Άρθρο της σύνταξης του «Ξ» που κυκλοφορεί από σήμερα, 16/1 (τ. 623)
Στην αρχή προσπάθησε να μας πείσει ότι η απαγωγή του εκλεγμένου προέδρου της Βενεζουέλας Ν. Μαδούρο, έσωσε αμέτρητες ζωές Αμερικανών πολιτών από τα ναρκωτικά που ο τελευταίος διακινούσε στις ΗΠΑ. Μετά, στη συνέντευξή του στο τηλεοπτικό δίκτυο FOX NEWS, δήλωσε τα ακόλουθα:
«Παίρνουμε πετρέλαιο που αξίζει δισεκατομμύρια, δισεκατομμύρια δολάρια. Θα είναι εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια, θα είναι τρισεκατομμύρια δολάρια, αλλά θα είμαστε εκεί μέχρι να στρώσουμε τη χώρα, να δούμε πως τα πάει η χώρα, αλλά αύριο θα βρεθούμε με όλα τα στελέχη των μεγάλων πετρελαϊκών, θα είναι εδώ στον Λευκό Οίκο, θα συναντηθούμε με τους μεγαλύτερους ανθρώπους του πετρελαίου στον κόσμο, έρχονται όλοι εδώ, από 14 κορυφαίες εταιρείες. Θα μπούνε μέσα και θα ξαναχτίσουνε όλες τις υποδομές του πετρελαίου, θα ξοδέψουνε τουλάχιστον 100 δισεκατομμύρια δολάρια. Είναι απίστευτο το πετρέλαιο που έχουν, απίστευτη ποιότητα και ποσότητα πετρελαίου».
Έτσι, καταρρίπτωντας μόνος του τα μυθεύματα περί ναρκωτικών, παραδέχτηκε ανοιχτά ότι η επέμβαση στη Βενεζουέλα βασικά αφορούσε τον φυσικό πλούτο της χώρας, ο οποίος θα αξιοποιηθεί στον αγώνα για την παγκόσμια κυριαρχία.
Συνεχίζοντας το αυτάρεσκο παραλήρημα, ο Τραμπ δήλωσε ότι κανονικά θα έπρεπε να έχει πάρει ένα νόμπελ για κάθε έναν από τους οκτώ (!!!) πολέμους που σταμάτησε (ασχέτως αν αυτοί δεν ήταν ακριβώς πόλεμοι, δεν σταμάτησαν ακριβώς, ή δεν το έκανε ο ίδιος). Ξέχασε να αναφέρει ότι από την έναρξη της δεύτερης θητείας του μέχρι σήμερα, έχει βομβαρδίσει τη Σομαλία, την Υεμένη, τη Νιγηρία, το Ιράν, το Ιράκ, τη Συρία και τη Βενεζουέλα. Και βέβαια έχει εξοπλίσει, χρηματοδοτήσει και στηρίξει πολιτικά τη γενοκτονία του Ισραήλ στην Λωρίδα της Γάζας με τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς αμάχους και την ολοκληρωτική ανθρωπιστική καταστροφή.
Η υποκρισία και ο παραλογισμός δεν είναι προνόμιο του Τραμπ και της κυβέρνησής του. Οι σύμμαχοί του στην Ευρώπη, τους οποίους μάλιστα αντιμετωπίζει με κυνισμό και ειρωνεία, όπως έκανε πρόσφατα με τον Γάλλο πρόεδρο Εμ. Μακρόν, κινούνται στην ίδια κατεύθυνση. Στην περίπτωση του βομβαρδισμού της Βενεζουέλας και της απαγωγής Μαδούρο, η Ευρωπαϊκή Ένωση κάλεσε σε «αυτοσυγκράτηση» – ότι και αν σημαίνει αυτό όταν γίνεται μια τόσο ξεκάθαρη παραβίαση της λεγόμενης «διεθνούς νομιμότητας» (που οι ίδιοι οι καπιταλιστές εγκαθίδρυσαν και την κάνουν τώρα κουρελόχαρτο). Ο Έλληνας πρωθυπουργός μάλιστα, αφού πανηγύρισε την ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου της Βενεζουέλας, σχολίασε ότι «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να σχολιαστεί η νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών».
Ήταν οι ίδιες κυβερνήσεις που λίγα χρόνια πριν, όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, σκίζανε τα ιμάτια τους. Πήραν τεράστια ποσά από το κοινωνικό κράτος για να τα κάνουν στρατιωτική βοήθεια προς την κυβέρνηση Ζελένσκι, ενώ έφτασαν και στο σημείο να απαγορεύουν ρωσικά έργα τέχνης (στο στόχαστρο των Ευρωπαίων «φιλειρηνιστών», ανάμεσα στους οποίους και η Ελληνίδα Υπουργός Πολιτισμού Λ. Μενδώνη, μπήκε ακόμη και η «Λίμνη των Κύκνων»). Όλα αυτά… «για τη δημοκρατία»!
Ζούμε σε έναν κόσμο έντασης των πολεμικών συγκρούσεων, ανελέητων ανταγωνισμών για οικονομική και πολιτική κυριαρχία, οικονομικών αναταράξεων, αμέτρητων εστιών αστάθειας, πυρηνικών όπλων και περιβαλλοντικής καταστροφής. Τόσο το δυτικό μπλοκ (ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση, χώρες του ΝΑΤΟ), όσο και η συμμαχία γύρω από Κίνα – Ρωσία, έχουν στην ηγεσία τους ακραία αυταρχικά καθεστώτα, ενώ δεν διστάζουν να θυσιάζουν αμέτρητες ζωές σε μεγαλύτερους ή μικρότερους πολέμους, προκειμένου να υποστηρίξουν τα συμφέροντά τους και τη θέση τους στον αγώνα για την παγκόσμια ηγεμονία. Δηλαδή στη μάχη για το ποιος θα αυγατίσει τα ήδη ασύλληπτα κέρδη της «δικής του» ελίτ.
Υπάρχει κάποιος που να πιστεύει ότι ο κόσμος θα πάει καλύτερα την επόμενη περίοδο με βάση την κυριαρχία αυτών των πολιτικών;
Απέναντι σε αυτή την κατρακύλα, η μόνη ελπίδα μπορεί να έρθει από τους αγώνες των εργαζομένων και των καταπιεσμένων ολόκληρου του πλανήτη. Οι εργαζόμενοι, η νεολαία, οι φτωχοί, όσοι και όσες δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από το σύστημα των ανταγωνισμών, της ανισότητας και των πολέμων, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να παλέψουν για να το ανατρέψουν και να βάλουν στη θέση του μια κοινωνία ισότητας, ειρήνης και αλληλεγγύης.
