Κάλεσμα από τις «Μαχητικές & Ελεύθερες» Βόλου
Κυριακή, 8 Μάρτη, Διαδήλωση στην παραλία του Βόλου (άγαλμα), 11πμ.
Τετάρτη, 11 Μάρτη, 7μμ, προβολή ντοκιμαντέρ «Στη βουή του κόσμου», για την ιστορία του φεμινιστικού κινήματος στην Ελλάδα, καφενείο Πασπαρτού (28ης Οκτωβρίου 231 με Βλαχάβα)
- της εργαζόμενης στη δουλειά & στο σπίτι
- της κακοποιημένης & της επιζώσας
- του θύματος trafficking
- της μετανάστριας & της προσφύγισσας
Η 8η Μάρτη είναι μέρα διεκδίκησης και αγώνα για τις γυναίκες και το φεμινιστικό κίνημα σε όλο τον κόσμο. Εκείνη την ημέρα θα κατεβούμε ξανά στους δρόμους και θα διαδηλώσουμε για όλες τις γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί, για τις γυναίκες θύματα trafficking, για τα δικαιώματα των εργαζόμενων γυναικών (στη δουλειά και στο σπίτι), για τις προσφύγισσες και τις μετανάστριες. Για όλες όσες βιώνουν καθημερινά την καταπίεση και τη βία από ένα σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση και διαιωνίζει την πατριαρχία και τον σεξισμό.
Έγκλημα στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ – 5 εργάτριες νεκρές στον βωμό του κέρδους
Η Αγάπη, η Αναστασία, η Βούλα, η Βασιλική και η Έλενα που σκοτώθηκαν στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ ήταν γυναίκες της εργατικής τάξης που δούλευαν στη βραδινή βάρδια γιατί την ημέρα φρόντιζαν τα παιδιά και τα εγγόνια τους και για να πάρουν λίγο μεγαλύτερο μισθό. Οι γυναίκες αυτές δε θα είχαν χάσει τη ζωή τους αν: δεν παραβιάζονταν τα στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας στην παραγωγή, αν υπήρχαν και λειτουργούσαν πραγματικά οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους, αν η εργοδοσία λάμβανε υπόψη τις συνεχείς διαμαρτυρίες των εργαζομένων ότι «μυρίζει αέριο», αν υπήρχε εργατικό σωματείο μέσω του οποίου οι εργαζόμενες/οι θα μπορούσαν να απαιτήσουν να ληφθούν όλα τα μέτρα ασφαλούς εργασίας. Για την εργοδοσία που εκβίαζε τις/ους εργαζόμενες/ους να μη συνδικαλιστούν -με την απειλή της απόλυσης, όλα τα παραπάνω ήταν «εμπόδια» στην μεγιστοποίηση του κέρδους. Το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης Κ. Τζωρτζιώτης προφυλακίστηκε (για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο) καταδεικνύει την άμεση ευθύνη της εργοδοσίας για τη δολοφονία των εργαζόμενων γυναικών.
Οι εργαζόμενες γυναίκες βιώνουμε διπλή εκμετάλλευση, ως μέρος της εργατικής τάξης και ως γυναίκες που σηκώνουμε τα βάρη της οικογένειας και του σπιτιού. Συχνά αντιμετωπίζουμε σεξουαλική παρενόχληση ή/και βία στο εργασιακό περιβάλλον. Γι’ αυτό απαιτούμε: όλα τα αναγκαία μέτρα για ασφαλή εργασία – αξιοπρεπείς μισθούς και εργασιακά δικαιώματα – να σταματήσει η παρενόχληση – δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες υγείας, παιδείας και πρόνοιας.
Έγκλημα στη Χίο
Ο θάνατος των 15 προσφύγων/ισσών στη Χίο, όταν το σκάφος του Λιμενικού εμβόλισε τη λέμβο τους, είναι άλλη μια τραγική όψη του δράματος των προσφύγων. Περισσότεροι από 120 εκατομμύρια άνθρωποι ήταν οι αναγκαστικά εκτοπισμένοι το 2024 λόγω του πολέμου, της περιβαλλοντικής κρίσης, των διώξεων ή των παραβιάσεων δικαιωμάτων σε όλο τον κόσμο. Στη Συρία και τη Γάζα οι γυναίκες και τα παιδιά αντιπροσωπεύουν ως και το 70% αμάχων που σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, σε τουλάχιστον 22 από τις 25 βασικές ανθρωπιστικές κρίσεις το 2024, το φαινόμενο της έμφυλης βίας ήταν ένα κύριο στοιχείο. Στον εμφύλιο πόλεμο στο Σουδάν, υπολογίζεται ότι 6,7 εκατ. γυναίκες και κορίτσια διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο έμφυλης και σεξουαλικής βίας, καθώς, μεταξύ άλλων, ο ομαδικός βιασμός χρησιμοποιείται ως πολεμικό όπλο. Τα παραπάνω στοιχεία καταδεικνύουν ότι ένας από τους βασικούς λόγους προσφυγιάς για τις γυναίκες είναι η έμφυλη καταπίεση και βία.
