Άρθρο της σύνταξης του «Ξ» που κυκλοφορεί από σήμερα, 14/7 (τ. 632)
Είναι αδύνατον να παρακολουθήσει κανείς τον ρυθμό με τον οποίο εμφανίζονται σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Μόνο τους τελευταίους 6 μήνες είχαμε τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη, το σκάνδαλο με τις Πολεοδομίες και το Qatargate του Αβραμόπουλου. Και τώρα ο Α. Σαμαράς, που ετοιμάζει καινούργιο κόμμα, για δικούς του λόγους επιλέγει να ξανανοίξει το θέμα των υποκλοπών.
Υπάρχει ένα κοινό νήμα που ενώνει όλες αυτές τις υποθέσεις. Δεν είναι απλά κάποιες «εξαιρέσεις» ή «μεμονωμένα περιστατικά». Είναι η αντίληψη ότι το κράτος και τα δημόσια ταμεία ανήκουν στην ΝΔ και άρα «δικαιούνται» να τα ροκανίζουν.
Με τη σειρά της, αυτή η αντίληψη δεν πέφτει από τον ουρανό, ούτε είναι χαρακτηριστική μόνο του Μητσοτάκη ή μόνο της ΝΔ. Συνδέεται με την οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται όλα τα τελευταία χρόνια. Μια απλή ματιά στην ειδησιογραφία των τελευταίων μηνών μας δίνει μια εικόνα:
- Η Ελλάδα παραμένει πρώτη στην ΕΕ στις εβδομαδιαίες ώρες εργασίας, με 39,8 ώρες την εβδομάδα, έναντι μέσου όρου 36,1 ωρών στην ΕΕ.
- Παρά την ανάπτυξη της οικονομίας, ο μέσος πραγματικός μισθός στην Ελλάδα παραμένει περίπου 10% χαμηλότερος από το 2010.
- Η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της ΕΕ ως προς την αγοραστική δύναμη του κατώτατου μισθού.
- Περίπου 26% του πληθυσμού βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.
- Η Ελλάδα έχει το υψηλότερο στεγαστικό κόστος στην ΕΕ ως ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών.
- Το 2025, 201 εργάτες έχασαν την ζωή τους σε εργατικά δυστυχήματα, ο μεγαλύτερος αριθμός των τελευταίων 20 χρόνων!
Τα λεφτά που «κλέβονται» με όλους αυτούς τους τρόπους καταλήγουν στις ίδιες τσέπες με αυτές που καταλήγουν τα λεφτά των σκανδάλων. Δηλαδή στους εργοδότες, τους μεγαλοϊδιοκτήτες και το πολιτικό κατεστημένο που τους υπηρετεί.
***
Αυτή είναι η βάση της φθοράς του Μητσοτάκη. Η ΝΔ αναστήθηκε μετά το 2010-2015 λόγω της κωλοτούμπας του Τσίπρα και της προσχώρησης του στο στρατόπεδο του κατεστημένου. Υποσχέθηκε αριστεία, αξιοκρατία και αποτελεσματικότητα. Τίποτα από αυτά δεν ήταν αλήθεια.
Εδώ και αρκετό καιρό σιγοβράζει κοινωνική οργή στην βάση της κοινωνίας. Αυτή η οργή βρήκε δρόμο και εκφράστηκε στις 28 Φλεβάρη του 2025 και σε όλες τις τεράστιες κινητοποιήσεις για τα Τέμπη.
Με αυτό το κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό υπόβαθρο, θα ήταν πολύ λογικό να περιμένει κανείς ότι ο Μητσοτάκης θα ήταν σίγουρο ότι θα χάσει τις επόμενες εκλογές. Να όμως που η ΝΔ παραμένει πρώτο κόμμα και το πιο πιθανό είναι πως αυτό το προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις να εμφανιστεί και στην κάλπη.
Γιατί;
***
Υπάρχουν μια σειρά από λόγοι, αλλά ο κεντρικός είναι η αφασία στην οποία βρίσκεται η «εξ’ αριστερών» του Μητσοτάκη αντιπολίτευση. Ο Τσίπρας προσπαθεί να μας πείσει ότι «έμαθε από τα λάθη του» και οι πολιτικές που εκφωνεί δείχνουν ότι ίσα-ίσα, κινείται όλο και πιο βαθιά στις αγκαλιές του κατεστημένου. Η «Ελπίδα» της Μαρίας Καρυστιανού κινείται σε μια ακροδεξιά κατεύθυνση, με φιλοδοξία απ’ ότι φαίνεται να αντικαταστήσει την «Νίκη». Το ΠΑΣΟΚ είναι μπλεγμένο στις εσωτερικές του διαμάχες και δεν αναπτύσσει καμιά εκλογική δυναμική.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι όλοι αυτοί/ες δεν αντιλαμβάνονται την ανάγκη να φύγει ο Μητσοτάκης. Το πρόβλημα είναι ότι είναι δεμένοι/ες με τις πολιτικές εντός του συστήματος που δεν έχουν να προσφέρουν καμία διέξοδο στα λαϊκά στρώματα. Ο λόγος που δεν αναπτύσσουν δυναμική δεν είναι γιατί δεν θέλει ο περισσότερος κόσμος να ξεφορτωθεί την ΝΔ, είναι γιατί δεν πιστεύει ότι η αντιπολίτευση έχει να προσφέρει κάτι ουσιαστικά διαφορετικό. Και έτσι επιλέγει (ή διολισθαίνει) στην αδιαφορία, την απελπισία και την παραίτηση.
Στις εκλογές που έρχονται θα ήταν ευκαιρία για τις δυνάμεις της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΜΕΡΑ 25, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εξωκοινοβουλευτική Αριστερά) να συνεργαστούν συγκροτώντας ένα εκλογικό μέτωπο πάνω σε συγκεκριμένα αιτήματα και αιχμές με στόχο την μεγαλύτερη δυνατή καταγραφή της καταδίκης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών (διατηρώντας πλήρως το δικαίωμα στην αυτονομία, την διαφωνία και την κριτική) και της μεγαλύτερης εκπροσώπησης της μαχόμενης Αριστεράς στη βουλή.
Μια τέτοια εκλογική συνεργασία θα είχε άμεση απήχηση στα εργατικά και λαϊκά στρώματα, αντανάκλαση στο ηθικό τους και στους κοινωνικούς αγώνες. Δυστυχώς βέβαια, το ΚΚΕ βρίσκεται μακριά από αυτή την αντίληψη. Αν η υπόλοιπη Αριστερά προχωρούσε σε μια τέτοια συνεργασία τα αποτελέσματα θα ήταν επίσης πολύ σημαντικά. Όμως δεν φαίνεται να υπάρχει τέτοια διάθεση. Αυτή είναι μια αρνητική εξέλιξη, που δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας στον κόσμο που αναζητά μια διέξοδο προς τα αριστερά, ενισχύει την απογοήτευση και την αδράνεια.
Από τη δική μας τη μεριά σαν «Ξ» και σαν κομμάτι της Πρωτοβουλίας για μια νέα Ενωτική και Ανατρεπτική Αριστερά θα συνεχίσουμε την πάλη για τη μεγαλύτερη δυνατή συνεργασία της Αριστεράς σε όλα τα επίπεδα.
