Της Σύνταξης του «Ξ»
Η κυβέρνηση έχει επιστρατεύσει κάθε διαθέσιμο επικοινωνιακό όπλο για να μας πείσει ότι η Ελλάδα «γύρισε σελίδα». Τα κυρίαρχα ΜΜΕ μιλούν για τις επιτυχίες της οικονομίας, για την κατάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας και για ένα νέο «ελληνικό θαύμα» που υποτίθεται πως επανέφερε την ανεργία και τους μισθούς στα προ κρίσης επίπεδα.
Ας μην είμαστε όμως «μίζεροι», όπως κατηγορούν την Αριστερά τα κυβερνητικά στελέχη.
Πράγματι, η Ελλάδα του 2025 είναι ένας επίγειος παράδεισος, για μια οικτρή όμως μειοψηφία. Είναι ένα success story γραμμένο με χρυσά γράμματα στα ταμπλό του Χρηματιστηρίου, το οποίο έκλεισε το 2025 με μια ιστορική άνοδο της τάξης του +44%, κάτι που είχε τρεις δεκαετίες να δει! Είναι η πραγματικότητα των τραπεζικών ομίλων που, σύμφωνα με τη «Ναυτεμπορική»,, έκαναν «πάρτι»! Και πως αλλιώς να χαρακτηριστούν τα σχεδόν 5 δισ. ευρώ καθαρή κερδοφορία…
Ωστόσο, το κυβερνητικό αφήγημα δεν περιορίζεται στις αγορές.
Η ΝΔ προσπαθεί να παρουσιάσει τα υπερπλεονάσματα ως ένα συλλογικό κατόρθωμα που θα καρπωθεί δήθεν όλη η κοινωνία. Το πλεόνασμα του 2025 έφτασε στα 8 δισεκατομμύρια ευρώ, την ώρα που ο προϋπολογισμός προέβλεπε μόλις 5. Εδώ όμως προκύπτει το ερώτημα: Ποια είναι η αλήθεια πίσω από αυτούς τους αριθμούς; Από που προήλθαν αυτά τα πλεονάσματα και που θα πάνε;
Ματωμένα Πλεονάσματα
Ένα μεγάλο μέρος του πλεονάσματος -3,5 δισ.- προέκυψε λόγω μεγάλης μείωσης των προϋπολογισμένων δαπανών (Παιδεία, Υγεία κλπ). Όχι βέβαια, όλων! Οι εξοπλιστικές δαπάνες καλά κρατούν… Η άλλη μεγάλη διαφορά προέκυψε από την αύξηση των φορολογικών εσόδων. 2,8 δισ. ευρώ περισσότεροι φόροι – όχι βέβαια από τη φορολόγηση του κεφαλαίου (εδώ γελάμε), αλλά από την αφαίμαξη των πολιτών.
Η ακρίβεια, για την οποία η κυβέρνηση αρνείται να πάρει αποφασιστικά μέτρα, λειτουργεί ως ο καλύτερος φοροεισπράκτορας του κράτους. Η αύξηση των τιμών οδηγεί σε αύξηση ΦΠΑ, Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης κλπ. Και δεν είναι μόνο η φετινή χρονιά… Τα έσοδα από τον ΦΠΑ και ΕΦΚ—τους πλέον άδικους και ταξικούς φόρους— απέφεραν επιπλέον 14 δισεκατομμύρια ευρώ την τελευταία τριετία. Όταν το οικονομικό επιτελείο μιλά για «αποτελεσματικότερη είσπραξη», στην πραγματικότητα περιγράφει μια καθαρή ληστεία. Γεμίζουν τα κρατικά ταμεία αδειάζοντας τις τσέπες των εργαζομένων που αδυνατούν να αγοράσουν τα βασικά είδη διατροφής.
Και πού πήγαν αυτά τα 8 δισεκατομμύρια;
- 5,3 δισεκατομμύρια δόθηκαν για την πρόωρη αποπληρωμή του χρέους. Ζεστό χρήμα στους δανειστές, εκεί που δεν το περίμεναν, αντί για μεγάλες, σοβαρές δημόσιες επενδύσεις για το συμφέρον της κοινωνίας.
- Μόλις 1,1 δισεκατομμύριο δόθηκε ως «ξεροκόμματο» με τη μορφή έκτακτων επιδομάτων (250 ευρώ σε χαμηλοσυνταξιούχους και επίδομα ενοικίου).
- Από τα υπόλοιπα, 1 δισ. πήγε στο αποθεματικό και 0,6 δισ. στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων.
Η πραγματικότητα της φτώχειας
Η κυβέρνηση μιλάει ξανά και ξανά για τις ετήσιες αυξήσεις στον κατώτατο μισθό, που έφτασε τα προ κρίσης επίπεδα. Τι μένει όμως στην τσέπη; μια αύξηση 50 ευρώ μεικτά τον μήνα, μετά τις εισφορές και τον φόρο (καθώς πλέον ο βασικός μισθός ξεπερνά το αφορολόγητο), αντιστοιχεί σε περίπου 1 ευρώ την ημέρα. Και αυτό το 1 ευρώ το έχει καταπιεί η ακρίβεια πριν καν φτάσει στο πορτοφόλι των εργαζομένων! Η σύγκριση με το 2009 είναι μια κοροϊδία. Οι μέσες πραγματικές αποδοχές των μισθωτών (δηλαδή αν αφαιρέσουμε τον πληθωρισμό) παραμένουν μειωμένες κατά 32% σε σχέση με την προ κρίσης εποχή.
Ένας άλλος δείκτης που επιβεβαιώνει όλα τα παραπάνω είναι η -άγνωστη λέξη για πολλούς/ες- αποταμίευση. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην ΕΕ με αρνητική αποταμίευση (1,3 δισ. σε τριμηνιαία βάση). Αυτό σημαίνει ότι τα έξοδα διαβίωσης υπερβαίνουν σταθερά τα εισοδήματα από μισθούς και εργασία. Η κοινωνία «τρώει από τα έτοιμα» ή βυθίζεται στα χρέη, την ώρα που ο ευρωπαϊκός μέσος όρος αποταμίευσης κινείται στο 14-15%.
Άλλοι κόσμοι
Ζούμε σε μια κοινωνία δύο ταχυτήτων, σε δύο παράλληλα σύμπαντα. Από τη μία, η ανάπτυξη με καπιταλιστικούς όρους, η κερδοφορία των τραπεζών και το συμμάζεμα των αριθμών που ευνοεί την οικονομική ελίτ. Από την άλλη, η σκληρή πραγματικότητα των εργαζομένων, της νεολαίας και των λαϊκών στρωμάτων που βλέπουν τη ζωή τους να υποβαθμίζεται καθημερινά.
Αυτή είναι η κυβερνητική πολιτική: βρίσκεται στην υπηρεσία ενός συστήματος, που ευημερεί όταν η κοινωνική πλειοψηφία υποφέρει. Το «ελληνικό θαύμα», », όπως το χαρακτήρισε το Forbes, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πετυχημένη επιχείρηση μεταφοράς πλούτου από τα κάτω προς τα πάνω. Αυτό όμως δεν μπορεί να συνεχίσει να συμβαίνει για πάντα. Η κοινωνική οργή συσσωρεύεται. Αυτό που ψάχνει είναι η κατεύθυνση προς την οποία θα εκραγεί.
