Το βράδυ της 18ης Φλεβάρη, οι αστυνομικές αρχές επενέβησαν για άλλη μια φορά στον χώρο του ΑΠΘ. Αποτέλεσμα της επέμβασης ήταν 48 προσαγωγές και 38 συλλήψεις φοιτητών/τριών με την κατηγορία της διατάραξης λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας. Η επέμβαση έγινε μετά από προβολή ταινίας που οργανώθηκε από φοιτητές και φοιτήτριες ως απάντηση στα μέτρα της Πρυτανείας και στην εντεινόμενη καταστολή εντός του πανεπιστημίου.
Είχε προηγηθεί η έφοδος των ΜΑΤ στο ΑΠΘ λίγες μέρες πριν, την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου, με στόχο ένα live οικονομικής ενίσχυσης στο Πολυτεχνείο. Οι δυνάμεις της αστυνομίας περικύκλωσαν το κτίριο και προχώρησαν σε ρίψη χημικών στο εσωτερικό του και στην προσαγωγή 313 ατόμων.
Ακολούθησε ανακοίνωση της Πρυτανείας του ΑΠΘ με την οποία απαγόρευσε κάθε είδους δραστηριότητα που δεν αφορά την εκπαιδευτική λειτουργία του πανεπιστημίου, καθώς και την είσοδο σε όλα τα κτίρια μετά τις 22:00. Πάνω σε αυτή την απαγόρευση πάτησε και η επέμβαση της 18ης Φλεβάρη, της οποίας οι συλληφθέντες έχουν αφεθεί ελεύθεροι με διώξεις για διατάραξη λειτουργίας υπηρεσίας σε χώρο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και σε κάποιες περιπτώσεις για απείθεια.
Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες, που τα τελευταία χρόνια βρέθηκαν στο στόχαστρο της κυβέρνησης λόγω των κινητοποιήσεών τους ενάντια στην πανεπιστημιακή αστυνομία, στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, τις διαγραφές, τα πειθαρχικά κ.ά., βρίσκονται για ακόμη μία φορά αντιμέτωποι/ες με την καταστολή. Βλέπουμε ξανά τι σημαίνει κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου: μαζικές συλλήψεις, χρήση χημικών και ξυλοδαρμοί μέσα στους χώρους των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Όλα στοχεύουν στην «αποστείρωση» των πανεπιστημίων από τα κινήματα, την οργάνωση, την πολιτική ζύμωση και τις συλλογικές διεκδικήσεις προκειμένου να διασφαλιστεί η επιχειρηματική τους λειτουργία κατά το νεοφιλελεύθερο μοντέλο.
Δεν θα τρομοκρατηθούμε από τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης και την καταστολή. Είναι καθήκον μας να οργανωθούμε, να αντισταθούμε και να απαντήσουμε συλλογικά στα προβλήματα των πανεπιστημίων: διαγραφές, εντατικοποίηση των σπουδών, κατάργηση του ασύλου και προσπάθεια να επικρατήσει η αποξένωση στις φοιτητικές κοινότητες. Από τη μεριά της Αριστεράς και του φοιτητικού κινήματος, οφείλουμε να διεκδικήσουμε ένα πανεπιστήμιο το οποίο θα ανήκει στην κοινωνία και θα αποτελεί χώρο αμφισβήτησης και ελευθερίας.
