Δέκα βδομάδες που συγκλόνισαν τη Γαλλία

Ό­ταν ο γάλ­λος πρω­θυ­πουρ­γός Ν.Βιλ­πέν το 2003 εκ­φω­νού­σε τον α­ντι­πο­λε­μι­κό του λό­γο στην ΓΣ του Ο­Η­Ε ε­νά­ντια στην ε­πέμ­βα­ση στο Ι­ράκ ή ό­ταν έ­γρα­φε ποι­ή­ματα μιας και εί­ναι και ποι­η­τής α­σφα­λώς δεν θα μπο­ρού­σε να φα­ντα­στεί την εικό­να του ό­ταν στις 10/4 βγή­κε στα ΜΜΕ σαν βρεγ­μέ­νη και δαρ­μέ­νη γά­τα και ε­ξη­γούσε ό­τι «α­πο­σύ­ρει το άρ­θρο 8 του νό­μου για τη Σύμ­βα­ση Πρώ­της Α­πα­σχό­λη­σης (CPE) για­τί δεν τον κα­τά­λα­βαν οι ε­πι­χει­ρή­σεις και η νε­ο­λαί­α»

Για να γί­νει πιο κα­τα­νο­η­τό στους ε­πι­χει­ρη­μα­τί­ες φρό­ντι­σε να α­ντι­κα­τα­στή­σει το άρ­θρο 8 με δια­τά­ξεις που προ­βλέ­πουν: οι­κο­νο­μι­κή ε­νί­σχυ­ση του κά­θε ερ­γο­δό­τη που θα προ­σλά­βει μη προ­νο­μιού­χο νέ­ο 16-24 ε­τών της τά­ξε­ως των 400 ευ­ρώ το μή­να για τον πρώ­το χρό­νο και 200 ευ­ρώ για τον δεύ­τε­ρο χρό­νο. Συ­νο­λι­κά το ποσό που θα κα­τα­βά­λει ο κρα­τι­κός προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός –δηλ. οι πο­λί­τες- α­νέρ­χεται στα 150 ε­κα­τομ­μύ­ρια ευ­ρώ για το 2006 και στα 300 ε­κα­τομ­μύ­ρια ευ­ρώ το 2007.

Η νί­κη της γαλ­λι­κής νε­ο­λαί­ας και των ερ­γα­ζο­μέ­νων εί­ναι με­γά­λη και δί­νει χα­ρά, η­θι­κό και αυ­το­πε­ποί­θη­ση στο κί­νη­μα ό­χι μό­νο της Γαλ­λί­ας αλ­λά ό­λης της Ευ­ρώ­πης.

10 βδο­μά­δες δια­δη­λώ­σε­ων, α­περ­γιών, κα­τα­λή­ψε­ων σχο­λεί­ων, σχο­λών, δρό­μων, σταθμών τραί­νου, συ­γκρού­σε­ων με τα CRS (σημ. γαλ­λι­κά ΜΑΤ), ε­κα­το­ντά­δων συλ­λή­ψε­ων και δε­κά­δων τραυ­μα­τι­σμών, κα­τά­φε­ραν να κά­νουν την κυ­βέρ­νη­ση να υ­πο­χω­ρή­σει. Το «κοι­νω­νι­κό ερ­γα­στή­ρι των κι­νη­μά­των της Ευ­ρώ­πης» όπως α­πο­κα­λούν πολ­λοί τη Γαλ­λί­α, για μια α­κό­μα φο­ρά, δεί­χνει το δρό­μο.

Ό­πως έ­γι­νε το 1986 με την α­να­τρο­πή του α­ντιεκ­παι­δευ­τι­κού νό­μου Ντε­βα­κέ, το 94-95 με την α­να­τρο­πή των σχε­δί­ων Μπα­λα­ντίρ-Ζι­πέ ε­νά­ντια στους δη­μό­σιους υ­παλλή­λους, το 2005 με το Ο­ΧΙ στο ευ­ρω­σύ­νταγ­μα.

Σε αυ­τές τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις η νε­ο­λαί­α των πα­νε­πι­στη­μί­ων και των σχο­λεί­ων ή­ταν αυ­τή που έ­δω­σε τον τό­νο. Κυ­ριο­λε­κτι­κά α­πό τα κά­τω. Χω­ρίς κα­νέ­νας να το πε­ρι­μέ­νει. Με υ­πο­δειγ­μα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες γε­νι­κών συ­νε­λεύ­σε­ων και κατα­νό­η­σης της ση­μα­σί­ας α­πεύ­θυν­σης στην κοι­νω­νί­α και ει­δι­κά στην σύν­δε­ση του α­γώ­να με το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα.

Πα­ρά και ε­νά­ντια στις η­γε­σί­ες του σο­σια­λι­στι­κού κόμ­μα­τος και των συν­δικά­των που ε­λέγ­χει που α­πο­φά­σι­σαν να κα­λέ­σουν σε δια­δή­λω­ση μό­λις στις 4/4 δηλα­δή στο τέ­λος.

Πα­ρά και ε­νά­ντια στην η­γε­σί­α του ΚΚ που το μό­νο που έ­κα­νε ή­ταν να ψά­χνει φόρμου­λες συμ­βι­βα­σμού με την κυ­βέρ­νη­ση.

Τώ­ρα α­νοί­γει μια νέ­α πε­ρί­ο­δος για τη Γαλ­λί­α. Ή­δη οι φοι­τη­τές κα­λούν την κυβέρ­νη­ση να α­πο­σύ­ρει το α­νά­λο­γο νο­μο­σχέ­διο για το συμ­βό­λαιο πρώ­της πρό­σλη­ψης (CNE) που έ­χει ή­δη ψη­φι­στεί και ι­σχύ­ει γε­νι­κά για κά­θε νέα πρό­σλη­ψη και ό­χι μό­νο για τη νε­ο­λαί­α και ε­πι­τρέ­πει α­πο­λύ­σεις χω­ρίς προει­δο­ποί­η­ση και με ε­λά­χι­στη α­πο­ζη­μί­ω­ση. Πα­ράλ­λη­λα εί­ναι σί­γου­ρο ό­τι αυ­τή η νί­κη θα ε­πη­ρε­ά­σει και άλ­λα στρώ­μα­τα της κοι­νω­νί­ας και ι­διαί­τε­ρα το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα (αλ­λά και τους α­γρό­τες) και αυ­τό θα ε­νι­σχύ­σει την πά­λη ε­νά­ντια στα α­ντερ­γα­τι­κά σχέ­δια της κυ­βέρ­νη­σης.

Και βέ­βαια το πο­λι­τι­κό κε­νό που προ­κα­λεί η έλ­λει­ψη ε­μπι­στο­σύ­νης στην ξανα­ζε­στα­μέ­νη σού­πα του σο­σια­λι­στι­κού κόμ­μα­τος και της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς (Κ.Κ, πρά­σι­νοι κτλ.) θα ε­ντεί­νει τις διερ­γα­σί­ες μέ­σα στο κί­νη­μα και την α­να­ζήτη­ση πο­λι­τι­κών ε­ναλ­λα­κτι­κών λύ­σε­ων. Το έ­δα­φος για την α­νά­πτυ­ξη των ε­πα­ναστα­τι­κών μαρ­ξι­στι­κών ι­δε­ών εί­ναι στα­θε­ρά ευ­νο­ϊ­κό στη Γαλ­λί­α. Αυ­τό φά­νη­κε κα­ταρ­χήν α­πό το 10% που πή­ραν οι 2 ορ­γα­νώ­σεις που μι­λούν στο ό­νο­μα του τρο­τσκι­σμού (LCR και LO) το 2002 και το 22% των πο­λι­τών που σκε­φτό­ταν να τους ψη­φί­σει. Και ή­ταν –ό­πως ε­ξη­γού­με πα­ρα­κά­τω- μό­νο η λα­θε­μένη πο­λι­τι­κή των η­γε­σιών αυ­τών των 2 ορ­γα­νώ­σε­ων που δεν ε­πέ­τρε­ψε μέ­χρι τώρα να α­ξιο­ποι­η­θούν αυ­τές οι τε­ρά­στιες δυ­να­τό­τη­τες.

Το γαλ­λι­κό τμή­μα της CWI – GAUCHE REVOLUTIONAIRE (σημ. Ε­πα­να­στα­τι­κή Α­ρι­στε­ρά) πα­λεύ­ει με ό­λες του τις δυ­νά­μεις με στό­χο την συ­νερ­γα­σί­α των δυ­νά­με­ων της ε­πα­να­στα­τι­κής α­ρι­στε­ράς με στό­χο τη δημιουρ­γί­α ε­νός νέ­ου φο­ρέ­α με σο­σια­λι­στι­κές, διε­θνι­στι­κές ι­δέ­ες που θα δώ­σει πο­λι­τι­κή διέ­ξο­δο στα ε­κα­τομ­μύ­ρια δια­δη­λω­τών και α­περ­γών και θα αλ­λά­ξει τον πο­λι­τι­κό χάρ­τη της Γαλ­λί­ας και ό­λης της Ευ­ρώ­πης.

Τά­κης Γιαν­νό­που­λος

__________________

Α­γώ­νας πα­ρά­δειγ­μα

Οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις της γαλ­λι­κής νε­ο­λαί­ας και των ερ­γα­ζο­μέ­νων της τε­λευ­ταί­ας πε­ριό­δου έρ­χο­νται να ε­πι­βε­βαιώ­σουν ό­σους υ­πο­στή­ρι­ζαν ό­τι με­τά το βρο­ντε­ρό «ό­χι» του γαλ­λι­κού λα­ού στο ευ­ρω­σύ­νταγ­μα ά­νοι­ξε μί­α πε­ρί­ο­δος α­να­τα­ρα­χής για τη χώ­ρα.

Ε­δώ και έ­να χρό­νο με­τά το «ό­χι» στο δη­μο­ψή­φι­σμα η κυ­βέρ­νη­ση δεν μπο­ρεί να η­συ­χά­σει. Το πε­ρα­σμέ­νο φθι­νό­πω­ρο εί­χα­με τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις της νε­ο­λαί­ας (κυ­ρί­ως μα­θη­τών) ε­νά­ντια στο «νό­μο Fillon», α­μέ­σως με­τά ξέ­σπα­σε η ε­ξέ­γερ­ση των με­τα­να­στών 2ης και 3ης γε­νιάς στις υ­πο­βαθ­μι­σμέ­νες πε­ριο­χές των γκέ­το και σή­με­ρα έ­χου­με τις μα­ζι­κό­τα­τες κι­νη­το­ποι­ή­σεις της νε­ο­λαί­ας και των ερ­γα­ζο­μέ­νων ε­νά­ντια στο νό­μο για την CPE (σύμ­βα­ση 1ης πρό­σλη­ψης).

Θα ή­ταν του­λά­χι­στον α­φε­λής ό­ποιος πι­στεύ­ει ό­τι τα πα­ρα­πά­νω γε­γο­νό­τα εί­ναι α­σύν­δε­τα ή α­πο­τε­λούν τυ­χαί­α πε­ρι­στα­τι­κά. Εί­ναι ο­λο­φά­νε­ρο ό­τι μέ­σα στην γαλ­λι­κή κοι­νω­νί­α έ­χει συσ­σω­ρευ­τεί ορ­γή α­πό τις πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας και χτυ­πή­μα­τος δι­καιω­μά­των που α­κο­λου­θού­νται ε­δώ και χρό­νια ό­χι μό­νο α­πό την ση­με­ρι­νή συ­ντη­ρη­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση του Βιλ­πέν αλ­λά και α­πό τις προ­η­γού­με­νες κυ­βερ­νή­σεις της λε­γό­με­νης ”πλη­θυ­ντι­κής α­ρι­στε­ράς” την πε­ρί­ο­δο 97 – 02 (Σο­σια­λι­στές, Πρά­σι­νοι και Κομ­μου­νι­στι­κό Κόμ­μα). Ο νό­μος για τη CPE δεν α­πο­τε­λεί τί­πο­τα άλ­λο α­πό το α­πο­κο­ρύ­φω­μα μί­ας σκλη­ρής νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πο­λι­τι­κής χρό­νων.

Οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις των Γάλ­λων ερ­γα­ζο­μέ­νων και της νε­ο­λαί­ας α­πο­τε­λού­νε πα­ρά­δειγ­μα τό­σο για την μα­χη­τι­κό­τη­τα ό­σο και για τον τρό­πο ορ­γά­νω­σης που α­κο­λου­θεί το κί­νη­μα. Εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ό­τι στην η­γε­σί­α του φοι­τη­τι­κού κι­νή­μα­τος, δη­λα­δή στην ε­θνι­κή φοι­τη­τι­κή συ­ντο­νι­στι­κή ε­πι­τρο­πή (δεν α­να­φε­ρό­μα­στε στην α­ντί­στοι­χη Ε­ΦΕ­Ε) δεν βρί­σκο­νται κά­ποιοι γρα­φειο­κρά­τες αλ­λά εκ­πρό­σω­ποι γε­νι­κών συ­νε­λεύ­σε­ων των πα­νε­πι­στη­μί­ων, οι ο­ποί­ες μά­λι­στα γί­νο­νται κά­θε ε­βδο­μά­δα και α­να­νε­ώ­νουν ή ό­χι την ε­μπι­στο­σύ­νη των φοι­τη­τών στους εκ­προ­σώ­πους τους. Ση­μα­ντι­κό ε­πί­σης ρό­λο παί­ζουν και οι συ­ντο­νι­στι­κές ε­πι­τρο­πές τό­σο οι το­πι­κές ό­σο και η ε­θνι­κή οι ο­ποί­ες ε­λέγ­χο­νται και αυ­τές α­πό τις γε­νι­κές συ­νε­λεύ­σεις. Τέ­λος, η προ­σπά­θεια που έ­γι­νε, σε με­ρι­κές μά­λι­στα πε­ριο­χές (πχ Μασ­σα­λί­α) πο­λύ ε­πι­τυ­χη­μέ­να για την δη­μιουρ­γί­α κοι­νών συ­ντο­νι­στι­κών φοι­τη­τών, μα­θη­τών και ερ­γα­ζο­μέ­νων α­πο­τε­λούν πα­ρα­κα­τα­θή­κη για το μέλ­λον και πα­ρά­γο­ντα νί­κης για το κί­νη­μα.

Η ση­μα­σί­α της α­περ­γί­ας

Με­τά α­πό δύ­ο μή­νες μα­ζι­κό­τα­των δια­δη­λώ­σε­ων, δύ­ο με­γά­λες α­περ­για­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις που ανά­γκα­σαν την κυ­βέρ­νη­ση σε πλή­ρη α­να­δί­πλω­ση, εί­ναι φα­νε­ρό ό­τι τώ­ρα πα­ρά πο­τέ εί­ναι α­να­γκαί­α μί­α α­ντε­πί­θε­ση που θα α­να­τρέ­ψει συ­νο­λι­κά την α­ντερ­γα­τι­κή πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης και α­κό­μα και την ί­δια την κυ­βέρ­νηση. Για να ε­πι­τευ­χθεί αυ­τός ο στό­χος θα πρέ­πει το κί­νη­μα να κι­νη­θεί στην κα­τεύ­θυν­ση της γε­νι­κής α­περ­γί­ας που θα μπλο­κά­ρει την οι­κο­νο­μί­α και θα πα­ρα­λύ­σει ο­λό­κλη­ρη τη χώ­ρα. Δεν εί­ναι άλ­λω­στε τυ­χαί­ο ό­τι οι δύ­ο με­γά­λες α­περ­για­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις (28/3 και 4/4) ή­ταν αυ­τές που δη­μιούρ­γη­σαν τα με­γα­λύ­τε­ρα προ­βλή­μα­τα στην κυ­βέρ­νη­ση. Με­τά την ε­ξαγ­γε­λί­α της πρώ­της α­περ­γί­ας άρ­χι­σαν να εμ­φα­νί­ζο­νται οι πρώ­τες ρωγ­μές στο κυ­βερ­νη­τι­κό στρα­τό­πε­δο με τις δη­μό­σιες δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις με­τα­ξύ Βιλ­πέν και Σαρ­κο­ζί, ε­νώ με­τά την 2η κι­νη­το­ποί­η­ση η κυ­βέρ­νη­ση και ο πρό­ε­δρος άρ­χι­σαν να μι­λά­νε για αλ­λα­γές στο νό­μο και διά­λο­γο.

Την α­να­γκαιό­τη­τα της γε­νι­κής α­περ­γί­ας σή­με­ρα κα­τα­νο­ούν πρώ­τα και κύ­ρια οι ί­διοι οι γάλ­λοι α­γω­νι­στές. Με­τά την α­περ­γί­α στις 4/4 μί­α σει­ρά α­πό σω­μα­τεί­α και ο­μο­σπον­δί­ες πή­ραν α­πο­φά­σεις για συ­νέ­χι­ση της α­περ­γί­α και τις ε­πό­με­νες μέ­ρες πα­ρά το γε­γο­νός ό­τι οι η­γε­σί­ες των συν­δι­κά­των δεν εί­χαν κα­λέ­σει για κά­τι τέ­τοιο.

Τα συν­δι­κά­τα

Οι συν­δι­κα­λι­στι­κές η­γε­σί­ες ό­μως, με χα­ρα­κτηρι­στι­κή τη στά­ση της CGT (πρό­σκει­ται στο ΚΚ) εί­ναι οι μό­νες που αρ­νού­νται την α­να­γκαιό­τη­τα για μί­α κα­θο­λι­κή γε­νι­κή α­περ­γί­α. Οι δύ­ο με­γά­λες κι­νη­το­ποι­ή­σεις (28/3 και 4/4), οι ο­ποί­ες αν και στην Ελ­λά­δα πα­ρου­σιά­στη­καν ως γε­νι­κές α­περ­γί­ες, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα α­πο­τε­λού­σαν α­πλά «μέ­ρες δρά­σης» των συν­δι­κά­των με με­γά­λες α­περ­για­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις κυ­ρί­ως στο δη­μό­σιο το­μέ­α. Η συν­δι­κα­λι­στι­κή γρα­φειο­κρα­τί­α ό­μως πα­ρέ­μει­νε σε ό­λη τη διάρ­κεια του κι­νή­μα­τος πί­σω α­πό τις α­νά­γκες του. Δεν εί­ναι άλ­λω­στε κα­θό­λου τυ­χαί­ο ό­τι ε­νώ η ε­θνι­κή συ­ντο­νι­στι­κή ε­πι­τρο­πή των φοι­τη­τών και διά­φο­ρα το­πι­κά συν­δι­κά­τα κα­λού­σαν τις συ­νο­μο­σπον­δί­ες να κα­λέ­σουν γε­νι­κή α­περ­γί­α α­πό τις 7 Μάρ­τη οι πρώ­τες α­περ­γί­ες κα­λέ­στη­καν για τις 28.

Α­πό την άλ­λη στε­λέ­χη της 2ης με­γα­λύ­τε­ρης συ­νο­μο­σπον­δί­ας (CFDT) που πρό­σκει­ται στο σο­σια­λι­στι­κό κόμ­μα, δή­λω­σαν ό­τι εί­ναι πρό­θυ­μοι να συ­ζη­τή­σουν με την κυ­βέρ­νη­ση για να βρε­θεί λύ­ση στην κρί­ση.

Εί­ναι φα­νε­ρό ό­τι κά­ποιοι συν­δι­κα­λι­στές «τσί­μπη­σαν» πο­λύ εύ­κο­λα το δό­λω­μα του δια­λό­γου, που η κυ­βέρ­νη­ση μέ­σω της συ­νέ­ντευ­ξης τύ­που του πρω­θυ­πουρ­γού (5/4) κά­λε­σε σε διά­λο­γο σε μί­α τε­λευ­ταί­α προ­σπά­θεια να δια­σπά­σει το κί­νη­μα σε «διαλ­λα­κτι­κούς» και «α­διάλ­λα­κτους».

Η α­ρι­στε­ρά

Την ί­δια στιγ­μή η ε­πί­ση­μη γαλ­λι­κή α­ρι­στε­ρά φαί­νε­ται να χά­νει την μί­α ευ­και­ρί­α με­τά την άλ­λη. Το ΣΚ -που δεν είναι καθόλου αριστερό- προ­σπα­θεί α­πε­γνω­σμέ­να να το­πο­θε­τη­θεί α­ντι­πο­λι­τευ­τι­κά και να θυ­μη­θεί την πα­λιά του α­ρι­στε­ρή ρη­το­ρεί­α. Ό­μως α­πό τό­τε που ο Μι­τε­ράν έ­γι­νε ο 1ος «σο­σια­λι­στής» πρό­ε­δρος της χώ­ρας έ­χουν αλ­λά­ξει πολ­λά και οι Γάλ­λοι ερ­γα­ζό­με­νοι έ­χουν χά­σει την ε­μπι­στο­σύ­νη τους στη σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­α. Οι κε­ντρο­α­ρι­στε­ρές κυ­βερ­νή­σεις του Ζο­σπέν και οι πο­λι­τι­κές που ε­φάρ­μο­σαν ή­ταν αυ­τές που έ­στρω­σαν το δρό­μο για τα μέ­τρα που περ­νά η τω­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση. Το μό­νο στο ο­ποί­ο προσ­δο­κά τε­λι­κά το ΣΚ εί­ναι μί­α ε­κλο­γι­κή ά­νο­δος και νί­κη στις ερ­χό­με­νες ε­κλο­γές. Αυ­τό ό­μως σε κα­μί­α πε­ρί­πτω­ση δε θα ση­μά­νει νέ­ες αυ­τα­πά­τες α­πό την γαλ­λι­κή κοι­νω­νί­α και μί­α εν­δε­χό­με­νη νέ­α κε­ντρο­α­ρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση κά­θε άλ­λο πα­ρά ά­φε­ση α­μαρ­τιών θα πά­ρει α­πό τους ερ­γα­ζο­μέ­νους και τη νε­ο­λαί­α που θα την πε­ρι­μέ­νουν κα­θη­με­ρι­νά «στη γω­νί­α».

Το ΚΚΓ α­πό την άλ­λη πα­ρα­μέ­νει δέ­σμιο του ρε­φορ­μι­σμού και του κυ­βερ­νη­τι­σμού του. Η α­γω­νί­α του για να μη σπά­σει τη συμ­μα­χί­α με το ΣΚ ώ­στε να συμ­με­τά­σχει σε μί­α νέ­α κυ­βέρ­νη­ση συ­νερ­γα­σί­ας βά­ζουν συ­γκε­κρι­μέ­να ό­ρια στη δρά­ση του. Εί­ναι γε­γο­νός ό­τι το ΚΚΓ μοιά­ζει σή­με­ρα πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο με έ­να κόμ­μα ε­ξου­σί­ας πα­ρά με μί­α α­ρι­στε­ρή διέ­ξο­δο για τις μά­ζες. Εί­ναι το ΚΚΓ άλ­λω­στε που ε­λέγ­χει τη CGT, τη με­γα­λύ­τε­ρη ερ­γα­τι­κή συ­νο­μο­σπον­δί­α, και φέ­ρει και το ί­διο την ευ­θύ­νη για το γε­γο­νός ό­τι τα συν­δι­κά­τα άρ­γη­σαν να κα­λέ­σουν α­περ­για­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις.

Και ε­νώ για τα κόμ­μα­τα της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς η στά­ση αυ­τή εί­ναι λί­γο πο­λύ α­να­με­νό­με­νη εί­ναι να α­πο­ρεί κα­νείς με τη στά­ση των ορ­γα­νώ­σε­ων που α­πο­κα­λού­νται ε­πα­να­στα­τι­κές, την LO και την LCR.

Η LO (Ερ­γα­τι­κή Πά­λη) ε­δώ και και­ρό φαί­νε­ται να κι­νεί­ται ε­κτός τό­που και χρό­νου τρα­βώ­ντας το δρό­μο α­πο­μο­νω­τι­σμού. Για μί­α ορ­γά­νω­ση που α­πο­κα­λεί­ται τρο­τσκι­στι­κή και έ­χει στις γραμ­μές της πά­νω α­πό 8000 μέ­λη εί­ναι α­κα­τα­νό­η­το το γε­γο­νός ό­τι δεν έ­χει ε­μπλα­κεί σχε­δόν κα­θό­λου στο κί­νη­μα και δεν έ­χει κά­νει κα­μί­α σο­βα­ρή εκ­στρα­τεί­α για τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις.

Η LCR (Ε­πα­να­στα­τι­κή Κομ­μου­νι­στι­κή Λί­γκα) α­πό την άλ­λη εμ­φα­νί­ζε­ται με δύ­ο πρό­σω­πα. Α­πό τη μί­α έ­χει ση­μα­ντι­κή ε­πιρ­ρο­ή στο κί­νη­μα και κυ­ρί­ως στη νε­ο­λαί­α ό­πως φαί­νε­ται και α­πό την εκ­προ­σώ­πη­ση της με 4 μέ­λη στην 16με­λή ε­θνι­κή φοι­τη­τι­κή συ­ντο­νι­στι­κή ε­πι­τρο­πή. Σε ό­λα τα τε­λευ­ταί­α γκά­λοπ μά­λι­στα ο Ο­λι­βιέ Μπε­ζαν­σε­νό, η­γε­τι­κό στέ­λε­χος της LCR, εμ­φα­νί­ζε­ται με με­γά­λα πο­σο­στά α­πο­δο­χής στα νε­ο­λαι­ί­στι­κα στρώ­μα­τα. Ε­πι­πλέ­ον μέ­σα α­πό την ε­φη­με­ρί­δα και τις α­να­κοι­νώ­σεις της κα­λεί τό­σο σε γε­νι­κή α­περ­γί­α ό­σο και σε α­να­τρο­πή της κυ­βέρ­νη­σης του Βιλ­πέν.

Μέ­χρι ε­δώ ό­λα κα­λά, αλ­λά ό­πως εί­πα­με αυ­τό εί­ναι το έ­να πρό­σω­πο της LCR. Το άλ­λο πρό­σω­πο της εί­ναι αυ­τό της συ­νερ­γα­σί­ας με το ΣΚ. Α­πό την ε­πο­χή του ό­χι στο ευ­ρω­σύ­νταγ­μα η LCR α­κο­λου­θεί μί­α τα­κτι­κή συ­νερ­γα­σί­ας με τις λε­γό­με­νες δυ­νά­μεις του α­ρι­στε­ρού «ό­χι». Αυ­τό ό­μως στην πρά­ξη ση­μαί­νει την συμ­με­το­χή της σε κοι­νές ε­πι­τρο­πές «κο­ρυ­φής» με το ΣΚ, που για την γαλ­λι­κή κοι­νω­νί­α δεν α­πο­τε­λεί έ­να α­ρι­στε­ρό κόμ­μα αλ­λά το α­ντί­στοι­χο του ΠΑ­ΣΟΚ στην Ελ­λά­δα.

Τώ­ρα εί­ναι η ώ­ρα

Στη Γαλ­λί­α σή­με­ρα οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις και η στά­ση της α­ρι­στε­ράς σε αυ­τές α­πο­κα­λύ­πτουν με τον πιο ξε­κά­θα­ρο τρό­πο το πο­λι­τι­κό κε­νό και τις χα­μέ­νες ευ­και­ρί­ες για την α­ντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή α­ρι­στε­ρά. Εί­ναι η 3η φο­ρά με­τά το 10% και τα 3 ε­κα­τομ­μύ­ρια ψή­φους της συ­νερ­γα­σί­ας LO και LCR το 2002, και την κα­τα­ψή­φι­ση του ευ­ρω­συ­ντάγ­μα­τος που η ευ­και­ρί­α για τη δη­μιουρ­γί­α ε­νός νέ­ου μα­ζι­κού α­ρι­στε­ρού κόμ­μα­τος φαί­νε­ται να χά­νε­ται. Την ευ­θύ­νη για αυ­τό φέ­ρουν πρώ­τα απ’ ό­λα οι η­γε­σί­ες των δύ­ο ορ­γα­νώ­σε­ων που δεν πή­ραν κα­μί­α πρω­το­βου­λί­α συ­νερ­γα­σί­ας προς αυ­τή την κα­τεύ­θυν­ση. Οι συν­θή­κες στη Γαλ­λί­α για μί­α τέ­τοια ε­ξέ­λι­ξη εί­ναι ώ­ρι­μες. Έ­νας τέ­τοιος πο­λι­τι­κός σχη­μα­τι­σμός θα βο­η­θού­σε το κί­νη­μα να κερ­δί­σει α­πό τη μί­α ε­νώ α­πό την άλ­λη θα έ­δι­νε πο­λι­τι­κή διέ­ξο­δο στους ερ­γα­ζό­με­νους και τη νε­ο­λαί­α α­πε­γκλω­βί­ζο­ντας τους α­πό την συ­νερ­γα­σί­α ΚΚΓ – ΣΚ. Οι ε­πι­τρο­πές α­γώ­να και ο συ­ντο­νι­σμός α­πό τα κά­τω των φοι­τη­τών και των ερ­γα­ζο­μέ­νων α­πο­τε­λούν μί­α πρώ­τη μα­γιά για τη δη­μιουρ­γί­α ε­νός μα­ζι­κού α­ρι­στε­ρού κόμ­μα­τος και σε αυ­τές θα έ­πρε­πε να α­πευ­θυν­θεί πρώ­τα η «ά­κρα α­ρι­στε­ρά» α­ντί να συν­δια­λέ­γε­ται με τις η­γε­σί­ες του ΚΚΓ και του ΣΚ, ρί­χνο­ντας νε­ρό στο μύ­λο της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς.

Δη­μή­τρης Πα­ντα­ζό­που­λος

__________________

«Σύμ­βα­ση Πρώ­της

Πρό­σλη­ψης»:

Με­τά τα χαρ­το­μά­ντι­λα μιας χρή­σε­ως,

οι γε­νιές μιας χρή­σε­ως

Η «Σύμ­βα­ση Πρώ­της Πρό­σλη­ψης» (CPE), α­πο­τε­λεί κομ­μά­τι του νο­μο­σχε­δί­ου για «ί­σες ευ­και­ρί­ες», ε­νός νο­μο­σχε­δί­ου για την νε­α­νι­κή α­πα­σχό­λη­ση.

Η κυ­βέρ­νη­ση χρη­σι­μο­ποιώ­ντας σαν δι­καιο­λο­γί­α τα με­γά­λα πο­σο­στά α­νερ­γί­ας στους νέ­ους και ι­διαί­τε­ρα στους νέ­ους των περι­θω­ριο­ποι­η­μέ­νων προ­α­στί­ων προ­σπά­θη­σε να α­να­τρέ­ψει κε­κτη­μέ­να του ερ­γατι­κού κι­νή­μα­τος, ό­πως η στα­θε­ρό­τη­τα στην ερ­γα­σί­α, και να ει­σά­γει την α­να­σφά­λεια και την κα­κο­πλη­ρω­μέ­νη και χω­ρίς δι­καιώ­μα­τα ερ­γα­σί­α για τους νέ­ους έ­ως 26 χρό­νων.

Τι πε­ρι­λαμ­βά­νει ο νό­μος

Η «Σύμ­βα­ση Πρώ­της Πρό­σλη­ψης» προ­βλέ­πει ό­τι ε­πι­χει­ρή­σεις με πε­ρισ­σό­τερους α­πό 20 ερ­γα­ζό­με­νους θα μπο­ρούν να α­πο­λύ­ουν ερ­γα­ζό­με­νους μέ­χρι 26 χρο­νών, χω­ρίς αι­τιο­λο­γί­α και χω­ρίς α­πο­ζη­μί­ω­ση, τα 2 πρώ­τα χρό­νια α­πό την πρό­σλη­ψη τους.

Για τους α­πο­λυ­μέ­νους προ­βλέ­πε­ται μό­νο ε­πί­δο­μα α­νερ­γί­ας ύ­ψους 450 ευ­ρώ (την στιγ­μή που ο κα­τώ­τε­ρος βα­σι­κός μι­σθός στη Γαλ­λί­α εί­ναι 1.100) για μό­λις 2 μή­νες!

Ο νό­μος δί­νει στην ε­πι­χεί­ρη­ση το δι­καί­ω­μα να ε­πα­να­προ­σλά­βει τον ερ­γα­ζόμε­νο έ­πει­τα α­πό 3 μή­νες με τους ί­διους ό­ρους ερ­γα­σί­ας.

Ε­πι­πλέ­ον, το νο­μο­σχέ­διο για «ί­σες ευ­και­ρί­ες» δί­νει τη δυ­να­τό­τη­τα να ερ­γαστεί κά­ποιος σαν μα­θη­τευό­με­νος α­πό τα 14, ε­νώ κα­τε­βά­ζει το η­λι­κια­κό ό­ριο για νυ­χτε­ρι­νή ερ­γα­σί­α στα 15.

Η προ­σω­πο­ποί­η­ση του ερ­γα­σια­κού με­σαί­ω­να με άλ­λα λό­για…

Τι ι­σχύ­ει στην υ­πό­λοι­πη Ευ­ρώ­πη

Η γαλ­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση δεν εί­ναι η πρώ­τη ού­τε η τε­λευ­ταί­α που προ­σπα­θεί να α­να­τρέ­ψει τις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις προς ό­φε­λος των κερ­δών των κα­πι­τα­λιστών.

Στην Ελ­λά­δα, οι νέ­οι ερ­γα­ζό­με­νοι έ­χουν λι­γό­τε­ρα ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα ακό­μα και α­πό αυ­τά που προ­σπα­θεί να πε­ρά­σει ο Ντε Βιλ­πέν. Το πο­σο­στό α­νερ­γί­ας στις η­λι­κί­ες 15-24 στην Ελ­λά­δα φτά­νει το 26,5% και εί­ναι το υ­ψη­λό­τε­ρο σε ό­λη την Ευ­ρώ­πη.

Οι «με­ταρ­ρυθ­μί­σεις» τό­σο του ΠΑ­ΣΟΚ ό­σο και της ΝΔ με­τέ­τρε­ψαν την ερ­γα­σί­α σε α­πα­σχό­λη­ση και ε­πα­νέ­φε­ραν ερ­γα­σια­κές σχέσεις προ­η­γού­με­νων αιώ­νων…

Ποιος μπο­ρεί να ξε­χά­σει την προ­ε­κλο­γι­κή πρό­τα­ση του Γιώρ­γου Πα­παν­δρέ­ου το 2004, που δεν πρότεινε τί­πο­τα πα­ρα­πά­νω α­πό τη θε­σμο­θέ­τη­ση της α­να­σφά­λι­στης ερ­γα­σί­ας, (δες άρθρο σελ. 15).

Η κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ α­πό την άλ­λη, λει­τουρ­γεί με βά­ση το δί­πτυ­χο «δια­σφά­λι­ση των δι­καιω­μά­των των ή­δη ερ­γα­ζό­με­νων» και «αφαί­ρε­ση των κε­κτη­μέ­νων για τους και­νού­ριους». Με βά­ση αυ­τό το σκε­πτι­κό λει­τουρ­γούν μια σει­ρά α­πό προ­γράμ­μα­τα που χρη­μα­το­δο­τού­νται κυ­ρί­ως α­πό κοι­νο­τι­κά τα­μεί­α (προ­γράμ­μα­τα του Ο­Α­ΕΔ, τα stage, οι ε­θε­λού­σιες έξο­δοι κ.α.) και α­φο­ρούν θέ­σεις ερ­γα­σί­ας στον δη­μό­σιο το­μέ­α.

Εν­δει­κτι­κό της κα­τά­στα­σης εί­ναι ό­τι το πο­σο­στό των συμ­βά­σε­ων ο­ρι­σμέ­νου χρό­νου έ­χει φτά­σει το 16,5%, που εί­ναι το με­γα­λύ­τε­ρο πο­σο­στό στην Ευ­ρώ­πη!

Στην Μ. Βρε­τα­νί­α ο Μπλερ κα­τά­φε­ρε να πε­ρά­σει α­ντί­στοι­χο νό­μο με τον CPE χω­ρίς να προ­κλη­θούν τριγ­μοί. Α­ντί­στοι­χα, στην Ιρ­λαν­δί­α, την Φιν­λαν­δί­α, την Ι­σπα­νί­α, την Ι­τα­λί­α και τη Γερ­μα­νί­α, τό­σο οι νε­ο­φι­λε­λεύθε­ρες ό­σο και οι κε­ντρο­α­ρι­στε­ρές κυ­βερ­νή­σεις, προ­ω­θούν μέ­τρα που χτυ­πούν τα ερ­γα­σια­κά και α­σφα­λι­στι­κά δι­καιώ­μα­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Μαρία Μπουτζαρέλου

__________________

Το χρονικό του κι­νή­μα­τος

7 Ο­κτω­βρί­ου: Αρ­χί­ζει στο κοι­νο­βού­λιο η συ­ζή­τη­ση για τη «Σύμ­βα­ση Πρώ­της Πρό­σλη­ψης»(CPE). Το αί­τη­μα για την α­πό­συρ­ση του νό­μου συ­σπει­ρώ­νει τα συν­δι­κά­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων και τις φοι­τη­τι­κές και μα­θη­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις. 300.000 δια­δη­λω­τές τάσ­σο­νται κα­τά του νό­μου. Το κί­νη­μα έ­χει κά­νει τα πρώ­τα του βή­μα­τα…

Πα­ρά τις α­ντι­δρά­σεις, η κυ­βέρ­νη­ση, ε­πι­κα­λού­με­νη την «έ­κτα­κτη α­νά­γκη» της ε­φαρ­μο­γής του νο­μο­σχε­δί­ου για την «ι­σό­τη­τα ευ­και­ριών» στο ο­ποί­ο πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται η «Σύμ­βα­ση Πρώ­της Πρό­σλη­ψης», πε­τυ­χαί­νει την ψή­φι­ση του με έ­κτα­κτη δια­δι­κα­σί­α, η ο­ποί­α ε­πι­τρέ­πει τη σύ­ντο­μη υ­ιο­θέ­τη­ση νο­μο­σχε­δί­ων χω­ρίς κοι­νο­βου­λευ­τι­κή συ­ζή­τη­ση και ψη­φο­φο­ρί­α.

7 Μαρ­τί­ου: Ε­θνι­κή η­μέ­ρα δρά­σης ε­νά­ντια στο CPE. Μα­ζι­κές δια­δη­λώ­σεις με του­λά­χι­στον έ­να ε­κα­τομ­μύ­ριο φοι­τη­τές, μα­θη­τές και ερ­γα­ζό­με­νους.

Σε 40 α­πό τα 88 πα­νε­πι­στή­μια γί­νε­ται α­περ­γί­α, με δια­κο­πή μα­θη­μά­των και κα­τα­λή­ψεις σε αμ­φι­θέ­α­τρα, ό­πως στη Σορ­βόν­νη. Το κί­νη­μα δεί­χνει ο­λο­έ­να την δυ­να­μι­κή του α­πέ­να­ντι στην α­διαλ­λα­ξί­α της κυ­βέρ­νη­σης.

11 Μαρ­τί­ου: Α­στυ­νο­μι­κές δυ­νά­μεις ει­σβάλ­λουν στη Σορ­βόν­νη που τε­λεί υ­πό κα­τά­λη­ψη και με την χρή­ση χη­μι­κών και βί­ας εκ­κε­νώ­νουν το πα­νε­πι­στή­μιο.

Την ί­δια η­μέ­ρα η ε­θνι­κή συ­ντο­νι­στι­κή ε­πι­τρο­πή των φοι­τη­τών κα­λεί τα συν­δι­κά­τα να κα­λέ­σουν γε­νι­κή α­περ­γί­α στις 23 Μάρ­τη. Οι η­γε­σί­ες των ε­θνι­κών συν­δι­κά­των (CGT και CFDT) αρ­νού­νται.

Ω­στό­σο, κα­λού­νται δια­δη­λώ­σεις για τις 16, 18 και 23 Μάρ­τη.

Μέ­χρι στιγ­μής υ­πό κα­τά­λη­ψη τε­λούν 45 α­πό τα 88 πα­νε­πι­στή­μια.

13 Μαρ­τί­ου: Οι δια­δη­λώ­σεις συ­νε­χί­ζο­νται, τα πα­νε­πι­στή­μια υ­πό κα­τά­λη­ψη αυ­ξά­νο­ντα (54 α­πό τα 88) και η κυ­βέρ­νη­ση ε­ξα­κο­λου­θεί να προ­σπα­θεί να πεί­σει για την α­να­γκαιό­τη­τα του νό­μου.

Την ί­δια στιγ­μή α­πα­ντά στους δια­δη­λω­τές με συ­νε­χώς αυ­ξα­νό­με­νη κα­τα­στο­λή.

Ο Ζακ Σι­ράκ πα­ρεμ­βαί­νει προ­σω­πι­κά προ­σπα­θώ­ντας να βγά­λει τον Ντε Βιλ­πέν α­πό την δύ­σκο­λη θέ­ση.

16 Μαρ­τί­ου: Χι­λιά­δες νέ­οι βγαί­νουν ξα­νά στους δρό­μους α­παι­τώ­ντας την α­πό­συρ­ση του νό­μου. 64 α­πό τα 88 πα­νε­πι­στή­μια συμ­με­τέ­χουν στις δια­δη­λώ­σεις ε­νώ 30 λύ­κεια στο Πα­ρί­σι και δε­κά­δες άλ­λα σε άλ­λες πό­λεις μπαί­νουν δυ­να­μι­κά στο κί­νη­μα. Ο πρω­θυ­πουρ­γός Ντε Βιλ­πέν κά­τω α­πό την τε­ρά­στια πί­ε­ση που δέ­χε­ται α­πό το κί­νη­μα δη­λώ­νει: «Εί­μα­στε ό­λοι μας έ­τοι­μοι για διά­λο­γο, για να βελ­τιώ­σου­με τη σύμ­βα­ση πρώ­της ερ­γα­σί­ας».

Το κί­νη­μα ό­μως εί­ναι α­πο­φα­σι­σμέ­νο: α­πό­συρ­ση του νό­μου πρώ­τα και έ­πει­τα διά­λο­γος.

18 Μαρ­τί­ου: Ε­θνι­κή η­μέ­ρα δρά­σης έ­πει­τα α­πό το κά­λε­σμα των με­γά­λων ερ­γα­τι­κών συν­δι­κά­των και των φοι­τη­τι­κών και μα­θη­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων. 1,5 ε­κατ. δια­δη­λω­τές κα­τε­βαί­νουν στους δρό­μους σε 160 πό­λεις. Στο Πα­ρί­σι μό­νο, ο α­ριθ­μός των δια­δη­λω­τών φτά­νει τις 400.000.

Θύ­μα της α­στυ­νο­μι­κής βί­ας πέ­φτει 39χρο­νος συν­δι­κα­λι­στής που με­τα­φέ­ρε­ται σε κω­μα­τώ­δη κα­τά­στα­ση στο νο­σο­κο­μεί­ο α­φού έ­χει πο­δο­πα­τη­θεί και χτυ­πη­θεί στο κε­φά­λι α­πό την α­στυ­νο­μί­α.

Τα συν­δι­κά­τα δί­νουν 48ω­ρη διο­ρί­α στην κυ­βέρ­νη­ση για να α­πο­σύ­ρει το νό­μο και την α­πει­λεί με γε­νι­κή α­περ­γί­α.

Η διο­ρί­α τε­λειώ­νει και η κυ­βέρ­νη­ση αρ­νεί­ται να α­πο­σύ­ρει το νό­μο. Προ­τεί­νει μό­νο δυο τρο­πο­ποι­ή­σεις: να γί­νε­ται αι­τιο­λό­γη­ση των α­πο­λύ­σε­ων και να μειω­θεί η δο­κι­μα­στι­κή πε­ρί­ο­δος για τους νε­ο­προ­σλαμ­βα­νό­με­νους νέ­ους σε έ­να χρό­νο α­ντί για δύ­ο.

Το κί­νη­μα πα­ρα­μέ­νει α­νυ­πο­χώ­ρη­το στο αί­τη­μα για την α­πό­συρ­ση του νό­μου.

Ω­στό­σο, οι συν­δι­κα­λι­στι­κές η­γε­σί­ες δι­στά­ζουν να κα­λέ­σουν γε­νι­κή α­περ­γί­α και α­ντί για αυ­τό κα­λούν «Η­μέ­ρα Δρά­σης» για τις 28 Μαρ­τί­ου.

28 Μαρ­τί­ου: 3 ε­κατ. δια­δη­λω­τές σε πά­νω α­πό 135 δια­δη­λώ­σεις, ι­στο­ρι­κός α­ριθ­μός για την Γαλ­λί­α, δή­λω­σαν ξα­νά την α­ντί­θε­ση τους στη «Σύμ­βα­ση Πρώ­της Πρό­σλη­ψης».

Με­γά­λη συμ­με­το­χή εί­χαν οι α­περ­γί­ες στον το­μέ­α των με­τα­φο­ρών (α­ε­ρο­δρό­μια, τρέ­να, με­τρό και λε­ω­φο­ρεί­α), ό­πως και στον δη­μό­σιο το­μέ­α, στην εκ­παί­δευ­ση και τα μέ­σα ε­πι­κοι­νω­νί­ας.

Μα­ζί με την α­πό­συρ­ση του νό­μου η γε­νι­κή συ­νέ­λευ­ση της συ­ντο­νι­στι­κής ε­πι­τρο­πής των φοι­τη­τών και των μα­θη­τών ζή­τη­σε την πα­ραί­τη­ση της κυ­βέρ­νη­σης.

Η ε­πι­τρο­πή κά­λε­σε τις συν­δι­κα­λι­στι­κές η­γε­σί­ες να κα­λέ­σουν γε­νι­κή α­περ­γί­α για τις 4 Α­πρί­λη.

4 Α­πρι­λί­ου: «Η­μέ­ρα α­περ­γιών και δια­δη­λώ­σε­ων»: Έ­πει­τα α­πό ο­κτώ ε­βδο­μά­δες δια­δη­λώ­σε­ων το κί­νη­μα ε­νά­ντια στον CPE εί­ναι α­κό­μα δυ­να­τό και α­πο­φα­σι­σμέ­νο να νι­κή­σει. Πά­νω α­πό 3 ε­κατ. δια­δή­λω­σαν σε πε­ρί­που 200 πό­λεις σε ό­λη τη Γαλ­λί­α.

Η κύ­ρια ερ­γο­δο­τι­κή έ­νω­ση, η Medef, παίρ­νει α­πο­στά­σεις α­πό την κυ­βέρ­νη­ση ε­νώ ο πρό­ε­δρος της δή­λω­σε πως ο νό­μος, πράγ­μα­τι, βά­ζει με­γά­λα βά­ρη στις πλά­τες της νε­ο­λαί­ας…

Η δυ­να­μι­κή του κι­νή­μα­τος έ­χει προ­κα­λέ­σει προ­βλή­μα­τα και στο ε­σω­τε­ρι­κό του κυ­βερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος (UMP). Ο Ντε Βιλ­πέν έ­χει α­πο­μο­νω­θεί α­πό το ί­διο του το κόμ­μα. Ο Νι­κο­λά Σαρ­κο­ζί χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά δή­λω­σε ό­τι «ο Βιλ­πέν δεν έ­κα­νε διά­λο­γο πριν πε­ρά­σει ο νό­μος».

9 Α­πρι­λί­ου: Η ε­θνι­κή συ­ντο­νι­στι­κή ε­πι­τρο­πή μα­θη­τών και φοι­τη­τών της Λυών α­πο­φά­σι­σε νέ­ες κι­νη­το­ποι­ή­σεις στις 11-13 και 18-4 αν η κυ­βέρ­νη­ση δεν υ­πο­χω­ρή­σει.

10 Α­πρι­λί­ου: Σι­ράκ και Ντε Βιλ­πέν α­να­κοι­νώ­νουν την α­ντι­κα­τά­στα­ση του άρ­θρου 8 του νό­μου για το Συμ­βό­λαιο Πρώ­της Α­πα­σχό­λη­σης.

Ακολουθήστε το «Ξ» στο Google News για να ενημερώνεστε για τα τελευταία άρθρα μας.

Μπορείτε επίσης να βρείτε αναρτήσεις, φωτογραφίες, γραφικά, βίντεο και ηχητικά μας σε facebook, twitter, instagram, youtube, spotify.

Ενισχύστε οικονομικά το xekinima.org

διαβάστε επίσης:

7,239ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,006ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
1,118ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
425ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής

Επίκαιρες θεματικές

Πρόσφατα άρθρα