, οδήγησε στο έγκλημα των Τεμπών με την κυβέρνηση, τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης και τη δικαιοσύνη να ενορχηστρώνουν τη συγκάλυψη αντί για τη διαλεύκανσή του. Το παράδειγμα του εργοστασίου Βιολάντα (που παρήγαγε απλά μπισκότα και όχι ενέργεια από πυρηνικά) όπου πέντε εργαζόμενες σκοτώθηκαν από έκρηξη λόγω διαρροής προπανίου είναι ενδεικτικό του πόσο σοβαρά παίρνει ο ιδιωτικός τομέας και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους τα θέματα ασφάλειας. Μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα συμβεί αν σε αυτό το περιβάλλον αφεθεί το μεγάλο ενεργειακό κεφάλαιο να «παίζει» ανενόχλητο με πυρηνικά.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ένας πιο «σοβαρός», ή πιο «ανεπτυγμένος» καπιταλισμός μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλειας μιας μονάδας πυρηνικής ενέργειας. Ακόμη κι αν δεν υπήρχαν μεγάλοι κίνδυνοι ατυχημάτων, το θέμα των πυρηνικών αποβλήτων θα έπρεπε από μόνο του να αποτελεί λόγο πλήρους απαγόρευσης της λειτουργίας τέτοιων μονάδων. Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει ασφαλής τρόπος διαχείρισης αυτών των αποβλήτων. Αυτό που κατά κανόνα συμβαίνει, είναι κάποιες ποσότητες να θάβονται κοντά στις πυρηνικές μονάδες, ενώ άλλες να «εξάγονται» σε χώρες του παγκόσμιου νότου χωρίς κανένα μέτρο ασφάλειας.
Επιστρέφοντας στο παράδειγμα της Ελλάδας, είναι σημαντικό να πούμε ότι πρόκειται για μια χώρα που μπορεί να βασίσει το σύνολο της παραγωγής της σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι μέχρι το 2025 έχει φτάσει να καλύπτει με ΑΠΕ σχεδόν τη μισή της παραγωγή. Κάτι που σημαίνει, ότι η συζήτηση που ανοίγει γύρω από την κατασκευή μονάδων πυρηνικής ενέργειας, εξυπηρετεί έναν και μόνο σκοπό: την κερδοφορία της επιχείρησης ή των επιχειρήσεων που θα εμπλακούν σε αυτή τη διαδικασία.
Τοπικά και περιβαλλοντικά κινήματα, αριστερές και οικολογικές οργανώσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, οφείλουν να αναδείξουν τον τεράστιο κίνδυνο που καραδοκεί πίσω από τα μεγάλα λόγια για ενεργειακή επάρκεια και ασφάλεια, και να παλέψουν για την αποτροπή αυτού του εφιαλτικού σεναρίου, απαιτώντας:
- Συνολική απαγόρευση της πυρηνικής ενέργειας, καθώς αποτελεί απειλή για τη ζωή και την υγεία των ανθρώπων και για το περιβάλλον.
- Μαζικές δημόσιες επενδύσεις στην έρευνα σχετικά με τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (αιολική, ηλιακή, γεωθερμική, θαλάσσια κυματική ενέργεια, παλιρροϊκή ενέργεια, τεχνολογία υδρογόνου κ.λπ.).
- Ένα σχέδιο για τον τερματισμό της εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα το συντομότερο δυνατό, μέσα από την κατασκευή μικρών τοπικών μονάδων παραγωγής ενέργειας από ΑΠΕ, ανάλογα με τις ανάγκες και τις περιβαλλοντικές ιδιαιτερότητες της κάθε περιοχής. Όχι ανεμογεννήτριες σε κάθε βουνοκορφή με βάση τα καταστροφικά για το περιβάλλον συμφέροντα του κάθε «επενδυτή»!
- Εθνικοποίηση της παραγωγής ενέργειας κάτω από τον δημοκρατικό έλεγχο των ίδιων των εργαζομένων και της κοινωνίας!