Τις «ανθρωπιστικές καταστροφές» τις έχουν προκαλέσει οι δεκαετίες αποικιακής εκμετάλλευσης, η εθνική καταπίεση όπως στην Παλαιστίνη και ο σύγχρονος ανταγωνισμός για σφαίρες επιρροής. Παρά τις τεράστιες ευθύνες τους, οι χώρες στη Δύση παρουσιάζουν τους/ις πρόσφυγες/ισσες ως «εισβολείς» και τους δολοφονούν στα σύνορα, ενάντια στη διεθνή νομοθεσία που απαγορεύει τις επαναπροωθήσεις (pushbacks), πόσο μάλλον τις δολοφονίες! Η ελληνική κυβέρνηση ευθύνεται για εκατοντάδες θανάτους-δολοφονίες, με πιο τραγική περίπτωση το ναυάγιο της Πύλου το 2023 όπου έχασαν τη ζωή τους πάνω από 600 άνθρωποι, οι περισσότεροι γυναίκες και παιδιά. Απέναντι στη ρατσιστική πολιτική του «διαίρει και βασίλευε», ως φεμινιστικό κίνημα αγωνιζόμαστε για: σεβασμό των δικαιωμάτων όλων των ανθρώπων που αναζητούν καταφύγιο από τον πόλεμο και τις διώξεις – ιδιαίτερη προστασία των γυναικών και των παιδιών που είναι τα πιο ευάλωτα τμήματα των πληθυσμών στις εμπόλεμες ζώνες και τους προσφυγικούς καταυλισμούς – όχι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου οι γυναίκες και τα παιδιά είναι επίσης εκτεθειμένες/α σε αυξημένους κινδύνους.
Σκάνδαλο Επστάιν – η όψη ενός συστήματος σε σήψη
Τα στοιχεία που έρχονται στη δημοσιότητα γύρω από το σκάνδαλο Επστάιν φέρνουν στην επιφάνεια τη βαθιά σήψη που χαρακτηρίζει τις ελίτ που κυβερνούν τον κόσμο. Τα αρχεία που δημοσιοποιούνται αφορούν ένα τεράστιο κύκλωμα εμπορίας, σεξουαλικής εκμετάλλευσης και βιασμών (trafficking) ανήλικων κοριτσιών από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και χαμηλά ταξικά στρώματα. Στις αποτρόπαιες πράξεις έπαιρναν μέρος βαθύπλουτοι επιχειρηματίες, μέλη κυβερνήσεων και πολιτικοί, μέλη βασιλικών οικογενειών και γενικότερα ισχυροί άντρες της «υψηλής» κοινωνίας. Ο ίδιος ο Επστάιν ήταν εκατομμυριούχος (είχε στην ιδιοκτησία του μέχρι και νησιά) και διατηρούσε στενές σχέσεις με εκατοντάδες μέλη της παγκόσμιας ελίτ, μεταξύ των οποίων είναι ο Τράμπ, ο Έλον Μασκ, ο Στίβ Μπάνον (ακροδεξιός ηγέτης του MAGA) και πολλοί άλλοι. Οι επιζώσες αναφέρουν ότι οι αμερικανικές αρχές έδειξαν ανοχή στον Επστάιν, ο οποίος, μάλιστα, παρότι αρχικά είχε συλληφθεί το 2008, ήρθε σε συμφωνία «μη δίωξης» με τις δικαστικές αρχές. Παράλληλα, φαίνεται πως ο Επστάιν λειτουργούσε ως πράκτορας μυστικών υπηρεσιών (ανάμεσά τους και η Ισραηλινή Μοσάντ). Σήμερα, ενώ δημοσιοποιούνται τα ονόματα ή/και οι φωτογραφίες κοριτσιών που κακοποιήθηκαν συστηματικά, δε δημοσιοποιούνται αντίστοιχα τα ονόματα των ισχυρών αντρών που διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα. Η υπόθεση Επστάιν αναδεικνύει την πραγματική αλλά αθέατη όψη των ισχυρών της καπιταλιστικής κοινωνίας που πλουτίζουν από την φτώχεια των πολλών και εκμεταλλεύονται με τον πιο άρρωστο τρόπο γυναίκες και ανήλικα κορίτσια από τα πιο φτωχά και αδύναμα στρώματα της κοινωνίας.
Για όλους αυτούς τους λόγους, το φεμινιστικό κίνημα χρειάζεται να συνεχίσει τη δράση του και να δυναμώσει. -Να δώσει κοινούς αγώνες με τα άλλα κινήματα σε όλο τον κόσμο. -Να εντείνει την πάλη του εκεί που εργαζόμαστε, ζούμε και σπουδάζουμε, με στόχο μια κοινωνία απαλλαγμένη από την έμφυλη βία και τον σεξισμό. Χωρίς πολέμους, προσφυγιά και ρατσισμό. Χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση.
Αυτό τον αγώνα μπορούμε να τον δώσουμε αποτελεσματικά μόνο με οργανωμένο τρόπο όλες και όλοι μαζί!
