Array

“νέο ξεκίνημα για τον απασχολήσιμο” στη Δυτική Αθήνα

H εκστρατεία μας «Νέο ξεκίνημα για τον απασχολήσιμο» ξεκίνησε στην Πετρούπολη. Στόχος αυτής της δράσης είναι η οργάνωση και η κινητοποίηση ανθρώπων που για το κράτος και το σύστημα θεωρούνται «απασχολήσιμοι», εργαζόμενοι δηλαδή β’ κατηγορίας, νεολαίοι – και όχι μόνο – που δουλεύουν «μαύρα», χωρίς καμιά ασφάλιση, χωρίς να ανήκουν κάπου συνδικαλιστικά, χωρίς ελπίδα συνταξιοδότησης, χωρίς εργασιακά δικαιώματα και χωρίς μέλλον.

Ξεκινώντας τη γνωριμία μας με εργαζόμενους σε αυτούς τους χώρους μας περίμενε μεγάλη έκπληξη. Σε καμιά περίπτωση δεν φανταζόμασταν πως οι «απασχολήσιμοι» είναι όχι μόνο τόσοι πολλοί, αλλά ακόμα και οικογενειάρχες, 40ρηδες, με δύο και τρεις part-time δουλειές.

Το σάστισμα όμως δεν ήταν μόνο δικό μας, αλλά και δικό τους. Χαρακτηριστική ήταν η συζήτηση με τον Ρωμαίο, 19χρονο μετανάστη από την Ουκρανία, που δουλεύει αυτή την εποχή ντιλιβεράς σε πιτσαρία στην Ανθούπολη. Όταν έμαθε πως θέλουμε να ασχοληθούμε με αυτό το στρώμα εργαζομένων μας έδωσε πάνω από 30 φορές συγχαρητήρια! «Επιτέλους, θα ασχοληθεί κάποιος και για μας», είπε και προσφέρθηκε να μας γνωρίσει πολλούς συναδέλφους του στην πιτσαρία που δουλεύει. Πληρώνεται με την παράδοση, κάτι που τον αναγκάζει να τρέχει σαν τρελός στο δρόμο, να παραβιάζει ό,τι φανάρι βρει μπροστά του προκειμένου να βγάλει τα προς το ζειν. Και ξεσπάει: «Δεν θα έπρεπε να υπάρχει και για εμάς κάποιο σωματείο, να βάζει κάποιους κανόνες στη δουλειά μας ; Τι κάνει η ΓΣΕΕ και ο Πολυζωγόπουλος για μας; Μόνο την καρέκλα τους κοιτάνε»

Το πιο συγκλονιστικό όμως ήταν οι ιδέες για δράση που είχε, σημάδι πως η ανάγκη για τέτοιου τύπου δράσεις του είχε μπει από καιρό στο μυαλό. «Να πάμε σε πολυεθνικές, στα LIDL, στα μεγάλα σούπερ μάρκετ, να μας μάθει ο κόσμος. Να πάμε στους ΟΑΕΔ να μιλήσουμε με άνεργους, να … να…» χρειάστηκε μάλλον να προσπαθήσουμε να τον συγκρατήσουμε σε ότι αφορά τη δράση μας, αλλά οι ιδέες του ήταν πολύ καλές και σιγά-σιγά θα γίνουν πραγματικότητα, έστω και σε βάθος χρόνου.

Στις παρεμβάσεις που κάνουμε έξω από το δημαρχείο της Πετρούπολης γνωρίσαμε έναν ντιλιβερά από αλυσίδα φαστ-φουντ που είναι λίγα μέτρα πιο κάτω. Μας παρακάλεσε να μην αναφέρουμε το όνομά του, αφού φοβάται πολύ μη χάσει τη δουλειά του, μια δουλειά που κατάφερε να βρει μετά από 8 μήνες ψάξιμο. Είναι 28 χρονών, δουλεύει με σπαστό ωράριο (Δευτέρα –Τετάρτη 07-15.00, Πέμπτη – Παρασκευή 15-23.00) και παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, μάλλον τις ξεπερνά με χιούμορ.

«Όταν ξεκίνησα τη δουλειά αυτή δεν φανταζόμουν τι θα τράβαγα. Σκεφτόμουν πως θα είναι μια δουλειά ξένοιαστη, χωρίς ευθύνες και με πολλά πουρμπουάρ! Σιγά σιγά συνειδητοποίησα πως τα πράγματα δεν είναι όπως τα περίμενα. Σήμερα βάζω την βενζίνη από την τσέπη μου, το μηχανάκι μου έχει πάθει χοντρές ζημιές που τις έχω φτιάξει με δικά μου έξοδα ενώ αναγκάστηκα να πάρω κράνος και στολή αφού το αφεντικό μου τα είχε υποσχεθεί αλλά συνέχεια το ανέβαλλε. Νιώθω γέρος, τα κόκκαλά μου πονάνε, σύνταξη δεν πρόκειται να πάρω, μόνη μου διέξοδος οι φίλοι μου».

Όταν τον ρωτήσαμε αν θέλει να συμμετέχει στην εκστρατεία μας για τους «απασχολήσιμους» απάντησε θετικά, ρωτώντας κάποια πράγματα παραπάνω για το «Ξεκίνημα».

Του εξηγήσαμε πως το Ξ έχει πάρει την πρωτοβουλία για την εκστρατεία αυτή, χωρίς όμως να είναι υποχρεωτική η ένταξη στην οργάνωση για την συμμετοχή σε αυτή την καμπάνια. Παρ’ όλα αυτά, έδειξε ενδιαφέρον για να παρακολουθήσει τομείς της οργάνωσης, κάτι που δείχνει και την ταξικότητα αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι όντας «γρανάζια του συστήματος» από μικροί έχουν λύσει στο μυαλό τους πράγματα που άλλοι τα φιλοσοφούν για χρόνια.

Οι παραπάνω εργαζόμενοι είναι ένα μικρό δείγμα της υποδοχής που βρίσκει η τοπική μας αυτή εκστρατεία. Ο χώρος στην εφημερίδα είναι πολύ μικρός για να χωρέσει όλες μας τις εντυπώσεις. Αυτό όμως που θα θέλαμε να βγει ξεκάθαρα από αυτό το άρθρο είναι πως οι «απασχολήσιμοι» έχουν πολλά προβλήματα, πολλά παραπάνω από τους «κανονικούς» εργαζόμενους, δεν έχουν συνδικαλιστική κάλυψη, έχουν καλές ιδέες για δράση και η ανεβασμένη ταξική τους συνείδηση τους βάζει αυτόματα μπροστά στο ερώτημα «μήπως είναι ώρα να οργανωθούμε ;»

Γιώργος Κασαμπαλάκος

7,137ΥποστηρικτέςΚάντε Like
593ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
1,105ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
407ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής