Την ώρα που το παρόν τεύχος του «Ξ» φεύγει για το τυπογραφείο, την Τετάρτη 29 Απρίλη, εκδικάζονται ξανά παλιές και νέες υποθέσεις που αποτελούν συνέχιση των διώξεων εναντίον εκπαιδευτικών, με στόχο την πειθάρχηση και την τρομοκράτηση τους, με βασικό εργαλείο την «αξιολόγηση».
Σέρνουν ξανά στο Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο την Χρύσα Χοτζόγλου με το ερώτημα της συνέχισης της δυνητικής αργίας για έναν ακόμα χρόνο, καθώς και τον νεοδιόριστο Δημήτρη Χαρτζουλάκη (πρώην μέλος του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά), για τον τίθεται επίσης το θέμα της δυνητικής αργίας. Την ίδια μέρα, τρεις ακόμη εκπαιδευτικοί από την Γ΄ ΕΛΜΕ Αθήνας βρίσκονται αντιμέτωποι με πειθαρχικές διώξεις, με την κατηγορία της παράβασης υπαλληλικού καθήκοντος επειδή συμμετείχαν στην απεργία του σωματείου τους ενάντια στους «μέντορες – συντονιστές».
Αυτά τα περιστατικά εντάσσονται σε μια συνολική πολιτική που επιχειρεί να επιβάλει την αξιολόγηση ως μηχανισμό επιτήρησης και πειθάρχησης στα σχολεία. Όποιος εκπαιδευτικός αμφισβητεί, αντιστέκεται ή συμμετέχει σε συλλογικές διαδικασίες και κινητοποιήσεις, στοχοποιείται. Η «αξιολόγηση» δεν αφορά την αναβάθμιση της εκπαίδευσης –όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση– αλλά την κατηγοριοποίηση σχολείων, μαθητών και εκπαιδευτικών.
Οι διώξεις αυτές προστίθενται σε μια ήδη επιβαρυμένη κατάσταση για την εκπαιδευτική κοινότητα. Η υποχρηματοδότηση, οι ελλείψεις προσωπικού, η εντατικοποίηση της εργασίας συνθέτουν το παζλ της υποβάθμισης της δημόσιας παιδείας.
Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η ολοένα και πιο συχνή επίκληση της δυνητικής αργίας. Πρόκειται για ένα μέτρο που μπορεί να απομακρύνει έναν εργαζόμενο από την εργασία του πριν ακόμη ολοκληρωθεί η πειθαρχική διαδικασία, με σοβαρές οικονομικές και επαγγελματικές συνέπειες. Το γεγονός ότι τέθηκε ως ερώτημα (για τη Χοτζόγλου σε συνέχιση, αλλά και για τον Χαρτζουλάκη) είναι ενδεικτικό της κλιμάκωσης από τη μεριά του υπουργείου.
Η περίπτωση της Χρύσας Χοτζόγλου, του Δημήτρη Χαρτζουλάκη και όσων εκπαιδευτικών αντιμετωπίζουν διώξεις δεν πρέπει να περάσει «στα ψιλά». Το ερώτημα της δυνητικής αργίας δεν αφορά μόνο τα συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά αφορά το δικαίωμα όλων των εκπαιδευτικών να εργάζονται χωρίς φόβο, να εκφράζονται ελεύθερα και να αγωνίζονται για ένα δημόσιο σχολείο που θα υπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας.
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από τη συνέχιση των αγώνων για να σταματήσουν οι διώξεις, να αποσυρθούν τα πειθαρχικά μέτρα, αλλά και συνολικά για την υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης και των εργασιακών δικαιωμάτων.
